Klik voor de definitie van een column
  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist - mogelijk tussen de regels door -  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van 't Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
  • Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia


Opvoeden is een “dingetje”. Zeker tegenwoordig. Niet dat het opvoeden zelf heel erg anders is geworden in de loop der jaren. Feitelijk komt het allemaal op hetzelfde neer. Kinderen worden geboren, worden groot en ouders proberen in de tussenliggende periode normen en waarden bij te brengen. We proberen al jaren ons kroost te sturen en te beschermen om ze uiteindelijk als functionerend mens los te laten in de maatschappij.  

Het enige verschil met vroeger is het internet. Ja, het is makkelijk. Zeker wanneer je vragen hebt of twijfelt. Zo heb ik de eerste jaren heel wat gegoogled op slaaptijden, zelf te maken hapjes en meer van dat soort onzin. Maar het internet zorgt ook voor druk. De moedermafia die overal commentaar op heeft. Wat je ook vraagt of plaatst, er is altijd wel iemand die het er niet mee eens is.

Zelfbenoemde pedagogen
Om nog maar te zwijgen van alle zelfbenoemde pedagogen die allemaal de meest fantastische “opvoedmethode” hebben ontwikkeld. Als ik het internet mag geloven, doe ik alles verkeerd. Zo mag je tegenwoordig schijnbaar geen: “Doe je best hé” meer zeggen. Iets wat ik er regelmatig uitgooi. Puur omdat ik mijn kind mee wil geven dat het resultaat er niet toe doet maar de weg erheen belangrijk is. Omdat ik wil dat ze weet dat je nu eenmaal niet overal goed in kan zijn. Maar dat mag dus niet meer. Want met dat ene zinnetje geef je aan dat “je best doen” altijd goed is. Maar wat als jouw spruit zijn of haar uiterste best doet en toch laatste wordt bij de wedstrijd? Dan zou je, technisch gezien, de boodschap meegeven dat zijn of haar best niet goed genoeg is. Wat dan weer slecht zou zijn voor het zelfbeeld van het kind.

NEE
Nee zeggen tegen je kind schijnt ook weer niet goed te zijn. In plaats daarvan kun je ze beter enthousiast maken voor een alternatief terwijl je tegelijkertijd ook hun gevoelens erkent. Op die manier worden de tere zieltjes schijnbaar gespaard. Dus:

“Mama, mag ik een snoepje?”
“Schat, ik snap dat je een snoepje wil, maar een appel is toch veel lekkerder”

Ja, dat gaat hier dus echt niet werken! Maar goed, dat komt misschien omdat ik dat niet sinds haar geboorte zo heb gedaan.  

Niet straffen
Straffen is overigens helemaal uit den boze. Dus misdraagt jouw kind zich? Dan moet je eindeloos in gesprek en de intrinsieke motivatie aanspreken om een gedragsverandering te krijgen. Misschien dat scholen daarom eindeloos gesprekken aangaan bij pestgedrag. En ik maar denken dat je zo alleen maar verwende prinsjes en prinsesjes krijgt. Zat ik er toch mooi naast. Bijkomend voordeel is dat ze leren wat natuurlijke consequenties zijn. Dus wanneer jouw kind niet uit bed wil komen? Dan moet je lullen als brugman. Helpt dat niet? Dan mogen ze eventuele problemen zelf oplossen. In mijn achterhoofd hoor ik mijn kind nu al zeggen: “mama heeft mij niet wakker gemaakt voor school, juf”.

Alles laten vallen
Tot slot las ik onlangs dat, wanneer jouw kind aandacht wil, je alles moet laten vallen. In het moment leven met je kind. Ben je de vaatwasser aan het uitruimen en wil jouw kind aandacht? Dan moet je alles uit je handen laten vallen (figuurlijk uiteraard) en tijd vrijmaken. Wat is nu belangrijker, de vaatwasser of de behoeftes van jouw kind? Je raadt het al, weer iets waar ik me niet aan hou.

Pech
Als ik het rijtje zo bekijk, heeft mijn dochter behoorlijke pech. Ze krijgt regelmatig nee te horen, raakt haar schermtijd weleens kwijt en wordt gecorrigeerd wanneer ze een grote mond heeft of zich misdraagt. Als klap op de vuurpijl moet ze ook weleens wachten wanneer ik bezig ben.

Misschien niet heel handig dat ik dit allemaal in een column schrijf. Zo stel ik me open aan een bak kritiek. Maar kunnen we niet gewoon afspreken dat iedere ouder doet wat hij of zij denkt dat goed is en het daarbij laten? Dat zou de wereld weer een stukje leuker maken!

Reageren? ... Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik voor Publicatieschema columnisten

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 188 lezers

WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?


Helga de Lelij

Helga de Lelij

Helga de Lelij│ Maandagcolumnist per 7/2017 │ Vrouw met kind en manloos huishouden │ Levensgenieter │ Blogger bij Love2bemama, FleurFlirt en Ik ben Helga │ (HRM bij Tedecon) │ Hard voor weinig en altijd… Ehm nooit.. Ehm dat dus!

2 Reacties

  1. M. de Jonge
    24 oktober 2022 at 11:12

    Met het grootste gedeelte van uw column ben ik het gloeiend eens minus 1 belangrijk “dingetje” met nog een sprengende vraag er achteraan.

    [ U vind: Opvoeden is een “dingetje”. Zeker tegenwoordig. Niet dat het opvoeden zelf heel erg anders is geworden in de loop der jaren].

    Zeker wel veranderd vind ik, het opvoeden gaat zelfs héél anders in z’n werk… en waarom?
    Ma of pa of beide gaan 5 dagen per week naar hun werk en dumpen hun kroost bij een opvang of bij opa en oma en dat kan vervelende consequenties veroorzaken. Mijn persoonlijke mening is natuurlijk uit de tijd, maar ik vind als je zo nodig kinderen wil, zorg er dan ook zelf voor en scheep er niet een ander ermee op. Tuurlijk, oma en opa vinden dat prachtig hoor je dan, oke dan.

    Het is eigenlijk hetzelfde als je een hond wil aanschaffen…zorg er zelf voor, neem je verantwoording.
    Als de kinderen een cavia, goudvissen of schildpad WILLEN, laat ze er zelf voor zorgen. (wat 9 van de 10x fout gaat)

    Mijn vrouw en ik bijvoorbeeld zijn opgevoed door moeders…en pa zorgde voor de centjes. Niks geen luxe, duur speelgoed of merkkleding voor ons, niks geen ellen lange pamperende gesprekken, laat staan dat wij ons brutaal gedroegen.

    Oke nu mijn vraag… de leeftijd van uw kinderen weet ik niet evenals op welke school zij zitten…daar gaat mijn sprengende vraag over…….

    Vraag is aan uw kinderen of de juf /meester de kinderen geleerd hebben dat boeren slechte mensen zijn want ik lees overal over dit gevaarlijke linkse onderwijs dat overal de kop opduikt. Zelfs op universiteiten is het raak.

    Tot slot, ik zal wel oubollig overkomen.

  2. Aad Rieken
    24 oktober 2022 at 10:53

    ”Re-(Oh)-Nee.”

    Mijn nichtje van vijf plus twee
    kijkt soms laat naar de Tee Vee.
    En ziet daar (vr)olijke Re-nee,
    met zijn ‘stopwoord” Gee Vee Dee.

    #overopvoedengesproken.