Klik voor de definitie van een column
  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
  • Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

Er is al aardig wat over geschreven: de huisarts. Ze hebben het druk. Te druk. Zo druk zelfs dat er bij veel praktijken een patiëntenstop van toepassing is.  Je mag al blij zijn wanneer je überhaupt een huisarts hebt.

Ongeacht bij welke praktijk je zit, ze werken allemaal ongeveer hetzelfde. Wanneer je belt, loop je direct tegen een muur op. Een assistente die jou het hemd van het lijf vraagt. Allemaal om te kijken of het wel ernstig genoeg is om langs te mogen komen. Aan de ene kant logisch want zo kunnen ze een eerste inschatting maken. Maar tegelijkertijd voelt het als een kruisverhoor. Je moet bijna smeken om degene aan de andere kant van de lijn ervan te overtuigen dat het nodig is. Wanneer je geluk hebt, mag je dezelfde week nog langskomen. Heb je pech dan moet je het afwachten of word je, na overleg met de arts, teruggebeld. Waarbij het terugbellen nog weleens vergeten wordt met als resultaat dat je de volgende dag weer aan de lijn hangt.

Wacht maar af
Aan de ene kant begrijp ik het. Er is een tekort aan huisartsen. Ze hebben het allemaal druk. Zeker nu het griepseizoen begonnen is, komen ze om in het werk. Dat er dan keuzes gemaakt moeten worden, is helaas bittere noodzaak. Maar wat kunnen ze nu daadwerkelijk over de telefoon zien of horen? Zo was dat hoestje van mijn nicht waarvan de assistent zei: “iedereen hoest nu, kijk het maar aan” toch echt een longontsteking. Zoiets kun je toch ook niet beoordelen over de telefoon? Wordt er bij het beoordelen überhaupt rekening gehouden met wie er belt? Ben jij een persoon die voor elke snottebel belt? Of ben jij iemand die ze zelden of nooit horen of zien? Hoe maken ze die afweging? En hoe voorkom je dat het mis gaat?

Tot het misgaat
Want mis ging het van de week. Bij mijn moeder. Een vrouw die haar leven lang al pijn heeft maar nooit klaagt. Tot van de week. Ze kon niets meer van de pijn. En met niets bedoel ik ook echt niets. Niet lopen, zitten, staan of liggen. Met als resultaat dat ze dus ook niet meer sliep. Geen seconde. Maar toen zij belde naar de huisarts kwam ook zij niet verder dan de assistent. Een assistent die doodleuk vertelde dat “iedereen zich weleens niet lekker voelt”. Er zou overleg plaatsvinden met de huisarts en mijn moeder zou teruggebeld worden. Zoiets is slopend wanneer je zoveel pijn hebt. Weten ze dan niet dat mijn moeder geen klager is? Dat ze, over het algemeen, al meer pijn heeft dan wij zouden kunnen dragen, maar dat ze daarvoor nooit belt. Als zo iemand belt, dan neem je dat toch direct serieus? Misschien dat het daar ook misgaat. Bij het feit dat het een praktijk is en je elke keer met een andere arts te maken heeft. De tijd dat de huisarts alles van je wist is echt wel verleden tijd. Anders had ze waarschijnlijk wel mogen komen.

Boos
En ik stond hulpeloos toe te kijken. Het liefste was ik naar de praktijk gereden om die assistent over de balie te trekken. Om haar eens goed de waarheid te zeggen. Als familie moet je vanaf de zijlijn toekijken hoe degene van wie je houdt vecht tegen de pijn. Dat is slopend. Je wilt het wegnemen. Schreeuwen. Het liefst tegen de assistente die de blokkade heeft opgeworpen. Maar uiteindelijk doe je het niet want het zijn ook maar mensen die gewoon hun “werk” doen. Ondertussen probeerde ik mijn moeder ervan te overtuigen om naar de huisartsenpost te gaan. Al zou ze de rit in de auto waarschijnlijk niet eens aankunnen. Ik heb zelfs voorgesteld een ambulance te bellen. Zo slecht ging het. Maar ook dat deed ze niet. Want ze moest afwachten, dus dat deed ze.

Ziek systeem
Gelukkig was de volgende dag de assistent minder standvastig en drong de ernst blijkbaar wel door. De huisarts kwam langs. Er was inmiddels ook geen andere keus meer want mijn moeder kon echt niets meer. Eten, slapen, lopen, het ging allemaal niet meer. Gelukkig gaat het inmiddels weer goed. Althans goed, de pijn is naar een draagbaar level gegaan. Een level dat ik, in alle eerlijkheid, waarschijnlijk alsnog niet aan zou kunnen. De huisarts die de volgende dag zou bellen heeft niets laten horen, maar dat maakt voor mijn moeder niet uit. Ze kan weer een beetje bewegen, weer eten en vooral weer wat slapen. Dat is al een wereld van verschil. En ik? Ik ben opgelucht dat ze langzaam weer aan het opknappen is. Maar tegelijkertijd ben ik ook nog steeds heel boos. Boos op de assistente van de huisarts. Boos dat ze mijn moeder onnodig pijn hebben laten lijden. Maar vooral boos op het hele zorgsysteem. Een systeem van afwachten, kostenplaatjes en opgeworpen muren. Een systeem dat nog zieker is dan welke patiënt dan ook!

Reageren? … Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik voor Publicatieschema columnisten

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 273 lezers



Ontdek meer van MAASSLUIS.NU

Abonneer je om de nieuwste berichten in je inbox te ontvangen.

Helga de Lelij

Helga de Lelij

Helga de Lelij│ Maandagcolumnist per 7/2017 │ Vrouw met kind en manloos huishouden │ Levensgenieter │ Blogger bij Love2bemama, FleurFlirt en Ik ben Helga │ (HRM bij Tedecon) │ Hard voor weinig en altijd… Ehm nooit.. Ehm dat dus!

2 Reacties

  1. M.de Jong
    13 november 2023 at 12:11

    Dan vertel je de assistente voor je je klacht gaat uitleggen, dat je niet een persoon bent die voor elk kuchje en snottebel aan de telefoon hangt en dat ze eerst naar je vorige bezoeken aan de huisarts moet kijken.
    Die van mij zijn bijvoorbeeld op een hand te tellen in een tijdvak van 10 jaar.

  2. 13 november 2023 at 10:06

    Een kakkerlak uit Maassluis
    Kwam op een middag drijfnat thuis
    Dat bezorgde hem een flinke griep
    Dat was waarom hij de dokter bij zich riep

    De geneesheer gaf hem een shot kinine
    En tien doosjes asperine
    Het virus bleek hardnekkig
    En die medicijnen te gebrekkig
    De dokter schreef hem nog iets sterkers voor

    Maar dat was werkelijk ongelooflijk goor
    De kakkerlak vond het wel genoeg
    Ging linea-recta naar de kroeg
    Dronk daar een hele fles cognac
    Genezen was de kakkerlak

    Ook ik heb een verschrikkelijk hekel gekregen aan al die arrogant Maassluis huisartsen.
    Vooral die arrogante wijven die maar 2/3 dagen per week in deeltijd werken, en denken een wereldwonder te zijn. De meesten van hen zijn hier te stom om voor den duvel te dansen.

    Bidder, Doctor, Doodgraver en Apteker.
    Dat zijn vier vrinden, dat is zeker:
    Wanneer ze bidden om haar dagelijks brood,
    Zo bidden twee om ziekten, en twee om de dood.

    Marcel Thomassen.