Het is een tijdrovende, arbeidsintensieve en zeer vermoeiende klus. Ik zou bijna zeggen: een klein drama. Ik ben op zoek naar een nieuwe spijkerbroek. Mijn twee oude favorieten zijn na vier jaar intensief dragen echt op en er moet zachtjesaan een vervanger komen. Maar dat valt dus niet mee.

Want ja: gaten zijn ‘in’. Qua mode, bedoel ik. En waar zo ongeveer de hele mensheid rondscharrelt in broeken met gaten: dat wil ik niet. Ik heb me afgevraagd of het een leeftijdsdingetje is. Dat ik mezelf er te oud voor vind. Maar het past gewoon niet bij me. En dát is dan wel weer een leeftijdsdingetje: ik doe het mezelf niet meer aan met de mode mee te hollen omdat iets nu eenmaal ‘in’ is.

Mijn oude model is niet meer leverbaar, dat heb ik natuurlijk even nagepluisd. Dus zoek ik stad en land af naar De Juiste Broek. Maar serieus: er zijn alleen broeken met gaten te vinden. Kleine gaten, grote gaten, bijna gaten, enórme gaten, hier en daar een gaatje of bijna alleen maar gaten. En dan niet alleen bij de H&M of de leuke boetiekjes waar ik altijd wel kon slagen. Nee, zelfs in de deftige-dames-zaken (in tijden van nood probeer je alles) is het gat wat de klok slaat.

Het is zaterdagochtend en ik heb haast, want ik wil de voetbalwedstrijd van mijn zoons zien. Balancerend op één been probeer ik snel in m’n oude favoriet te schieten. Dan gebeurt het onvermijdelijke: kráááák! Met mijn grote teen boor ik een heus gat in de flinterdunne knie van mijn broek. Ik wil m’n teen er vlug uit trekken, maar door de schrik blijf ik juist hangen en wordt het gat nog groter. Aaaah!

Omdat ik toch íets aan moet, besluit ik voor deze éne keer mijn broek-met-gat te dragen. Voor gek loop ik in elk geval niet, want ik val er niet bepaald mee op. Ik spring op de fiets en zet het op een racen richting voetbalveld. Weet je dat het heel koud is zo? Hoe doen anderen dat? Je zal maar zo’n broek hebben die alleen nog met een paar draadjes aan elkaar zit.

Op de club ren ik naar het veld waar mijn jongens aan de gang zijn en schuif op het bankje in de dug out. Daar zit al een aantal andere ouders zit te kleumen. Ik probeer mijn kapotte knie te negeren en bedek het gat met mijn jas. Alsof de duvel ermee speelt, belandt het gesprek op het onderwerp ‘mode’. Uiteindelijk biecht ik op waar het gat in mijn broek vandaan komt, wat een lachsalvo tot gevolg heeft. “Weet je,” merkt de vader naast me op, “ik dacht dat je hip was en er veel geld voor had betaald.” Het moet even doordringen, maar dan valt het kwartje. Zo gaan die dingen dus. Voor je het weet ben je hip – tegen wil en dank.

Jacqueline Bouwmeester

Jacqueline Bouwmeester

journalist | schrijver | moeder van vijf | jacquelinebouwmeester.nl | lifewith5.nl

3 Reacties

  1. 30 oktober 2016 at 22:04

    helaas, je bent abuis. Gaten in kleding zijn alleen hip als ze opzettelijk aangebracht zijn. Niet als ze ECHT door slijtage zijn ontstaan.
    Net zoiets als die kunstmatige ‘vliegenpoepjes’ bijvoorbeeld op deuren. Is heel hip, zolang je er veel geld voor betaal is het hip. Is het echt, dan ben je armoedig.
    Het moet dus nep zijn!

  2. Paulette Elens
    30 oktober 2016 at 09:29

    Heerlijke column weer Jacqueline! Stukkie ouder en kortere beentjes heb ik hetzelfde probleem. This too shall pass! Het wachten is slechts op de collectie van volgend jaar.

  3. Aad Rieken
    30 oktober 2016 at 09:07

    ”Zie Er (G)een Gat In!”

    Hou Het In De Gaten!!