Zo actief als ik enkele weken geleden nog bezig was met verhuizen, klussen en mijn babyuitzet compleet maken zo apathisch en gaar lig ik nu bijna de hele dag gestrekt. Het is jullie wellicht niet ontgaan dat ik een maand geen woord heb geschreven en gelukkig last minute kon rekenen op twee toppers die in mijn plaats een column wilden schrijven.

Ik ben nu sinds een week thuis uit het ziekenhuis en geniet hier met volle teugen van de rust, zelfs als mijn drie draakjes (kinderen) thuis zijn, waan ik me hier nog steeds in het paradijs vergeleken met mijn weekje ziekenhuis. Ik verveel jullie liever niet met de details van mijn weekje hotel Vlietland, maar ik was tijdens mijn opname getuige van ongelooflijk asociaal gedrag. Zo asociaal dat er wat mij betreft wel wat extra huisregels opgesteld mogen worden. Bijvoorbeeld:

1- Bewaar je drama en luide telefoongesprekken voor thuis:
De eerste twee dagen van mijn verblijf mocht ik “genieten” van een overbuurvrouw die me niet alleen haar bizarre levensverhaal in geuren en kleuren met alle mogelijke drama die je je kunt bedenken, vertelde maar me ook nog eens deelgenoot maakte van luide telefoongesprekken met haar ex in de afkickkliniek, haar moeder (die met de allerbeste bedoelingen steeds de verkeerde shampoo meenam naar het ziekenhuis en daar telefonisch op niet al te subtiele wijze voor werd uitgescholden) en tot slot jeugdzorg en uitkeringsinstanties. Na deze telefoontjes zat ze steevast luid in bed te snikken op zoek naar medelijden. Nou ben ik een emotioneel mens met een wellicht iets te groot inlevingsvermogen maar dit ging mij echt te ver, ik lag er tenslotte ook niet voor mijn plezier. De overlast was zo groot dat een van mijn kamergenoten zichzelf zelfs naar een andere kamer had laten plaatsen.

2- Ruim je vieze troep op:
Persoonlijk vind ik het schrikbarend hoe vies mensen kunnen zijn, nota bene in een ziekenhuis! Vrijwel elk toiletbezoek heb ik de eerste dagen moeten vragen aan een zuster om het privé-toilet van mijn kamer (welke ik dus met nog 3 andere dames deelde) schoon te maken omdat er steeds opnieuw maandverband, propjes, gebruikt toiletpapier en handdoekjes op de grond, in de wasbak en op de toiletpot lagen. Ook de douche was dagelijks zo vies, dat ik net als op de camping alleen met badslippers durfde te douchen. Ik wil dan dus echt niet weten hoe het er thuis uitziet bij degene die er zo’n vieze troep van maakt.

3- Hou je bezoek in toom (en laat je kinderen bij de oppas als ze niet zonder gekrijs op visite kunnen komen):
Ergens halverwege de week lag er een dame tegenover me die naar huis mocht, maar nog even een halve dag de tijd nam omdat het haar duidelijk wel beviel in bedje. Haar man kwam haar met hun twee schreeuwende kinderen ophalen. Samen hadden ze de grootste lol omdat dochterlief een “glote bah” had gedaan en dat al zo goed zelf kon zeggen. Na een half uur: “Oh wat kan je dat toch mooi zeggen Doortje! Wat knap van jou! Zeg het nog eens??!” en een hoop luid gekrijs van beide kinders was ik wel een beetje klaar met het kabaal en heb dan ook mijn vriend gevraagd bij het volgende bezoek oordopjes voor me mee te brengen. Dat bleek geen overbodige luxe….

4- Beperk het aantal mensen wat je uitnodigt wanneer je (kort) in het ziekenhuis ligt. Verjaardagen vier je thuis; niet in het ziekenhuis:
Volgens het “bezoek-reglement” in het ziekenhuis zijn er tijdens bezoekuren maximaal drie bezoekers tegelijk toegestaan. Helaas werd dit tijdens mijn verblijf totaal niet gehandhaafd door het ziekenhuispersoneel. Waar ik dacht dat ik het zwaar had met een van mijn buren die dagelijks zo’n 8 tot 10 man op visite had van 15:30 uur tot 19:30 uur werd ik op de vijfde dag pas echt getrakteerd op een gezelschap van maar liefst 17 bezoekers van mijn nieuwe buurvrouw (die overigens naar huis mocht maar zelf weigerde omdat ze “zich toch nog niet helemaal lekker voelde”). Behalve het feit dat mijn moeder nergens meer kon zitten, omdat de visite van mijn buurvrouw werkelijk alle stoelen van de hele verdieping had toegeëigend, werd ik ook gek van de gillende nichtjes en neefjes van buurvrouw X die tot drie keer toe bijna mijn infuus eruit trokken tijdens het verstoppertje spelen onder mijn bed.

Ik werd echt gillend gek in dat ziekenhuis, u kunt zich vast voorstellen dat ik na een week in deze bizarre drukte heb gesmeekt of ik naar huis mocht. Eerlijk gezegd heb ik nooit geweten dat je stilte zo kunt leren waarderen wanneer je een week in de rumoerige chaos moet zitten. Die eerste nacht heb ik dan ook waanzinnig lekker geslapen in mijn eigen bed. De komende weken heb ik nog bedrust, maar dat is in mijn eigen omgeving gelukkig een stuk gezelliger en beter vol te houden. Het grote aftellen is begonnen, want eind Mei heb ik straks een lief klein meisje in mijn armen! Ik kan niet wachten. Mocht ik onverhoopt voor die tijd toch nog een paar nachtjes in het ziekenhuis komen te liggen dan print ik zelf wel een mooi lijstje met huisregels uit om op de zaal te hangen, mocht het niet lukken een kamer voor mezelf te ritselen 😉

Liesbeth Cordia

Liesbeth Cordia

Liesbeth Cordia | Zondagcolumnist (1x 4 weken) | Novi Knitwear | | Moeder van 4 dochters |

3 Reacties

  1. Aad Rieken
    9 april 2016 at 18:11

    ”Lies Uit Zich(t) Ziekenhuis Beth”
    ”Plezierige” Jacht Op/In Vlietland.

    Tijdens Haar Observatie,
    Namen Drie Katten De Benen..
    Dat Was Een Consternatie,….,
    Drie Schatten Konden Wel Wenen.

  2. Aad Rieken
    9 april 2016 at 09:04

    ”Lies (Uit Zich In Ziekenhuis) Beth!”

    Drie Katten Gingen Henen…………..,
    Drie Schatten Namen Niet De Benen.

  3. Aad Rieken
    9 april 2016 at 08:44

    ”Lies (Uit Ziekenhuis) Beth!”

    Drie Katten Gingen Henen……………,
    Drie Schatten Namen Niet De Benen..