Column: Moederdag

Weet u hoe een pubermeisjeskamer eruit ziet? Ik ben een paar weken veel buitenshuis geweest en mijn hele huis ziet er ongeveer uit als de kamer van mijn dochter. En terwijl ik mopperend met vuilniszak en stofzuiger de ronde doe, denk ik terug aan twee mooie momenten met mijn kinderen de afgelopen maand.

LEES MEER →

Column: Mort pour la France

Een meer persoonlijke Maassluise benadering dat geeft mij meer het gevoel van verbondenheid met onze voorgangers, die streden tegen onrecht ons aangedaan. Al die geopolitieke brandhaarden horen daar wat mij betreft op 5 mei niet bij. Daar moet een specifieke dag voor komen. Met desnoods allerlei moderne multimediale herdenkingsvormen.

LEES MEER →

Column: Rommel of rijkdom

Ik geef het toe, ik hou ervan. Van die programma’s op televisie waar opslagruimten worden …

LEES MEER →

Column: Anna

Klusjescadeaubonnen konden tijdens het maken niet mislukken en niet aan pakpapier blijven kleven. Ook kon ik dankzij de Klusjescadeaubon mijn zakgeld met een gerust hart bij “Pieternel” blijven omzetten in lolly’s, drop en Smurfen kauwgom.

LEES MEER →

Column: In de tomaten

Extreem vroeg beginnen en na afloop op de fiets naar het strand, om daar doodmoe in slaap te vallen en knalrood verbrand weer thuis te komen. Het was weleens zwaar, maar het was ook een bijzondere tijd en het verdiende best leuk.

LEES MEER →

Column: Een stad aan het Scheur

Zo veranderde de stad van karakter. Het leven werd gelijkmatiger en voorspelbaarder en steeds minder mensen werkten in de open lucht. De welvaart nam toe en de stad dijde uit. Maar ook leidde het ertoe dat de mensen in de stad iets van hun ontzag voor de wereld verloren, en dat de grote kerk steeds minder belangrijk voor hen werd.

LEES MEER →

Column: Individueel gevoel van vrijheid

We staan op 5 mei niet echt meer stil bij waar het in feite om gaat op deze nationale feestdag. Dat is verklaarbaar uit het gegeven dat mensen pas door leed geraakt worden als dat ook zelf fysiek van dichtbij is beleefd. Op zich is dat maar goed ook, want als de mens een te groot inlevingsvermogen zou hebben, dan zouden we voortdurend in de kreukels liggen en nergens meer aan toe komen.

LEES MEER →

Column: De vrouw met de glimlach

“Het geeft niet, dank u wel mevrouw”, zegt ze vriendelijk en ze glimlacht nog een keer voordat ze snel haar weg vervolgd. Ik ga ook weer snel verder maar de lach blijft de rest van de dag op mijn gezicht. Als ik na mijn afspraak weer in de trein zit, pak ik het boek dat ik aan het lezen ben. “Achter de eeuwige glimlach” van Elisabeth Riphagen, mijn tante.

LEES MEER →