Ook in het Maassluis van Maarten ’t Hart is God op zijn retour. Er gaan steeds minder mensen naar de kerk. Toch bleek in januari van dit jaar dat er zeker nog geloof en een hoop liefde in deze eerste stad aan de Waterweg te vinden is. En in de aanloop naar Pasen is het verhaal van de laatste dagen van Jezus in Jeruzalem op vele manieren te beluisteren en te bekijken in Maassluis.

De zandtovenaar is er op vrijdagavond in de Maranathakerk en diezelfde avond wordt The Savior van William Loyd Webber in de Immanuëlkerk uitgevoerd. Dinsdag is de Pasen Live Tour 2016 met twee voorstellingen in theater Koningshof. In de omgeving kan je vast naar allerlei uitvoeringen van de Matthäus Passion van Johann Sebastiaan Bach. En ik durf er wel een fles avondmaalwijn op te zetten dat volgende week donderdag veel Maassluizers naar The Passion vanuit Amersfoort zullen kijken.

Al was het alleen al om te zien hoe Martijn Fischer het doet als Jezus.

Valt het dus wel mee met de cijfers van het rapport ‘God in Nederland’? Nee en ja. Nee, in die zin dat het absoluut waar is, al jaren, dat de kerk krimpt. En dat betekent hoe dan ook verlies: aan kennis, aan gemeenschapszin, aan dienstbaarheid aan de samenleving, aan waardeoverdracht en het leren omgaan met levensvragen (en dat is wat anders dan voorgeprogrammeerde antwoorden uit je hoofd leren).

In die zin vallen de cijfers niet mee.

Aan de andere kant was er ook een heleboel kerklidmaatschap uit gewoonte, plichtmatig, op papier. Veel leden en inkomsten zorgde soms ook voor een log instituut en speelden er ook allerlei belangen mee in de sfeer van macht en invloed. En dat heeft de kerk niet altijd goed gedaan. Integendeel.

Is het dan fijn dat we nu weer klein zijn?

Opnieuw: nee en ja. Nee, want ik geloof dat het verhaal dat we als kerk te vertellen hebben nog altijd zinnig is voor mensen. En voor een kleine kerk is het lastiger om dat verhaal breed te laten horen. Maar ook ja: want de krimp in menskracht en middelen dwingt de kerk ook tot keuzes. En dat brengt ons weer dichter bij de kern van waar het omdraait in geloof: namelijk dat we ons als mensen geliefd mogen weten door God.

Nu wil ik niet gaan preken in deze column, dat doe ik wel weer op zondag. Maar ik ben wel nieuwsgierig hoe Maassluizers van nu tegen kerk en geloof aankijken en wat jullie beweegt in het leven. Ik hoop dat we elkaar tegen blijven komen en daarover in gesprek raken. Dat mag op zondag na de kerkdienst. Maar het kan ook door de week bij het boodschappen doen of tijdens een kop koffie op een terras of met een biertje in de kroeg.

Want dat ervaar ik zelf als een groot voordeel van de kerk nu ten opzichte van vroeger:

… dat je als dominee veel minder in een keurslijf zit.

Gerrit van Dijk

Gerrit van Dijk

2014-2019 | Columnist op woensdag (1x per maand) | Dominee PKN | @gdijkdijk op Twitter

6 Reacties

  1. Sandra Lodder-Mauwer
    16 maart 2016 at 19:44

    Zelf ben ik niet ‘kerkelijk’ (meer). Dat wil echter niet zeggen dat ik tégen de kerk ben, integendeel. Ik zie wel degelijk in waarom het voor veel mensen belangrijk is om bij een kerkelijke gemeente te horen. Niet alleen het onderwezen worden vanuit de bijbel, maar ook de gemeenschapszin binnen de kerk is een meerwaarde. Zeker heden ten dage in deze individualistische maatschappij. Binnen een kerkelijke gemeenschap kijkt men meer naar elkaar om dan tegenwoordig in een woonwijk, waar eenzaamheid op de loer ligt.

    De reden waarom ik acht jaar geleden ‘uit de kerk gestapt’ ben, zal ik hier niet toelichten, dat is een lang en ingewikkeld verhaal. Wat ik hier wel wil melden is dat ik mezelf nog steeds een christen noem en me verwant voel met ‘de kerk’ in de brede zin van het woord. Ik voel me verwant met alle christenen, aangesloten bij welke kerk dan ook.

