Afgelopen vrijdag las ik de Schakel en er viel me iets op. Regelmatig zijn er allerlei echtparen 50 of 60 jaar getrouwd en zij worden dan bezocht door de burgemeester. Een heel leuk gebruik dat waarschijnlijk in de toekomst aan exclusiviteit gaat winnen omdat stellen minder vaak trouwen, op latere leeftijd pas trouwen en omdat een groot deel van de huwelijken strandt.

Staan er nu in één weekeditie van de krant nog drie echtparen die 50 respectievelijk 60 jaar getrouwd zijn, misschien zijn dat er over 10 jaar nog maar twee of drie in de maand. En wie weet gaat het zo hard dat we over 15 jaar al de 25jarige huwelijksparen gaan eren.
Nu wil ik niet te pessimistisch overkomen maar de tijden veranderen en dus ook de tijd die getrouwde stellen het met elkaar weten uit te houden. Maar dat is niet de reden dat ik hierover begin.

Wat viel me nu op? Op alle foto’s die er worden genomen van al die bruidsparen zie je elke keer hetzelfde. Bruidspaar in het midden, burgemeester of locoburgemeester ernaast en daarom heen de rest van de familie die op dat moment aanwezig was (of graag op de foto erbij wilde). Ik vraag me dan af waarom? Waarom altijd dezelfde opstelling? Als er veel familie bij is staan de verschillende familieleden zich soms te verdringen om een plaatsje vooraan en soms passen de vele familieleden maar net in de (wat kleine) huiskamer.

Wie bepaald deze opstelling? De burgemeester? Een protocol? Roger van der Kraan, de fotograaf? Zou het niet leuker zijn om een kamer vol familieleden te fotograferen die geanimeerd in gesprek zijn met elkaar en waar de jubilaressen dan tussen staan met de burgemeester. Of zouden de vaak hoogbejaarden stellen het juist expres zo willen? Om trots aan de wereld te laten zien waar hun liefde toe heeft geleid. Als het laatste het geval is zou ik willen voorstellen om bij grote opkomst van familieleden een andere plek dan de woonkamer te kiezen voor de foto.

Wouter (nog bijna 32 jaar verwijderd van een foto in de krant)

Wouter vHeiningen

Wouter vHeiningen

Vrijdagcolumnist sedert juli 2013 | Directeur Bibliotheek Maassluis & Midden-Delfland| Bestuurslid van Nationaal Documentatiecentrum Maarten ’t Hart en stichting Ongehoord!

2 Reacties

  1. 1 augustus 2013 at 12:08

    Precies Martijn. En nu maar hopen dat Roger dit leest en oppikt 😉

  2. 31 juli 2013 at 17:10

    Grappige observatie. Het is in zekere zin een formeel, gestileerd portret. Zoals men zich in vroeger tijden liet schilderen, maar dan b.v. met het bestuur van de organisatie of de gemeente in plaats van het gezin. Het zou weleens lachen zijn om een actiefoto te zien bij zo’n bericht. Een beetje meer creativiteit is wel denkbaar.