Op de dag dat de column verschijnt kom ik precies drie weken, bijna dagelijks, in het ziekenhuis. Op bezoek. Ik kwam voor het eerst in dit ziekenhuis. Mijn eerste indruk is zeker positief. Ik vind het niet zo’n eng, steriel, naar Dettol ruikend ziekenhuis. Maar dan, drie weken later denk ik hier heel anders over. Geef mij maar die Dettol lucht!

Als je het ziekenhuis in komt, loop je automatisch langs het restaurant. Je kunt er broodjes eten, ze schenken een kop koffie en verkopen wat artikelen. Zo ook een aantal kranten. De kranten staan netjes in een speciale krantenrek, maar … wat ben ik geschrokken van dat rekje zeg. Dat zit werkelijk helemaal onder de stof en spinnenwebben! Het lijkt me toch niet meer dan normaal dat als je daar werkt en s’ochtends de kranten in het rek legt, dat je dat ziet en er even een doekje overheen haalt.

En dat in een ziekenhuis???

klik op afbeelding om uw gruwel te vergroten

In eerste instantie denk ik nog tja misschien uitzendkrachten die dit niet weten of zo, maar nu weet ik wel beter. Als je drie weken achter elkaar komt, ga je steeds meer zien. En geloof me, dit is echt bizar. Zo wilde ik ook een bezoekje aan het toilet brengen maar ben er zo weer uitgelopen. Wat een vieze zooi! Zelfs gebruikte urinekannen staan er. En zo ben ik nog wel een aantal vieze dingen tegen gekomen. Behalve op de IC afdeling. Daar is het gelukkig wel schoon.

En zo heb ik dus ook veel leed gezien in deze weken. Op zulke momenten besef ik meer dan ooit wat een geluk we hebben om gezond te mogen zijn.

Ik wil van de zenuwen mijn kindjes weleens heel kortaf te woord staan om ze vervolgens plat te zoenen. En zoenen doen we gelukkig graag! Iedere avond voor het slapen gaan willen de kinderen lekker even bij me op de bank zitten, hangen, liggen. Ik heb ze altijd verteld dat ik twee benen heb en twee kinderen. Dat ze dus samen op schoot kunnen. Dat nemen ze dan ook erg letterlijk. Samen ploffen ze boven op me. Uiteraard ziet dit er voor de hond erg leuk uit dus ook hij springt, onuitgenodigd, erbij. Het maakt hem niet zoveel uit dus het eerste de beste plekje wat hij weet te bemachtigen is voor hem. En tja, zonder een fleece deken is het voor dochterlief niet compleet dus ook die komt tevoorschijn. Hoe kan het ook anders, zodra de poes dit dekentje zit, voelt ook deze zich genoodzaakt er boven op te komen liggen. Het lekkerst moment van de dag. Ik geniet er van.

En zo zat ik dus van de week, bedolven onder kinderen en beesten, aan het ziekenhuis restaurant te denken. Ik voelde mij spontaan een beetje zo’n restaurant stoeltje. Een openbare zit gelegenheid. Iedereen ploft er maar op neer.

Alleen ben ik niet stoffig en heb ik geen last van spinnenwebben.

Esther Franken

Esther Franken

Esther Franken | Persoonlijk Begeleider van Lichamelijk gehandicapten | Columnist op zondag 1x per 2 weken

8 Reacties

  1. Marga Jansen
    5 februari 2017 at 21:18

    Het is weer een leuk stukje geworden……ondanks de “vieze zooi”!

  2. 5 februari 2017 at 13:46

    Marga, geniet van heb uurtje thuis!

  3. 5 februari 2017 at 12:54

    Beste dokadunk, In India doen zij hun behoeften op een plank of in het rijstveld , jij doet het toch ook niet in de tuin of met een plank en heet dat rijkdom??dat heet ontwikkeling en eerste levensbehoefte en onze maatstaven gaan verder en dan hoort het geen vieze bende te zijn in een ziekenhuis waar je meer oploopt als dat je binnenbrengt.
    Conclusie: Esther heeft groot gelijk.

  4. bea scheurwater
    5 februari 2017 at 12:43

    wat fijn voor Marga, even in je eigen huis! Houdt je taai meisje, geduld is een schone zaak.

  5. Aad Rieken
    5 februari 2017 at 11:30

    ”OVER ZIEK en HUIS GESPROKEN”

    Vandaag keert Marga al is het maar voor 1 uur,
    voor het eerst weer na een te lange duur…….,,
    ——————- HUISWAARTS——————–!

    —–EN GAAT ZIJ STAPJE VOOR STAPJE……..
    ——————-VOORWAARTS——————-!

    Marga Een Voorspoedige Revalidatie…,
    En Een Nog Voorspoediger Beterschap!

  6. mariëte
    5 februari 2017 at 11:28

    dit verdient inderdaad geen schoonheidsprijs. Maar inderdaad zou het een idee zijn om ze het te vertellen, dan kunnen ze er iets mee.. Trouwens de top 100 van ziekenhuizen is weer bekend en Vlietland is van de 29ste plaats opgeklommen naar de 11de plaats. En dat doet mij goed.

  7. 5 februari 2017 at 10:37

    Ik heb onlangs vijf ziekenhuizen in Nepal bezocht, je hebt geen idee hoe rijk je bent 😀

  8. Dick van Wassenaar
    5 februari 2017 at 09:51

    Heb je het gemeld in het ziekenhuis…. is ook een mogelijkheid weet je.