column nr 181

Nee ik ga het niet over het milieu hebben. Hoewel sommige mensen zullen denken dat het bij ontgroening van studenten (want daar gaat deze column over) wel degelijk over een zeker milieu gaat maar dan in de andere betekenis van het woord.

Afgelopen week was er weer veel te doen om de excessen tijdens de ontgroening bij studentenverenigingen. Nog afgezien van wat ik er hier verder allemaal over ga schrijven, zou deze zin al alarmerend genoeg moeten zijn. Excessen en studentenverenigingen in een zin.

Denk hier maar eens over na.

Natuurlijk, studenten zijn op een leeftijd dat ze de pappot van thuis verlaten, op kamers gaan, voor het eerst in hun leven zelf over van alles en nog wat mogen beslissen en daaruit komt nu eenmaal voort dat er fouten worden gemaakt en dat er (soms) excessief gedrag wordt vertoond (denk aan veel te veel alcohol drinken bijvoorbeeld) maar dat is op individueel niveau. Studentenverenigingen zijn organisaties met praeses en besturen en zij krijgen geld van universiteiten en beschikken over eigen huisvesting en dragen verantwoordelijkheid voor studenten en goederen.

Daar horen excessen niet thuis lijkt me.

Het televisieprogramma Rambam ging undercover bij een aantal studentenverenigingen en constateerde daar dat er, ondanks allerlei afspraken over regels waaraan men zich diende te houden, van alles misging tijdens de ontgroeningen. Nu heb ik ontgroeningen nooit begrepen. Het zou een band smeden tussen de nieuwe eerstejaars die voor het leven kan zijn. Nou geloof me, ik heb banden met mensen, ook uit mijn studietijd (zonder ontgroening) die al een lang leven meegaan. Banden die zijn gesmeed op basis van vertrouwen, elkaar aardig vinden, dingen gezamenlijk denken en doen. Daar kwam geen vernedering, in gezichten spugen, alcoholmisbruik, gescheld, gedwongen allerlei vernederende dingen moeten doen of fysiek geweld (bedoeld of onbedoeld) aan pas.

Het meest perverse in de hele discussie vond ik nog wel dat de zogenaamde excessen (ik vind het hele proces nogal excessief) het slaan, het gedwongen eten, het afnemen van medicijnen, werd aangegrepen door de verenigingen om te ontkennen en te ontkrachten. Geholpen door een deel van de media (Telegraaf, Jinek). Terwijl het hele perverse idee achter de ontgroening niet besproken werd. Dat moeten dan de leiders van de toekomst worden. Studenten die nu andere studenten via perverse machtspelletjes vernederen en beschimpen en beschadigen.

Zo snel mogelijk afschaffen dit achterhaalde gedoe. Studenten kunnen prima op een positieve manier, door gezamenlijk dingen te doen en mee te maken die leuk en spannend zijn, een band opbouwen die levenslang duurt of kan duren.

Wouter vHeiningen

Wouter vHeiningen

Vrijdagcolumnist sedert juli 2013 | Directeur Bibliotheek Maassluis & Midden-Delfland| Bestuurslid van Nationaal Documentatiecentrum Maarten ’t Hart en stichting Ongehoord!

5 Reacties

  1. Aad Rieken
    20 januari 2018 at 06:31

    “Mar-(geen)-Kus!”

    Ontgroenen Is Bij De Beesten Af!

  2. Aad Rieken
    20 januari 2018 at 05:29

    “BOETE-DOENING!”

    Er wacht mij een zware ontgroening,
    mijn huurder wil niet uit mijn woning.
    Hij is al verkocht,
    ik voel mij bekocht,
    en wacht op een ware verzoening!

  3. Markus
    19 januari 2018 at 19:00

    Hoezo afschaffen als mensen zich vrijwillig opgeven? Als het niet je ding is, prima, je hoeft ook niet lid te worden. Niemand dwingt je toch?

    Erger je niet zo aan alles en laat mensen gewoon doen wat ze willen. Lijkt mij een stuk relaxter voor iedereen.

    • Marcel Thomassen
      20 januari 2018 at 15:03

      Sla mij zei de masochist, dat zou jij wel willen … zegt de sadist.

  4. Marcel Thomassen
    19 januari 2018 at 12:06

    Ik mijn tijd op de wereldwijd scheepvaart heb ik ook ontgroeningen meegemaakt. Het z.g.initieel ‘burgemeester’ maken als men als groentje begon aan z’n allereerste zeemansloopbaan. En natuurlijk het fier gedoopt worden door Neptunes & Neptunia als men met het schip over ‘de evenaar’ voer, men kreeg dan (na divers martelingen en ander beproevingen) ’n echte ‘zeenaam’ en een diploma. In het leger was het toen -evenals soms nu- niet heel veel anders. Persoonlijk geef ik weinig om dit slag traditioneel volks, stam of clubvermaak. Vroeger had men in de provinciestad of dorp ook als volksvermaak het; ” levende palingtrekken & ganzenkoprukken, het bokkenrijden, boegsprietlopen, het varkens staartrukken, hanegevecht en meer van die ongein”. Dit is gelukkig overal verdwenen. Evenals de vrouw met de baard of het vlooiencircus op de kermis. Met die z.g. elitair corps ontgroeningen, lijkt het mij nu ook vlot gedaan. Het blijft hufterig gedrag, bekeken door de ogen van de huidige tijd.