Zoveel mogelijk beperkt is blijkbaar gelijk aan helemaal niet

Op het gevaar af dat ik generaliseer: “zijn vrouwen minder flexibel dan mannen?” Met deze gedachte werd ik net niet badend in het zweet wakker woensdagnacht. De twee commissievergaderingen, die ik had bijgewoond met een vrouwelijke en een mannelijke primus inter pares, waren blijkbaar voeding voor deze gedachte. Communiceren, iets overbrengen gebeurt op vele manieren. Woorden, vooral de woordkeuze en de wijze waarop deze worden geuit. De lichaamstaal zegt ook veel en blijkbaar ben ik daar gevoelig voor. Maar dichter in de buurt van een antwoord kom ik niet!

De nieuwe werkwijze van de Maassluise gemeenteraad houdt me blijkbaar meer bezig dan nodig. Ik had natuurlijk de mail gelezen waarin “het probleem” werd aangekaart en opgelost.

“Het probleem” doet zich blijkbaar voor tijdens commissievergaderingen. In zo’n vergadering krijgt elke fractie spreektijd toegewezen. Dit wordt vooraf door de agendacommissie bepaald. Bij belangrijke onderwerpen wordt meer tijd ingeruimd dan bij minder belangrijke onderwerpen. Deze keuze is as such al arbitrair maar je moet wat als je het model van alles in een avond proppen hanteert. Commissies, raadsvergaderingen en af en toe nog een bijeenkomst van het presidium en dan ook nog om uiterlijk half twaalf bij moeders thuis op de bank willen zitten. Het is hardwerken in de Maassluise gemeenteraad.

De spreektijd dus. Die bedraagt hooguit drie minuten waarin je iets kan zeggen over het onderwerp dat aan de orde is. Dinsdag was dat twee minuten waarin de fracties iets mochten vinden van de schuldhulpverlening en armoedebeleid in Maassluis.

Het college had uiteindelijk twee moties nodig om tot dit stuk te komen. Twee moties! De eerste uit november 2013; de tweede uit november 2014 was nodig om het college er aan te herinneren dat er nog een motie uit 2013 onbehandeld lag. Het college neemt, nee krijgt alle tijd van de raad om de vragen van de raad te beantwoorden maar het laat zich raden, de antwoorden roepen vragen op.

Die vragen mag je stellen tijdens een commissievergadering. Geconditioneerd als we zijn lukt dat meestal wel, slechts een enkeling (vaak dezelfde) wordt door de voorzitter op de tijd gewezen. Soms wordt er een interruptie gepleegd om een collega raadslid te bevragen over zijn bijdrage, meestal doordat iets niet duidelijk is of lijkt. Dat komt ook voor als de wethouder aan zijn eerste termijn bezig is. Dat nu leidt blijkbaar af want een commissievergadering loopt weleens uit de tijd.

De eindtijd lijkt een doel i.p.v. de kwaliteit van een besluit. Vandaar dat de vragen en interrupties “zoveel mogelijk beperkt” moeten worden. Dit is echter alles behalve smart en is voor interpretatie vatbaar. Sommige preses vertalen dit als “helemaal niet”

Als de tijd te kort is voor een gedegen behandeling kan dat een aantal oorzaken hebben. Bijvoorbeeld de stukken – die het college aanbiedt – roepen teveel vragen op. De agendacommissie heeft de tijd te krap ingeschat. Wat ook af en toe “vertragend” werkt is het ontbreken van draagvlak onder de burgerij. Ik ben niet voor de Vlaardingse, Schiedamse en Ridderkerkse werkwijzen om maar te zwijgen over de vergaderuren in de gemeente Westland. Daar is alle ruimte voor vragen, discussie en interrupties. Dat hoeft niet, maar onze nieuwe werkwijze is het andere uiterste.

De oplossing ligt voor de hand. Krijg je tijdens de commissie geen ruimte dan ga je niet akkoord met “hameren” in de raad maar ga je voor een debat.

Maar waar halen we de tijd vandaan?

 

 

Aad Solleveld

Aad Solleveld

Columnist 2014-2016 | Gemeenteraadslid voor Maassluis Belang | Speaker bij Excelsior Maassluis | gastcolumnist 2018- 2022

3 Reacties

  1. Hans van der Burg
    2 april 2015 at 13:37

    Geacht Raadslid, Beste Aad,

    Helder geschreven…boodschap is overgekomen.
    Wat ik jammer vind is dat de meeste columns iets adresseren (terecht) maar geen oplossingen aandragen (misschien in deze ook terecht).

    Ik haal 2 zaken even naar voren uit jouw column en geef een gratis advies mee:
    1. een onbehandelde motie uit 2013
    een motie uit 2014 is er voor nodig om het college op de vingers te tikken (mijn vertaling).

    niet acceptabel. de raad mag best haar vuisten niet alleen ‘ballen’ maar ook hiermee op de ovale tafel slaan! het is raar dat er een motie overheen moet gaan wat dan weer extra tijd van en ergernis oproept onder de raadsleden.

    2. ontbreken van draagvlak onder de burgerij
    vertragende werking

    Begrijp wat hier staat maar niet wat je bedoelt te zeggen.
    Volgens mij is het draagvlak de stem van de kiezer waaruit de huidige samenstelling van de raad is geboren. Waarbij wel het coalitieakkoord (CA) leidend is en moet blijven!
    Als het college over het randje dreigt te gaan, dan moet de raad ingrijpen (controleren,controleren,..) want anders komt het draagvlak van de burgerij werkelijk in het geding.
    Tenzij de burgerij voor ieder aangekondigd besluit van het college binnen de grenzen van het CA de rechterlijke macht ter hulp aanroept. Ja, dan werkt het vertragend.

    Advies: Misschien toch (nog) meer tijd besteden (in de toekomst) bij het samenstellen van een goed en helder coalitieprogramma om op termijn meer tijd te winnen en slagvaardiger de commissies haar werk te kunnen laten doen?
    (voer voor een nieuwe column…?)

    Succes!

  2. Ton Luijendijk
    2 april 2015 at 12:19

    Als je die minuten vult met technische vragen tja, dat kan kort zijn. Maar als de focus richt op het politiek inhoudelijke, wat misschien wel de bedoeling is, kun je je ei prima kwijt. Misschien ook wel een kunst om in weinig tijd en woorden toch te zeggen/vragen wat je kwijt wilt!
    Om daar dan vervolgens een rituele dans in een debat voor over te hebben, tja….

  3. 2 april 2015 at 07:46

    Ik ben het helemaal met je eens, Aad. Dat kan ook niet anders gezien mijn column van half maart waarin ik dit fenomeen beschreef.
    Ik denk dat het tijd wordt voor een motie om het reglement van orde om te gooien.

    Mijn column : http://www.maassluis.nu/columns/column-gemeenteraad-is-tandeloos/