Een extra column op burendag in de week tegen de eenzaamheid, de vredesweek ook

columnr 2

Er zijn ergere dingen gaande op deze aardbodem of in mijn omgeving, maar toch kom ik regelmatig iets tegen in de samenleving wat mij raakt. Raakt in de zin dat ik denk: hoe is het mogelijk dat dit zonder slag of stoot wordt doorgevoerd of uitgevoerd  Komen verantwoordelijken nog wel achter hun bureau vandaan? Praat men nog met elkaar of praat men met elkaar en luistert men niet? Zou dat het zijn?

Meer en meer leven we in een egoïstische maatschappij waar de eigen politieke belangen maar ook industrie en aandeelhouders belangrijker zijn dan de mensheid zelf. Problemen in de  maatschappij stapelen zich op en wegkijken lijkt het antwoord.

Er lopen momenteel twee narcisten op de aardbodem rond die de mensheid bedreigen, de een nog gekker dan de ander.

Ik vraag mij weleens af wat moeten de rijken der rijken met al dat geld … immers ook zij hebben niet het eeuwige leven. Hoe kun je je ogen sluiten voor realiteit en je eigen portemonnee blijven vullen?

Betrokkenheid

Als je dan als simpele en betrokken burger, die maar wil blijven geloven in betrokkenheid, inzicht en wijsheid van de mens op onze mooie planeet, je breed maakt voor iets dan zijn de rapen gaar. Voordat je het weet rammelt de telefoon veelvuldig, appen en mailen slokken veel tijd op, je hobbelt van het ene overleg naar het andere overleg. Genegeerd worden, uitgekafferd of bejubeld worden hoort er ook bij. Maar je gaat ervoor … jouw keuze, je kunt niet terug … je wilt niet terug.

Het vooral politiek correct moeten zijn, aaien over bolletjes, met de wind meewaaien, het elkaar op de hoogte houden en brengen, het in vertrouwen wat niet in vertrouwen blijkt te zijn, alles is vermoeiend, uiterst vermoeiend.

Het schijnt een spel te zijn …

Recht voor zijn raap blijkt onmogelijk te zijn, pas op de plaats doen is moeilijk, zelfreflectie een onbekend woord … het doel is bepalend ten koste van.

Het is sport, professioneel sport beoefenen om de bal maar hoog te houden. Nee je zult maar “klokkenluider” zijn, over respect gesproken. Constant vechten tegen de bierkaai. Wetend dat je iets naar buiten brengt wat in werkelijkheid gebeurt wat niet zo hoort. Alle tegenwerking, alle stress en uitgekakt door een ieder die jij raakt met jouw waarheid.

Je inzetten op non profit basis voor een groep kwetsbare ouderen kost dan ook energie, veel energie

Zo nu en dan dreig ik omver te worden geduwd … maar ik blijf ‘t balletje hoog houden, ondanks alles …

Editor's Rating

De goede verstaanders begrijpen. De anderen kunnen via zelfreflectie zich afvragen: "Hoe zit dat met mij? Ben ik gedreven en bevlogen of ben ik een opportunist die voor eigen belang gaat? Weet wie jij bent, weet hoe begaan jij bent. En handel daarnaar.
Yvonne Boeckx

Yvonne Boeckx

Yvonne Boeckx | Zaterdagcolumnist (2 wekelijks) | Maassluis.Nu

7 Reacties

  1. Aad Rieken
    24 september 2017 at 08:07

    “Yvonne”

    Hou Balletje Hoog…….,
    Maar Niet Uit Het Oog!

  2. Mart
    23 september 2017 at 16:06

    Yvonne, hulde voor je inzet en doorzettingsvermogen. We weten waar je zoal tegenop moet boxen. Je bent een op en top sportvrouw die ondanks alles toch het balletje weet hoog te houden.

  3. Ineke Teunen
    23 september 2017 at 14:30

    Ja Yvonne, je hebt gelijk, in wat voor een wereld leven wij??? Ondanks het spel op wereld niveau probeer ik het oude gezegde hoog te houden: verbeter de wereld, begin bij jezelf. Ondanks drukte oog blijven houden voor onze medemens, juist in deze week van de eenzaamheid. En leven in het nu, ik ben een fan van Eckhart Tolle. Die geeft handvaten om alles een plekje te geven en te relativeren. Doe wat je kunt en verlies je jezelf niet. Weet dat wat je doet gezien wordt en een positieve energie uitstraalt die nooit verloren gaat! Ga lekker door zoals jij bent, laat je niet gek maken, je bent een fantastisch mens!

    Ineke Teunen

  4. Marcel Thomassen
    23 september 2017 at 13:29

    Maassluizenaren.

    Daden hebben tijd nodig,
    ook nadat ze zijn gedaan,
    om gezien en gehoord te worden.
    Want daar waar de utopische oasen, door uitputting opdrogen,
    ontstaat er een dorre woestijn van banaliteit en radeloosheid.

    De grote syntheticus die de opvatingen van een hele generatie verandert, die plotseling een caleidoscopische verandering teweeg brengt in onze kijk op de wereld, zal vaak de meest benijde, gevreesde en gehate vrouw of man onder zijn tijdgenoten zijn. Bijna instinctief vermoeden zij in haar of hem het zaad van een nieuwe orde; ze bevroeden zelfs als ze haar of hem monddood maken, het verloren gaan van de normale, bevattelijke wereld waarin ze zo lang hebben gewoond. Zo een man of vrouw, is een soort lens of verzamelpunt waarin het denken c.q. gevoelen zich samenbundelt, opnieuw wordt geordend en weer naar buiten straalt in nieuwe vormen.

    Gewoon blijven doorgaan Yvonne Boeckx.

  5. bea scheurwater
    23 september 2017 at 13:24

    ”Als ik aan iemand of iets trouw moet zijn, dan is het op de eerste plaats wel aan mezelf.”
    Je moet tenslotte met jezelf kunnen leven niet waar

  6. Marja Gerkema
    23 september 2017 at 13:00

    Ik blijf je stutten hoor!!!