Bij voorbaat wil ik je waarschuwen dat dit geen grappige column over een komische gebeurtenis gaat worden. Het zal geen humor of zelfspot bevatten, geen wijze raad of boodschap. Ik voel nu al op mijn klompen aan dat dit waarschijnlijk ‘mijn saaiste column ever’ wordt.

Terwijl nu de rest van de lezers afhaakt, blijf jij, mijn waarschuwing ten spijt, je toch door dit taaie stuk tekst heen bijten. Dan mag ik je toch wel met recht een trouwe lezer noemen? Ik prijs mezelf gelukkig met jou.

Eerlijk gezegd valt er een last van mijn schouder nu ik de boog voor deze column niet hoef te spannen en nu jouw verwachtingen niet hoog gespannen meer zijn. Ik hoef mijn stukje niet op te smukken om te zorgen dat mijn lezers onder de tafel rollen van het lachen en ik hoef me geen zorgen te maken over het feit of mijn column ‘geliked’ gaat worden of juist niet. We zijn nu immers ‘onder ons’: schrijver versus trouwe lezer. Dat voelt goed, moet ik bekennen, heel goed zelfs. Het zorgt voor een stukje ontspanning…

Het voelt net als met een vriendin. Bij haar kun je ook jezelf zijn. Je hoeft je niet in allerlei bochten te wringen om aardig gevonden te worden of je in te spannen om een gespreksonderwerp te verzinnen. Een vriendin is er altijd voor je, in goede en in slechte tijden. Je kunt met haar lachen, je kunt je verdriet bij haar kwijt. Je hoeft niet bang te zijn om afgerekend te worden om hoe je eruit ziet, wat je denkt of wat je doet. Bij een goede vriendin, mag je zijn wie je bent.

Zo voelt het voor mij nu dus ook. Daarom durf ik jou wel te bekennen dat ik eigenlijk een column wilde schrijven over de afgelopen weken. Noodgedwongen zat ik namelijk een aantal weken aan huis gekluisterd. Dat had alles te maken met ‘de bult’ en de plastisch chirurg. Het had ongetwijfeld een heel saai verhaal geworden. Maar tot mijn eigen verbazing vult het wit van mijn beeldscherm zich op een heel andere wijze en krijgt deze column toch nog een wending. Geen groot verhaal, maar onverwachts wel eentje met een boodschap.

Want nee, ik heb die weken inderdaad niet iets meegemaakt, waarover ik een hilarisch verhaal kan schrijven. Maar ik heb wel mogen ervaren dat ik er niet alleen voor stond. Er waren echte vrienden om me heen. Die me bezochten en verrasten. Die me opbelden, een kaartje of een berichtje stuurden. Die me, ondanks het feit dat ik niet gezellig mee kon doen, niet vergaten. Vrienden, waarbij ik mezelf kon zijn. Die mijn saaie dagen weer kleur gaven. Ik prijs mezelf gelukkig met hen.

Toch ga ik nu, achteraf gezien, de eerste twee alinea’s van deze column inclusief de titel niet veranderen. Alleen op deze manier blijven we ‘onder ons’. Beschouw deze column maar als een bedankje aan jou, mijn trouwe lezer, voor het feit dat ik gewoon eens mezelf kon zijn.

En als een stukje waardering van mijn kant voor jouw uithoudingsvermogen om dit verhaal door te lezen tot de allerlaatste punt.

Irma Moekestorm

Irma Moekestorm

Woensdagcolumnist | Schrijver | Dichter bij www.knipoog.nu

12 Reacties

  1. Ineke
    24 februari 2016 at 20:09

    Helemaal niet saai, heel apart zelfs. Lieve Irma, ik hoop dat het gauw eens beter met je gaat. Waardeer ontzettend hoe jij er mee om gaat. Sterkte!

    • 25 februari 2016 at 10:35

      Fijn om te horen en leuk je bij mijn ‘trouwe lezers’ te mogen rekenen!

  2. 24 februari 2016 at 18:36

    Fijn om te horen, Laura!

  3. Laura
    24 februari 2016 at 13:32

    Ik werd er zelfs een beetje ontroerd van! Niks saai, je bent een lieverd en ik waardeer het hoe je omgaat het met de dingen van het leven!

  4. Johan Bruintjes
    24 februari 2016 at 10:51

    Als dit de saaiste column “ever ” is dan zeg ik: Ga zo door Irma !!!

    • 24 februari 2016 at 12:11

      Ik ga zeker door. Volgende keer misschien weer een ‘iets meer sprankelende’ 😉

  5. 24 februari 2016 at 09:54

    Wat ben je toch een schatje!

    • 24 februari 2016 at 12:10

      Meid, dat weet je half nog niet 😉 🙂

  6. Aad Rieken
    24 februari 2016 at 09:02

    ”VAN SAAI NAAR FRAAI”

    • 24 februari 2016 at 12:10

      Dank je, kort maar krachtig 😉

  7. Paulette
    24 februari 2016 at 08:56

    Wat saai? Een hele leuke column Irma. Jij tovert met woorden. Als ik het een keer ook niet meer weet, kom ik graag bij jou het stokje halen! Geweldig!

    • 24 februari 2016 at 10:19

      Dank je wel, Paulette! Andersom net zo!