Op LinkedIn vierde ik vorige week mijn tweejarig ChristenUnie jubileum. Hieperdepiep, hoera! In deze twee jaar heb ik al heel wat vergaderingen bijgewoond. Twee jaar geleden wist ik nog niet wat me te wachten stond. Achteraf kan ik zeggen dat het een ware cultuurshock is geweest. Na twee jaar ben ik veel te weten gekomen over wat de gang van zaken is, maar ‘gewoon’ vind ik het nog niet.

Weet u eigenlijk wat er gebeurt op dinsdagavond op het stadhuis?

Bijna elke dinsdagavond wordt er vergaderd op het stadhuis. De ene keer met alle raad-en steunleden in de commissievergadering of bij een thema-avond en de andere keer mogen alleen raadsleden het debat met elkaar voeren in de raadsvergadering. In een commissievergadering kunnen er vragen worden gesteld aan de verantwoordelijk portefeuillehouder, een wethouder of de burgemeester.

Misschien is het wel interessant om eens een willekeurige dinsdagavond op het stadhuis te schetsen.

Het is dinsdagavond zeven uur. De commissievergadering begint. Vooraf hebben alle deelnemers van de vergadering (hopelijk) de stof van het te behandelen thema goed doorgenomen. Meestal ontvangt iedereen de stukken een week tot halve week vooraf. Alle commissieleden gaan zitten aan de U-vormige tafel, meestal twee afgevaardigden per partij, ieder met zijn bordje met naam en partijnaam voor zich. Op de publieke tribune (lees: een paar stoelen aan de zijkant) zit een handjevol mensen.

De voorzitter begint en luidt de eerste ronde in: de eerste termijn. Naast hem zit aan de ene kant de wethouder en aan de andere kant de griffier, die alles netjes notuleert. In de eerste termijn mogen alleen maar vragen worden gesteld, er mag niet worden gediscussieerd. Iedereen spreekt via de voorzitter en de wethouder noteert driftig alle vragen die gesteld worden. Als elke partij om de beurt aan bod is geweest, mag de wethouder van wal steken en alle gestelde vragen met veel omhaal van woorden beantwoorden. Dan is het weer de beurt aan de partijen die in de tweede termijn een politiek statement mogen maken (we kennen onze pappenheimers) en overgebleven vragen nogmaals kunnen stellen. Meestal blijven er een hoop vragen onbeantwoord of is de beantwoording nogal vaag. Daarom mag er in deze termijn wel worden ‘gediscussieerd’. Erg pittig is deze discussie over het algemeen niet, want iedereen moet netjes op zijn beurt wachten om te kunnen interrumperen. Zo kan het zijn dat als je aan de beurt bent, je of bent vergeten wat je wilde zeggen of dat wat je wilde zeggen totaal niet meer aansluit bij het punt waar het debat is aanbeland. Dan mag de wethouder een mooi slotpleidooi houden en wordt de vergadering door de voorzitter gesloten en alle toezeggingen en conclusies genoteerd.

Ik sprak in de inleiding over een cultuurshock. Als ‘gewone’ burger, begrijpt u misschien waarom.

Twee jaar geleden sloeg ik stijl achterover van de ongekend formele manier van vergaderen en het gebrek aan interactie. Tijdens één van de laatste commissievergaderingen hoorde ik een raadslid vertellen over een bijeenkomst van een regionaal overleg. Waar het vooral op neer kwam, is dat ondanks hij er een jaar niet was geweest, er nog niks was veranderd. De onderwerpen waren nog steeds hetzelfde en er waren geen nieuwe besluiten genomen.

Waarom verbaast mij dit totaal niet?

De behandeling van de meeste onderwerpen gaat zo langzaam en de effectiviteit van de vergaderingen laat veel te wensen over. Geen wonder dat mensen afhaken bij politieke zaken! Dat zou ik wel anders willen zien, dat we allemaal iets voortvarender aan de slag gaan, meer inhoudelijke discussies voeren en echte besluiten nemen, zodat mensen ook meer betrokken willen zijn bij de politiek. De politiek kan wat mij betreft wel een peper gebruiken. En je kunt wel raden wat ze daarmee moet doen!

P.S.

Natuurlijk bent u/jij van harte welkom om eens een vergadering bij te wonen op de publieke tribune om zelf te ervaren wat er nu eigenlijk in de politiek gebeurt!

Marian de Jong

Marian de Jong

Marian de Jong-Klein | Coördinator Stichting Present Maassluis | Bestuurskunde | Moeder | Dinsdag columist 2014-2018 | Gastcolumnist

2 Reacties

  1. B. Scheurwater
    11 juni 2016 at 13:34

    Als je je niet houdt aan de “bestuurs””cultuur, “pas” je niet in dat keurslijf, ga je in de 1e plaats voor de burger dan wordt het te moeilijk. En daarom ze dronken en glas, deden een plas en alles blijft zo als het was.

  2. Aad Rieken
    24 mei 2016 at 08:47

    ”GEPEPERD OF NIET!”

    Maassluis Blijft Met HO-TEL DE BOTEN Een Slaapstad!