column nr 258

Velen in mijn omgeving denken dat ik een absolute logicus ben. Niets is minder waar. Toch laat ik hen in die waan. In feite ga ik heel vaak af op mijn intuïtie. Dat is een vorm van “direct weten”, zonder dat men dit beredeneerd heeft. 

Dat laatste staat voor mij haaks op ‘100% bezig zijn met iets zonder in de gaten te hebben wat er om je heen gebeurt’. Ik hoor vaak dat ik wel erg geconcentreerd bezig ben en daardoor verstrooid over kom. Echter: pas als ik ongewild mijn aandacht verdelen moet, dán raakt mijn aandacht verstrooid! Hoe vind je die?

Ik hoor regelmatig de term Mindfulness vallen. Ze beschrijven het als een gemoedstoestand die getypeerd wordt door de bewustwording van de eigen fysieke ervaringen, gevoelens en gedachten, zonder onmiddellijk over te gaan op automatische reacties.

Feitelijk is het niets nieuws onder de zon. In de jaren negentig heette het ‘stay focused”. Focus is brandpunt ofwel houdt onversaagd (zoek dat woord maar eens op) jouw aandacht bij hetgeen wat in het brandpunt van jouw belangstelling staat.

Daarvoor zeiden de mensen tegen elkaar “je moet je wel concentreren”.  Concentreren is je op één punt richten dat daarmee in het centrum (center) van jouw aandacht staat.

 

Was het intuïtie of focus?

Toch ging het met mij bijna mis afgelopen zaterdag rond middernacht. Ik ga nooit vroeg naar bed en was nog druk bezig met deze montage van de videoreportage over De Strijd om de Sluizen. Bijna hadden jullie hem niet gezien…

Ik was in mijn kantoortje op onze zolderetage bezig de laatste hand te leggen aan de aftiteling van bovengenoemde video, maar het zat tegen omdat de computer de hele dag al kuren vertoonde. Hij moest nú af, want anders kwam hij niet gereed voor het geplande moment. En toen riep mijn vrouw vanuit de slaapkamer: ‘Ik heb nog ergens trek in, pak jij even een rookworst’. Dat ‘even’ deed het hem. Ik startte de productierun van de video op hoop van zegen en daalde af naar de slaapkamer.

Er zou dus nog een rookworst in de koelkast liggen en of ik die nú wilde serveren. Ik onderbrak mijn werk en daalde af naar de keuken. De worst was snel gevonden maar die moest volgens de beschrijving opgewarmd worden in heet water en dat proces duurt twintig minuten. Ik zette de kookplaat aan, keek naar de stand en het waterniveau en stormde weer naar boven. De video kon immers crashen als ik pech had. Boven aangekomen was het lot mij gunstig gezind: de video was klaar en ik zette hem klaar voor publicatie op facebook.

Ik volgde aandachtig het upload proces tot ik na een minuut of tien bedacht dat er beneden een ander proces zonder aandacht draaide… Mijn intuïtie deed de rest: ik stormde naar beneden naar de keuken. De huiskamer en keuken waren inmiddels gehuld in nevelen. Op de kookplaat had een pan erg hete voeten. Daarboven torende een dikke zuil van stoom: de laatste waterdruppels gingen in damp op. De odeur van smeltende plastic verpakking was prominent aanwezig. Het geheel pleegde een flinke aanslag op de zintuigen.

Dat was waar ook; stand 8 en maar 5 centimeter water! Nu komt het aan op handelingssnelheid.

Ik duwde de pan opzij, schakelde naar stand nul. Ik  gooide direct de kamerdeur dicht. De tuindeur en keukenraam juist helemaal open. De keukenafzuiger op ‘standje max’. Natuurlijk stond vrouwlief snel beneden. Ik stond inmiddels de geblakerde delen van de rookworst weg te snijden. Een flinke foeterpartij (mooi woord trouwens) volgde. Drie minuten pan schrobben en een kwartiertje luchten deden wonderen. De kamerspray van Rituals deed de rest. Rond half één was alles weer normaal. De afzuiger deed gedurende de nacht de rest.

“En welke les hebben wij geleerd, Mevrouw Stemband?“

Dat is simpel. Rookworst kan soms zijn naam akelig eer aan doen…

Zonder dollen. De echte les is: Jelle is niet geschikt voor keuken en andere huishoudelijke activiteiten. Nooit geweest ook.  Zoals een kwaliteitsmanager ooit tegen mij zei: Je kunt proberen van een drie een voldoende te maken, maar je kunt beter van een acht een negen maken. Verleg je focus. Nu nog mijn vrouw zien te overtuigen, dat ik een flopkok ben …

En wat die negen betreft: mijn kwaliteiten liggen op het vlak van schrijven, getuige deze column.


 

Jelle Ravestein

Jelle Ravestein

Maandagcolumnist | Schrijver | Stadsdichter van Maassluis per 9/2018 | Dichter | Poëziecafé Woordkunst | Mensenslijper | Gespreksleider Themacafé Bibliotheek MM | Aan de andere kant | Business Consultant | Blogger | Spindoctor | Ethicus | Moralist | Zoeker

7 Reacties

  1. Patricia
    17 september 2018 at 18:14

    Heel beeldend geschreven😀 ik wou je juist uitnodigen om een keer met de Oriënt Queens mee te koken…, mischien een idee…

    • 17 september 2018 at 21:41

      namens Jelle:
      leuk idee, maar hij zal er niets opsteken, hoogstens een kaars. hhhhmmm dat is ook weer gevaarlijk

  2. Bea Scheurwater
    17 september 2018 at 11:31

    We willen en moeten vaak nog te veel van ons zelf. Alles heeft 2 kanten, samenleven en alleen wonen

  3. Aad Rieken
    17 september 2018 at 09:54

    “Mag-Net-Ron, Eh Jelle,
    Ik Rook Worst Jij Velle!”

  4. Peter Smit
    17 september 2018 at 09:04

    Ook al is het ten koste van een rookworst gegaan, is de video een prima resultaat geworden. Bedankt.

    • 17 september 2018 at 10:08

      Dat kon uiteraard mede dankzij jullie spel!

  5. Marja Gerkema
    17 september 2018 at 08:16

    Multitasken is voor niemand weggelegd….
    En heb weer nieuw woord geleerd: flopkok.
    Maar wat koken betreft: een mens is nooit te oud………