Column: De lege tram

Ik zit in de verkeerde tram! Och het zal toch weer niet zo zijn? Ik sta op en vraag me af of ik er nog uit kan, en waarom niemand wat tegen me gezegd heeft. Gelukkig is er een knopje waarmee ik de deuren kan openen en terwijl ik nog wel de tegenwoordigheid van geest heb om met mijn OV-kaart uit te checken, loop ik opgelucht naar buiten.

LEES MEER →

Column: Een soort uitzending gemist

Vooral Naaldwijk deed mij deugd want de collega die meesmuilend deed over onze stadsrechten komt hier vandaan.

LEES MEER →

Column: Eten

M. niet lekker. Ook dit keer werd ik weer teleurgesteld. Dat ze je een gevoel van verzadiging geven. Een kort gevoel, dat dan weer wel.

LEES MEER →

Column: Geen muis

Laatst werd mijn, toch al slechte, humeur nog slechter, toen ik voor de zoveelste keer in weken me vergiste in alle werkzaamheden in Maassluis. De kortste route naar de snelweg is voor ons toch echt langs de Vermeerlaan. Mopperend omgekeerd en nog meer gehaast zetten we de rit voort.

LEES MEER →

Column: Goudvis

Nee. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen dat Fred en Willem dan als boosaardige allesvreters door het leven moeten. Optie twee: de waarheid.

LEES MEER →

Column: De domineesdochter

[gastcolumn] Er is ons geleerd om oog te hebben voor de ander, omzien naar elkaar, al ging dit soms ten koste van onszelf. Door het vele verhuizen is mijn wereld groter en breder geworden. Ik werd al vroeg geconfronteerd met ziekte en overlijden van mensen uit de gemeente. Ons huis was vaak een toevlucht voor mensen.

LEES MEER →

Column: Kritiek

‘Roze olifantje’: als ik u vraag goed te onthouden dat u moet vergeten om aan een roze olifantje te denken, houdt u juist een beeld van een roze olifantje in gedachten. Zo werken menselijke hersenen nu eenmaal. Onthoud dus goed dat u moet vergeten dat kritiek neutraal is. Zult u dat goed onthouden? Vergeet dat kritiek neutraal is. Vergeet het.

LEES MEER →

Column: De steenhouwer

Terwijl ik ons zie stuntelen en bedenk dat de handen van de steenhouwer moeten jeuken, lijkt zijn geduld eindeloos. Met mijn zicht beperkt door de bril en alle geluiden gedempt door de oorbeschermers ben ik heel even in mijn eigen wereld.

LEES MEER →