column nr 37

…’Je leest en voelt gewoon dat het vanuit het hart komt’….
…’Je schrijft over DAT waar je hart van in de fik staat!’….

Deze twee zinnen, voor mij persoonlijk twee mooie complimenten, maken deze column.

Een column schrijven is zo makkelijk nog niet. En de ene keer gaat het mij makkelijker af dan een andere keer. Ik mocht voor maassluis.nu beginnen met schrijven nu bijna twee jaar geleden, en ik krijg de vrijheid om vanuit mijzelf te schrijven, vanuit dat waar mijn hart van in de fik staat.

De columns komen vanuit mij. De woorden staan dichtbij mij. En er is een periode geweest dat ik op slot stond qua schrijven, een schrijversblock. Dat kan verschillende oorzaken hebben, en voor mij persoonlijk was dit omdat ik niet meer durfde. Ik durfde niet meer vanuit mijn hart te schrijven, en ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik het fijnste schrijf vanuit mijn beleving, ervaring en gevoel.

Dus vandaag herpak ik mijzelf en schrijf ik gewoon weer vanuit mijn hart.

Ik begin luchtig, niet meteen weer het achterste van mijn tong, of in mijn woorden: het binnenste van mijn hart. Nee gewoon een greep uit een doordeweekse dag van mijn gezin.

‘Het familie-uitje’

Deze had ik in mijn ogen op een handige dag gepland, namelijk woensdagmiddag. Kinderen alle vier vrij van school, dus geen verlofbriefje, of scheve gezichten van ouders die zich afvragen waarom wij wel en hun niet… U kent het vast wel. Er zijn altijd uitzonderingen op de regel, welke niet altijd in dank afgenomen wordt door derden.
Afijn, ik had alles goed geregeld en de ochtend had ik vrij gehouden voor wat huishoudelijke taken, zodat ik alle aandacht had voor ons uitje.
We zouden na een gezamenlijke lunch op de fiets springen op weg naar onze bestemming.

’s Ochtends vertelde ik vol enthousiasme aan mijn kinderen over ons familie-uitje die middag, maar zo enthousiast als ik was ontving ik niet terug …
Ik snapte het niet. Nu gíngen we met zijn allen iets ondernemen en kreeg ik vier lange gezichten en drie daarvan werden nog langer eenmaal met fluor in hun mond …
Of zouden ze het gewoon heel jammer gevonden hebben dat hun moeder er wel bij was, maar niet mee kon doen omdat zij een kunstgebit heeft?
Afijn, het familie-uitje is in ieder geval wel voor herhaling vatbaar, namelijk elke 6 maanden.
En de tandarts? Die was blij om vier goed gepoetste gebitten te zien die dag!

Miranda Blom

Miranda Blom

Miranda Blom | Dichter @ elcamiroch.blogspot.nl Woensdagcolumnist elke 2 weken (per 06-2016) |

4 Reacties

  1. 16 november 2017 at 17:39 — Beantwoorden

    Hahaha geweldig deze!!!!

  2. Joke mak
    15 november 2017 at 15:52 — Beantwoorden

    Mooi geschreven

  3. Leo
    15 november 2017 at 12:19 — Beantwoorden

    Geweldig….

  4. Aad Rieken
    15 november 2017 at 09:30 — Beantwoorden

    “Uit-je, Niet Van Harte!”

Praat mee! Vul hier uw reactie in