    Eenheid van kerken is wat mij betreft een groot goed, alhoewel ik besef dat dit niet bepaald vanzelfsprekend is. Daar waar de verschillende kerken veelal in ‘waarden’ gelijkgezind zijn, kunnen ze daarentegen qua ‘normen’ volledig tegenover elkaar staan. (Waarden o.a.: liefde, vergeving, goedheid, vriendelijkheid, vrede, hulp aan ‘zwakkeren’. Normen o.a.: dogma’s, regels, al of niet letterlijk interpreteren en toepassen van de bijbel). Waardoor kerken flink kunnen botsen met elkaar en zelfs binnen een kerk scheuring kan ontstaan. Dat vind ik heel erg jammer, maar is denk ik onoverkomelijk. Mensen zijn immers zo verschillend qua achtergrond en vorming. Misschien is het wel goed dat er zo veel verschillende kerken bestaan. De één voelt zich hier thuis, de ander daar. Ik denk dat als we er zo tegenaan kijken, kerken helemaal niet met elkaar hoeven te botsen, maar dat er misschien zelfs naar behoefte nieuwe kerkvormen kunnen ontstaan. Je hoeft het mijns inziens niet in alles met elkaar eens te zijn om toch één te kunnen zijn.

    Voor mij is het christelijk geloof (en de Bijbel) een inspiratiebron waar ik de ‘waarden’ voor het leven uit haal (zie boven). Het geeft mij hoop in het aardse leven en maakt het lijden draaglijker. Tevens geeft het hoop op een ander en béter leven na dit leven op aarde (door de opstanding van Jezus).
    Ik ben dan wel niet ‘kerkelijk’, maar heb wel behoefte om, ter inspiratie en het verkrijgen van inzicht, met christenen in gesprek te gaan. Ook het lezen van theologische boeken vind ik verrijkend.

    Belangrijk is dat kerken/christenen de daad bij het woord voegen. Zoals Paulette Elens in haar reactie schrift: “Steek de handen uit de mouwen!”. Wees goed voor alle mensen om je heen en help hen daar waar mogelijk. Het doet mij deugd dat vanuit de kerken (ondanks de krimp!) nog steeds erg veel vrijwilligers voortkomen en veel geld gegeven wordt aan mensen in nood, zoals bij rampen of de actuele vluchtelingenproblematiek.

    • Gerrit van Dijk
      17 maart 2016 at 18:53

      Sandra, dank voor je eerlijke en mooie reactie

  2. Paulette Elens
    16 maart 2016 at 10:55

    Alleen het woord Kerk vind ik al lastig daar Het Geloof zoveel verschillende richtingen is opgesprongen door de eeuwen heen. Maar oké, laat ik het even ‘Het Instituut’ noemen. Ik hou het kort en netjes maar dat heeft behoorlijk huisgehouden in de loop der tijd. Alhoewel het -voor mij persoonlijk- niets met God (De Schepper) te maken heeft, kan ik me voorstellen dat menigeen zich van deze fanclub is gaan distantiëren. Alhoewel de teller niet gelijk uitslaat weet ik, uit ervaring, dat veel mensen op een andere manier zijn gaan geloven. Daarin staat niet ‘Het Instituut’ meer, maar de medemens centraal. Oorzaak en gevolg.

    Ik zou liever zien dat in plaats van de preek over het lijden van Christus, hel en verdoemenis en emmers met schuldgevoel die je over je uitgestort krijgt, ‘Het Instituut’ een ontmoetingsplaats wordt van mensen die elkaar helpen en er praten over manieren om dat het best te kunnen doen. Projecten opzetten, ouderen bezoeken, gewoon, omdat DAT de essentie is waarvoor we op deze aarde zijn gezet. Zing thuis je liedje als je wilt maar stroop buiten je mouwen op. Oh ja, en zet een vrolijk gezicht op. Niemand komt met plezier naar een reünie met oorwurmen.

    • Gerrit van Dijk
      17 maart 2016 at 18:51

      Dag Paulette, dank voor je reactie. Ik ben het van harte eens met wat je schrijft over het ‘instituut’ kerk. En wat jij voorstelt: de kerk als ontmoetingsplaats en gelovigen die de handen uit de mouwen steken, zie ik al op heel veel plekken om mee heen werkelijkheid worden. Gelovigen die geïnspireerd door het verhaal van Jezus aandacht en hulp geven aan medemensen

  3. Aad Rieken
    16 maart 2016 at 09:17

    ”GOD IN MAASSLUIS”
    (DE TENT VAN GOD!)

    Van Kerk Via Basiliek en Kathedraal Naar Tent!

    Overigens vind ik Martijn Fischer (alias Andre Hazes) nou niet bepaald een Jezus figuur (hebben) ik ken er in mijn directe omgeving die er letterlijk en figuurlijk meer aanleg voor hebben,(niet of wel waar,Gerrit),maar ja populair blijft miljonair!

    • Gerrit van Dijk
      17 maart 2016 at 18:56

      Dag Aad, dank voor je reactie. Ik geef toe dat ik Martijn Fischer ook een verrassende keuze vind. Maar hoop tegelijk dat hij Jezus op een nieuwe en aansprekende manier weet neer te zetten