Net geen dertig was ik en zwanger van mijn oudste. Dat vond ik best even wennen, dat zwanger zijn. Zo’n buik die alle kanten op groeide, vrouwen die je daarvóór amper aankeken en die nu plotseling heel samenzweerderig met je wilden praten over De Wereld Die Baby heette, het idee dat er straks ‘opeens’ een kind in je huis woonde. Misschien waren het gewoon de hormonen, dat kan ook. In elk geval ging ik in die niet heel stabiele gemoedstoestand naar mijn eerste les zwangerschapsgym.

Van te voren had ik daar allerlei associaties bij. Niet al te beste, dat geef ik toe. Maar ja, dit was mijn eerste kind. Ik wilde toch ‘iets’ qua voorbereiding op de bevalling en – omdat ik dagelijks al op en neer reed naar mijn werk in Amsterdam – het liefst niet te ver van huis. Zwangerschapsgym dus. Het woord alleen al. Alsof je met je dikke toeter vogelnestjes moest gaan maken in de ringen. Een beetje nerveus en vooral dodelijk onzeker stapte ik de zaal binnen. Waar zes andere dames met opbollende buikjes zich ogenschijnlijk totaal ontspannen op hun meegebrachte badlakens rond de cursusleidster gegroepeerd hadden. Wat ik toen nog niet kon weten was dat ik niet alleen de komende maanden tijdens de gym, maar heel veel komende jaren daarna lief en leed met hen zou delen.

Achttien jaar worden ze binnenkort. De vijf jongens en twee meiden die na afloop van de cursus in een paar weken tijd geboren werden. Wij, kakelverse moeders, spraken af voor ‘een bakkie’, want natuurlijk wilden we al die baby’s een keer live bij elkaar zien. En nog een keer. En nóg een keer. Al gauw werd de Babyclub vaste prik op de agenda. Elke paar weken zagen we elkaar, steeds bij een andere moeder & baby thuis. Gingen de gesprekken in het begin vooral over kinderen en alles wat daarbij komt kijken, in de loop der tijd kwamen er allerlei andere onderwerpen langs. Leuke en minder leuke dingen, net als in het leven zelf.

Niet alleen onze kinderen zijn straks volwassen, onze Babyclub is dat ook. Nooit gedacht dat zo’n toch min of meer toevallig bij elkaar terechtgekomen groepje zoveel voor me zou kunnen betekenen en echt een deel van mijn leven zou gaan uitmaken. Die andere moeders, die waren tijdens die eerste les net zo nerveus als ik. Zaten ook vol vragen en onzekerheden. Als iemand toen had voorspeld dat we nu ons achttienjarig bestaan zouden vieren, hadden we vast hard gelachen. Net als sommige mensen nu doen om onze naam: de Babyclub. Maar die gaan we echt niet veranderen. Wat goed is, mag blijven. En in dat rijtje staat onze Babyclub met stip genoteerd.

Jacqueline Bouwmeester

Jacqueline Bouwmeester

journalist | schrijver | moeder van vijf | jacquelinebouwmeester.nl | lifewith5.nl

1 Reactie

  1. Aad Rieken
    6 maart 2016 at 11:26

    ”De Baby-Club Die (N)ooit Volwassen Wordt!”