Ik heb er al eens vaker over geschreven; mijn liefde voor koffie. Mijn dag is pas begonnen als ik een lekkere sterk geurende dubbele espresso voor mijn neus heb staan. Bij voorkeur gemaakt met vers gemalen bonen in mijn percolator en het liefst op bed.

Thuis drink ik mijn koffie meestal koud, dit doe ik niet omdat ik dat zo lekker vind maar omdat ik mijn koffie meestal vergeet op te drinken. Met 4 dochters als afleiding gebeurt het nog weleens dat ik mijn koffie ergens in het proces van kinderen aankleden, ontbijt maken en zelf douchen en aankleden ergens op de overloop, in het raamkozijn of bij het toilet op de wasbak laat staan en hem dus alsnog koud achterover gooi voor ik de deur uit ren.

Horeca-koffie voldoet meestal niet aan mijn -volgens mijn ouders belachelijke- eisen (maar die vinden zelfs Senseo lekker). Een dubbele espresso smaakt in de meeste gevallen wel heel sterk maar niet naar koffie. Ik vind suiker en melk echt heel vies, dus als koffie bitter of gewoonweg vies is valt dat helaas niet te verdoezelen. Tot voor kort dronk ik eigenlijk nergens meer koffie behalve thuis omdat het meestal gewoon niet aan mijn normen voldeed.

Maar daar is nu verandering in gekomen want we hebben een nieuwe aanwinst in Maassluis; namelijk Doppio Espresso in de Koningshoek.

Mijn eerste bezoekje was echt een aangename verrassing; Stella en Daphne (moeder en dochter) waren zo hartelijk en gastvrij dat ik het wel aandurfde toch een dubbele espresso te bestellen. Tot mijn genoegen bleek de koffie lekker en viel mijn oog op een glutenvrije en lactosevrije gebakskaart.

Voor het eerst hoefde ik geen plastic zakje uit mijn tas te toveren met een droog glutenvrij supermarktbrouwsel want ik had ineens keuze te over. Het ene gebakje nog lekkerder dan het andere. Ok, dit is niet goed voor mijn dieet maar vooruit ik moest toch alles geprobeerd hebben en bestelde een “raw-bounty”.

Het is niet mijn aard om schaamteloos reclame te maken voor een bedrijf of product maar voor deze ene keer zet ik die principes even opzij.

Echt, heel Maassluis moet het weten; bij Doppio moet je zijn! Laat je niet bedriegen door de schijn van een groot koffieconcern. Het tegenovergestelde is namelijk waar, dit is een gemotiveerd stel mensen die de passie hebben gevonden in het beginnen van een familiebedrijf.

Vader, Moeder en drie dochters doen hun best om iedereen persoonlijk welkom te heten en te voorzien van de heerlijkste gebakjes, broodjes en koffie.
Stella en Daphne lusten zelf geen koffie, maar dat mag de pret niet drukken. Ze weten namelijk wel alles wat je moet weten over het zetten van de perfecte (met vers gemalen bonen) bak koffie. Het gebak is zalig en vers, de kaart divers (en dus ook voor mensen met een gluten/lactose-allergie) en niet te vergeten iedereen is welkom; of je nu met je hond langs wilt komen of in het restaurant borstvoeding wilt geven en je kindje op hun (overigens bizar smetteloze) toilet van een schone luier wilt voorzien. Er is een verschoonruimte, ze hebben een rolstoelvriendelijk beleid en niet te vergeten er zijn kinderstoelen voor de kleine gasten maar allerbelangrijkst; ze zijn gedreven en hartverwarmend vriendelijk.

Terwijl ik dit schrijf, verlang ik terug naar een stevige bak van Doppio waar mijn ogen spontaan van op standje “bijna geen slaapgebrek” van gaan, staan want mijn koffie is uiteraard weer koud.

Zie ik jullie daar?


Ontdek meer van MAASSLUIS.NU

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Liesbeth Cordia

Liesbeth Cordia

Liesbeth Cordia | Zondagcolumnist (1x 4 weken) | Novi Knitwear | | Moeder van 4 dochters |

3 Reacties

  1. Wanda
    1 juli 2017 at 10:04

    WIJ zien elkaar daar! 😘

  2. Aad Rieken
    1 juli 2017 at 09:02

    ”HE-MA!”

    Zag Je Gisteren Bij De Concurrent……,
    Die ”Meer Goedkoper” Is Dan ’n Cent!

  3. Aad Rieken
    1 juli 2017 at 08:38

    ”Meneer Rieken Uw Koffie Wordt Koud!”’

    Deze (had (g)een) zin klinkt mij nog ”VERS” in het geheugen,(ondanks dat het al bijna 18 jaar is (NIET) geleden,dat de klant mij herinnerde aan haar net vers gezette bakkie leut en ik als verwoede behanger mijn aandacht bleef schenken aan het plakken van mijn ”BAAN”!