Het is dat ik je op heterdaad betrapte, anders had ik het nooit geloofd. Vanaf het allereerste moment dat ik je in je ogen keek, inmiddels bijna twee jaar geleden, was het namelijk liefde op het eerste gezicht.

Onze eerste ontmoeting was bijna magisch; jij kroop tegen me aan en drukte jouw neus tegen de mijne. Je zei niets, maar we wisten allebei dat het goed zat.

De twee jaar die daarop volgde, kreeg je altijd alles bij me voor elkaar. Hoewel ik werd gewaarschuwd dat je twee gezichten hebt en me achter mijn rug om stiekem haatte, kon ik dat niet geloven en koos ik er bewust voor om je te laten wentelen in mijn aandacht en liefde.

Maar je bent een hele nare poes besef ik nu.

De eerste keer dat je besloot uit jaloezie op mijn nieuwe kussen te plassen, gaf ik je nog het voordeel van de twijfel; dat was vast een ongelukje omdat je misschien opgesloten had gezeten in mijn slaapkamer. De tweede keer echter, leegde jij je blaas op het nieuwe tapijt in de babykamer en dat was op zijn minst niet zo lief van jou. Ook veel kinderspeelgoed is in de container beland na diverse plasfeestjes op onbewaakte momenten wanneer we een deur vergaten dicht te doen.

Lotje

Lotje

Daarna leek het hek van de dam en urineerde jij te pas en te onpas op de keukenvloer. Toen dat duidelijk niet de juiste vorm van aandacht genereerde (ik dweil dat immers in een paar tellen op) besloot je je te richten op het splinternieuwe tapijt in de gang van de bovenverdieping.

Nog steeds lijk jij zo’n schattig lief poesje met een nog schattigere set oogjes tot je dus expres een plasje pleegt op de inmiddels met kattenplas doordrenkte hoek bij de deur van onze slaapkamer op de overloop. Als je heel boos bent leg je er zelfs weleens een drol neer.

De lieve blik in je ogen verandert op het moment van plassen van lief naar manisch en bijna hels en ik zou zweren dat je jou ziet denken “hier b*tch, cadeautje van mij voor jou!”

Een medische oorzaak heeft de dierenarts al uitgesloten. We zijn dan ook overtuigd dat we te maken hebben met een aandacht-probleempje. Soms gaan er dagen voorbij dat je niet plast in huis wanneer we genoeg knuffeltjes en vleesjes aan je geven. Wanneer we echter iets teveel aaitjes geven aan een van onze andere kattenbeestjes of de hond laat jij je ongenoegen merken door eens flink te plassen op een niet zo fijne en vaak lastig te reinigen plaats.

Nu dacht ik de oplossing gevonden te hebben in de vorm van een deur bij de trap zodat er geen plaspoes meer naar boven kan. Ik was het dagelijkse ritueel van het tapijt reinigen namelijk een beetje beu. Helaas besloot jij vandaag op onze nieuwe bank te sassen en ben ik nu dus wel heel erg teleurgesteld in jou.

Uiteraard ben ik op de hoogte van het feit dat je een oude poes bent en dat we jouw “gekke” gedrag waarschijnlijk maar moeten accepteren zolang jij nog rondloopt op deze aarde met je 16 zomers jong maar een klein beetje geïrriteerd en moedeloos word ik er wel van.

Lieve Lotje, wat ben je toch een irritante plaspoes.

Maar ondanks dat hou ik toch van je en zal ik je tot je laatste adem blijven voorzien van aaitjes, knuffels en vleesjes. Ik accepteer zelfs dat je na het plassen komt slijmen op mijn schoot om het goed te maken. Toch blijf ik wel voor eeuwig hopen dat je op een dag beseft dat plassen in huis en op mijn persoonlijke eigendommen niet zo lief is….

Liesbeth Cordia

Liesbeth Cordia

Liesbeth Cordia | Zondagcolumnist (1x 4 weken) | Novi Knitwear | | Moeder van 4 dochters |

4 Reacties

  1. Lot
    7 mei 2016 at 18:41

    Probeer eens een DAP adaptor of iets vergelijkbaars Lies.

  2. Aad Rieken
    7 mei 2016 at 09:52

    Liesbeth (L)eerde Lotje’s Lopen,
    Langs De Lange Merellaan.

    Maar Nu Zij ‘t Te Vaak Laat Lopen,
    Heeft Het Eren Afgedaan!

  3. Aad Rieken
    7 mei 2016 at 08:43

    ”Doortrapt Gezeik!”

  4. mariette
    7 mei 2016 at 08:42

    wat een verhaal maar zo gevuld met liefde. Prachtig beschreven Liesbeth, ik zag het helemaal voor me . Maar wat kan je een natte krant zijn met zo’n beestje he. Heel herkenbaar. Succes nog met Lotje