Editor's Rating

Lees en denk voorzichtig. Het is uit het leven gegrepen, dus het zal herkenbaar zijn voor de lezers. Nu maar hopen dat er ook mannen zijn die dit lezen, dan zijn ze tenminste voorbereid op de tijd dat dit bij hun gaat spelen. En de vrouwelijke lezers denken ongetwijfeld ''dat is toch normaal"? Zouden er ook vrouwen zijn die ditzelfde ervaren met schoonmoeders? Iets zegt ons dat dát vast en zeker het geval is.

Hij zit al een tijdje aan mijn stamtafel als ik met mijn cappuccino aanschuif. Ik stel mij voor en hij doet dat wederzijds. Het contact voelt meteen vertrouwd en na wat koetjes en kalfjes begint hij over ‘schoonmoeders’.

“Het blijft een apart slag mensen. Heel apart. Zo lang je ze hebt en ook soms als ze al lang niet meer je schoonmoeder zijn. Neem nou die van mij. Ze is al bejaard, redelijk bij de tijd maar o zo vastgeroest in haar overtuigingen. Dat is niet helemaal onbegrijpelijk. De meeste mensen die ouder worden ‘bevriezen in de tijd’. Snap je wat ik bedoel?’

Ik knik, het beeld is voor mij heel herkenbaar en vraag: “Maar wat is daar apart aan?”

Hij gaat verder: “Op zich nog niks, maar die van mij maakt zich druk over zaken waar ik mij nog geen seconde in zou verdiepen. Of liever: als het mij al zou boeien zou ik mij er juist wel in verdiepen en niet zo maar iedereen hersenloos napraten. Niet dat ze dom is, maar ze is nog van een generatie die alles wat er op papier staat of op tv voorbijkomt klakkeloos voor waar aanneemt. Ik vecht dus al bijna dertig jaar tegen alle onzin die ze uitkraamt ‘omdat het in de Story / Privé staat’ of ‘omdat het op tv bij Shownieuws / Boulevard was’. Ik word daar af en toe echt helemaal gek van. Ik zie of lees ook wel eens van die berichten, maar ik kijk en luister kritisch en doorzie veelal de onzin. Zij niet.”

Ik vraag hem: “Dan heeft ze zeker ook uitgesproken ideeën over en een aversie tegen tv-mensen, gebaseerd over wat ze over hen las en hoorde in die roddel journalistiek?”

“Precies! Jij herkent het. Ik heb ermee leren leven. Maar waar ik dus echt van over de rooie ga – figuurlijk hé, want het heeft totaal geen zin om het tegen haar aan te houden, dat snapt ze toch niet – waar ik dus echt gestoord van wordt, is haar steeds terugkerende gezeur over haar ex-schoonzoon. Het is, godbetert, meer dan twintig jaar geleden dat haar dochter scheidde. Zodra mijn vrouw een hint naar het verleden maakt, gaat ze los: Die vent dit en me dat. Hij is helemaal zus en me zo. En dan kan vrouwlief weer als een advocaat haar bestrijden met Maar Ma waar gaat het over, dat zijn ideeën uit een vorig leven en waarop baseer je dat nou helemaal. Erg hé, dat zij haar eigen moeder tot de orde moet roepen, maar ze doet het wél. Dat is in haar te prijzen, want ook zij is het feitelijk allang zat, dat gemekker over oude koeien en dan vaak nog uit verkeerde sloten ook.”

Ik knik andermaal, want ook dit herken ik.

“Ik snap die schoonmoeders niet. Waar komt die rancune vandaan? En waarom zolang na de scheiding nog steeds ‘oorlog voeren tegen windmolens’? Zinloos. Of is het niet specifiek iets voor schoonmoeders? Zouden alle moeders zo zijn? Tot hun dood de eigen kindjes – van inmiddels misschien wel zestig – nog steeds voor 100% blindelings vertrouwen en te vuur en te zwaard verdedigen?”

Hij kijkt geschrokken en zegt: “Ik zie ineens een patroon: mijn vrouw vertoont ook van die trekjes. Zou het dan een algemeen vrouwending zijn? Ik vrees de dag dat een van mijn kinderen gaat scheiden. God beware me. Dat doet me eraan denken: ik zou weer snel thuis zijn. Ik moet gaan.”

Hij legt wat geld op tafel, verlaat het grandcafé en stapt driftig de Wip op. Ik kijk hem na en bedenk mij dat ik ook kinderen heb. Als dit fenomeen mij nu maar bespaard blijft. Dan zie ik mijn vrouw binnenkomen. Zij schuift aan tafel en zegt: “Je weet toch die vrouw van nummer zeven. Ik zei het toch al tegen mijn vriendin. Weet je dat die ….” Er schiet door mijn hoofd de geschiedenis herhaalt zich en ik kreun zacht. Vrouwen ik hou ervan, maar soms…

Jelle Ravestein

Jelle Ravestein

Maandagcolumnist | Schrijver | Stadsdichter van Maassluis per 9/2018 | Dichter | Poëziecafé Woordkunst | Mensenslijper | Aan de andere kant | Business Consultant | Boomredder | Spindoctor | Ethicus | Moralist | Zoeker

8 Reacties

  1. Cordia
    5 juli 2016 at 12:48

    Ik heb een elektrische stoel voor mijn schoonmoeder gekocht.
    Maar ze wil er niet op.

  2. Aad Rieken
    4 juli 2016 at 10:01

    ”Een Schoonmoeder Uit Duizenden,,,,,,,Stukjes!”

  3. Aad Rieken
    4 juli 2016 at 09:42

    ”Verschoon Je Schoonmoeder Niet,
    Zij Doet Toch Of Ze Jou Niet Ziet!!”

  4. Charles van Hutten
    4 juli 2016 at 09:19

    Ja…….herken het helemaal.
    Top stukje.

  5. 4 juli 2016 at 09:09

    Oh mijn god… schoonmoeders!
    Ik ben blij dat mijn verloofde Filipijns is, dan zit je schoonmoeder tenminste 10.000 km ver weg…

  6. Paulette
    4 juli 2016 at 09:05

    Deze trant van schrijven is helemaal mijn ding. Een heel vermakelijk verhaal!

  7. Aad Rieken
    4 juli 2016 at 08:55

    ”GOEDEMORGEN FF LACHEN/HUILEN!”

    Achter elke succesvolle man staat een stomverbaasde schoonmoeder,

    Adam was een gelukkige man,hij had geen schoonmoeder,

    Ik heb een stuk grond gekocht voor m’n schoonmoeder,”ze wil er nog niet in!”

    Gemengde gevoelens;je schoonmoeder in een ravijn zien rijden met je nieuwe auto,

    Terug van plezierreisje;schoonmoeder naar vliegveld gebracht,

    Ik Heb Geen Schoonmoeder,Maar Een Trouw-Ma!

    Je bent pas succesvol als je schoonmoeder dat toegeeft,

    Mijn schoonmoeder en ik wonen op een steenworp afstand,wij treffen elkaar vaak,