column nr 26

Op deze donkere dagen dwalen mijn gedachten geregeld af naar hoe wij vroeger in het ouderlijk huis kerst vierden. De weken voor kerst was mams al druk bezig met de kerstversieringen en het maken van kerststukjes samen met mijn broer en ikzelf natuurlijk. Het was elk jaar weer een uitdaging om het kerststukje weer een stuk mooier te krijgen dan die van vorig jaar of dan die van je broer …

Ongelooflijk waar moeders die decoratiestukjes voor in het kerststuk elke keer weer vandaan haalde. Maar uiteindelijk met veel groen werd deze toch nog het mooiste. Ook was het elk jaar een feest om de kerstboom op te tuigen met het hele gezin. Maar dan wel als de lampjes al in de boom waren gedaan door moeders, want anders zou ík zo die boom naar beneden smijten vanaf twee hoog … Daarna deed zij ook nog de slingers en mijn broer en ik de kerstballen en overige versieringen. En dan ging als eerste in de boom: mijn Sinterklaas-poppetje en van mijn broer zijn groene autootje. De rest kwam later wel. Als de boom eenmaal goed vol hing versierde moeders het hele huis verder, heel gezellig. Grote stapels kerstkaarten gingen de deur uit en met de post lagen er elke dag wel kerstkaarten die wij opgestuurd kregen en deze werden op een leuke manier opgehangen in huis.

Ja, kerst vond ik vroeger echt helemaal geweldig!

De versieringen, de kaarten, de gezelligheid met elkaar en dan ook gewoon twee dagen heerlijk eten met eigenlijk elk jaar of de fonduepan op tafel of gewoon lekker gourmetten met elkaar. En dan uren natafelen en s ´avonds de cadeautjes uitpakken die al dagen onder de kerstboom lagen te kijken naar je. Of die eindeloze kerstfilms die elk jaar herhaald werden of eigenlijk … nog steeds. Home alone deel 1 tot en met…. Fantastisch was dat, steeds weer!

Maar sinds ik mijn vader niet meer heb is kerst nooit meer hetzelfde geweest voor me.

Ja ik weet het, het leven gaat door, maar met kerst ligt dat bij mij gewoon even anders allemaal. Een soort van leegte blijf je houden. Maar goed, we proberen er elk jaar weer het beste van te maken met elkaar. Maar vergeten doe ik hem nooit. Trouw brand er dan een kaarsje extra bij mij voor hem.

De kerstkaarten worden wel elk jaar minder en ik moet eerlijk toegeven dat mijn selectie van groep mensen waaraan ik nog een kerstkaart stuur ook steeds dunner wordt. Natuurlijk, het is altijd leuk om een kaartje te krijgen en te versturen maar door de komst van social media en whatsapp worden de mensen daar steeds gemakzuchtiger  in en ja… ik ook zeker wel! Maar naar sommige mensen blijf ik wel trouw een kaartje sturen hoor. al wordt het wel steeds minder.

Nu zitten we ook gezellig met het hele gezin met aanhang bij elkaar.Er zijn vantevoren lootjes getrokken voor cadeautjes voor elkaar. Zelfs voor de huisdieren liggen er cadeautjes onder de boom en de honden pakken deze uiteraard ook zelf uit. Ook probeert iedereen wel iets van zijn kookkunsten te vertonen om van te voren wat lekkere hapjes klaar te maken zodat we de dag zelf zo min mogelijk hoeven te doen. Gewoon gezellig samen zijn.

Ik wens iedereen

hele fijne kerstdagen

en een

gezond gelukkig 2018!

Sandra Warren

Sandra Warren

Sandra Warren | Teamleider | Gastcolumnist | Hondensport | Zeesleper Elbe

3 Reacties

  1. Trudy
    17 december 2017 at 23:47


    lief en mooi geschreven Sandra !!

  2. Aad Rieken
    17 december 2017 at 12:03

    ”Kerst-Mis 1950!”

    Door de schaars verlichte straten,
    naar de nachtmis in de sneeuw.
    In mijn herinnering was Kerst
    altijd wit half vorige eeuw.

    Rennend, glijdend sneeuwbal gooiend,
    hadden wij de grootste lol.
    In de kerk nog na aan’t hijgen,
    van het inspannende gehol.

    Na de Mis het ijs eerst testen,
    voordat we weer huiswaarts gaan.
    Na krentenbrood en warme melk,
    kerststal bekijken en kaarsjes aan!

  3. Hans van der Burg
    17 december 2017 at 10:31

    Mooie column Sandra. De herinnering blijft en laten wij het kerstfeest koesteren.