column nr 49

Ik MOET echt een column schrijven nu. Onderwijl probeer ik ook de tafel te dekken en eten te maken want manlief is onderweg. Maar nu gebeurt er mij net iets, en tja, dan moet ik schrijven. Woorden, letters, zinnen, ze tollen door mijn hoofd.

Een hele tijd geleden werd ik op Facebook getagd. Het ging over schrijven, over een nieuw hulpmiddel bij slechthorenden/doven. Hartstikke leuk natuurlijk. Een verhaaltje over mijn dagelijkse belevenissen lukt me ook nog wel maar om dit echt voor een bedrijf te doen? Nee dat gaat hem niet worden. Maar zo kwam ik wel in contact met de ontwikkelaar hiervan en hield ook contact met hem. Ik kan namelijk niet wachten tot dit op de markt komt.

Misschien handig om even te vertellen wat het is. Het zijn kleine “microfoontjes” die ik aan mijn gesprekspartner(s) kan geven. Zij spreken en dit wordt naar tekst om gezet op mijn telefoon. De microfoontjes hebben allen een andere kleur. Rood zegt…

Hoe simpel maar doeltreffend kan het zijn!

En zo zat ik net weer met hem te chatten. Opeens vroeg hij mij hoe mijn Engels was. Lezen gaat redelijk, schrijven wat minder en horen helemaal niet. Dit omdat ik geen lip kan lezen in een andere taal. Hij wilde mij een voorstel doen per mail.

Kom maar op!

En toen werd het stil…

Vol verbazing lees ik de mail nog eens. En nog eens. Het voorstel is om een filmpje te maken over mij, over hoe het is om niet te horen, de uitvinding te krijgen en te testen.

Whoop whoop mijn reallifesoap!

In dezelfde mail staat dat de filmproducer ervoor kan zorgen dat dingen er erg mooi en inspirerend uitzien. Fijn. Kan hij misschien mijn dikke kont wat kleiner maken. Oh laat hij dan ook mijn drie dubbele onderkin maar meenemen. de bijlage was in het Engels met daarin beeld materiaal van de producer. Vandaar de vraag hoe mijn Engels was.

Liep ik ooit naast mijn schoenen omdat ik  dacht dat iedereen mij op straat herkende omdat ik opeens een columniste was, zo speel ik dan nu de hoofdrol in mijn eigen film! Ongelooflijk.

Laat ik er de draak maar mee steken. Maar ik hoop zo dat deze uitvinding gaat werken. Ik liep van de week nog met mijn kop tegen de lamp. Afspraak gemaakt met een vrouw uit Friesland. Ze kwam een poesje brengen dat ik graag wilde. Ze moest hier toch in de buurt zijn vandaar dat zij naar mij kwam. Natuurlijk heb ik geprobeerd het zo te plannen dat man of kids thuis waren. Helaas, mislukt. Ik zag er wel tegenop maar hè, ik laat me niet kennen. En wat was ik dolgelukkig dat er een lief vriendinnetje spontaan op de koffie kwam en mij door het hele verhaal heen heeft gesleept.

Misschien wil dat lieve vriendinnetje wel een figurantenrol in mijn film. Mijn dochter wel in ieder geval. Die staat nu al te kijken wat ze aan zal doen.

Esther Franken

Esther Franken

Esther Franken | Columnist vanaf februari 2016 | Copywriter | Persoonlijk Begeleider van Lichamelijk gehandicapten |

2 Reacties

  1. Henk Bosveld
    3 maart 2018 at 22:44

    Esther, dikke kont, dubbele onderkin. Die heb je helemaal niet! Je bent een leuk mens. Ga jij maar rustig als jezelf in die film. Succes ermee!

  2. Aad Rieken
    18 februari 2018 at 13:56

    “Est-her en der Frank-en vrij!”