Liesbeth is plotseling ziek en dan is het maar net de vraag wie op het laatste moment kan invallen. We spreken af dat wij van plaats wisselen. Daar zit ik dan. Hoe kom ik zo snel aan een onderwerp? En deze vrijdagavond is ook nog bijna tot middernacht gevorderd, voordat ik er tijd voor heb. Ik weet dat Liesbeth goed met zo een deadline kan omgaan, dus dan moet het mij toch ook lukken.

Vrouwlief suggereert: “Schrijf weer eens over een positieve onderwerp want dat hoort een beetje bij een mooie lente zaterdag.”

En dan schalt juist door de radio “Gute Nach Freunde”.

Moord op man

Ik kan bij dat lied maar aan één ding denken. En dat is helaas geen positief onderwerp. Dat komt uit de jaren zeventig, Ik werkte nog niet zolang en studeerde daarnaast nog. Op een studieavond stond de radio aan en ik hoorde dat lied als verzoeknummer van een buurvrouw voor haar man. Dat lijkt niet zo bijzonder, maar ik moet even erbij vertellen dat hij toen al een jaar in de gevangenis zat. Hij was medeplichtig aan deze moord in november 1974 op de geldloper Jacob Kodde (64) in Rotterdam Zuid. Ik vond het bepaald geen toepasselijke liedtekst, maar waarschijnlijk was het alleen maar om wille van “we vinden het een mooi lied”.

Maar wat kan muziek met je doen: Ik zit dus al meer dan 40 jaar opgescheept met die herinnering.

Moord op vrouw

En die herinnering heeft dan ook nog het bijeffect dat er dan herinneringen aan nog een moord uit dat jaar wordt opgeroepen; namelijk deze moord in september 1974 op de vijftienjarige Wil Vervat (ik weet zelfs die naam nog) die ’s avonds gepakt is op weg van de metro naar huis, een wandeling van een paar minuten. Het enge is dat ik ongeveer op dat moment over het kruispunt reed langs dat metrostation Slinge.
Dat bleek tijdens een politieonderzoek van deur-tot-deur waarbij ook aan mij gevraagd werd waar ik op de bewuste zaterdagnacht tussen 24:00 en 1:30 was. Ik keerde rond middernacht terug van een avond stappen, zijnde een gezellige avond op een jongerensoos. Terzijde: ik reed er afgelopen woensdag ook weer en altijd als ik dat station passeer, spookt dat moment door mijn hoofd.

Met díe herinnering zit ik dus ook al meer dan 40 jaar opgescheept.

Moordvrouw

Maar kleven er dan helemaal geen positieve herinneringen aan 1974? Jazeker wel. In oktober 1974 leerde ik mijn latere vrouw kennen.

Met díe herinnering zit ik dus ook al meer dan 40 jaar opgescheept.

Gelukkig is dát een zeer goede herinnering.

Pfff, toch nog een positief tintje.

Jelle Ravestein

Jelle Ravestein

Maandagcolumnist | Schrijver | Dichter | Poëziecafé Woordkunst | Mensenslijper | Gespreksleider Themacafé Bibliotheek MM | Aan de andere kant | Business Consultant | Blogger | Spindoctor |

6 Reacties

  1. Ronald van Santvliet
    26 maart 2017 at 03:00

    Bij mij staat het jaar in mn geheugen gegriefd dat we de WK finale voetballen verloren tegen toen nog West Duitsland.

  2. bea scheurwater
    25 maart 2017 at 11:21

    zeker vandaag de dag. 1974 is ook onvergetelijk voor mijn gezin en mij. Het is het jaar dat de vader van mijn kinderen plotseling overleed. Na bijna 7 jaar huwelijk slechts. Dat zou dus dit jaar 50 jaar geweest zijn, bizar. Mooie en verdrietige herinneringen lopen naast elkaar. C’est la vie

  3. Aad Rieken
    25 maart 2017 at 10:39

    ”Maar Het Tocht Zonder Haar Gebed,
    Dat Zij Ons Op Een Dwaalspoor Zet!”

  4. Aad Rieken
    25 maart 2017 at 10:14

    ”Ja Lies Ligt In Een (eigenzinnig eh) bed),
    .Ik Weet Er Niet Het Rechtvaardige Van-!”

  5. Aad Rieken
    25 maart 2017 at 09:24

    ”SNELLE JELLE!”
    Lies Ligt Op Beth!

    Column 1974 (G)een Moordjaar,Jelle Jij Verjaagd,Verlaagd en Verdaagd Mijn Inzending ”Lentegevoel” Naar” Een Buitensporige Plaats,(niet meer doen he)!

    • 25 maart 2017 at 10:39

      meer dan 40 jaar bij elkaar is toch wel een mooi gegeven.