MAASSLUIS | Het leek er verdacht veel op dat jij eindeloos op dit moment gewacht had, je erop verheugd had zelfs, terwijl ik de confrontatie totaal niet had zien aankomen. Ik doel op het moment dat ik mijn achterdeur naar de tuin opende en je plotseling zag staan, op amper drie meter afstand. Je nam me met een scherpe, allesdoordringende blik op om me daarna vrijwel meteen te overvallen met een venijnige tirade. Er leek geen einde aan te komen, sterker, jouw scheldpartij werd met de minuut feller. Jouw ogen zonnen op gerechtigheid en straalden iets bloeddorstigs uit.

Verbeeldde ik het me dat je zelfs je tanden even liet zien? Wat een geluk dat je werd tegengehouden door het betongaas tussen onze tuinen. Wellicht was je me anders naar de keel gevlogen. Ondanks dat stond ik daar als aan de grond genageld, oog in oog met jou: mijn nieuwe, reusachtige buurman.

Totdat er een kalmerende stem klonk, waarop je je vreselijke geblaf liet overgaan in een argwanend gegrom en je gehoorzaam je poten weer van het gaas op de grond liet zakken. Nadat ik enigszins van de schrik bekomen was, liep ik voorzichtig in je richting om onze eerste ontmoeting door het gaas voort te zetten. Je liet het aarzelend toe.

Eigenlijk begreep ik het wel. Het was voor jou, net zo goed als voor mij, een vreemde gewaarwording, dat kale betongaas als enige afscheiding van onze tuinen. Aan beide kanten moest de oude klimop ervan verwijderd worden, om straks plaats te maken voor nieuwe schuttingen. De voorbereidingen zijn in volle gang, maar tot die tijd zit er toch echt niets anders op dan onze privacy tijdelijk op te geven. En daarom kun jij dus eenvoudig al mijn bewegingen volgen.

Toch, na onze onfortuinlijke kennismaking, beginnen we langzaam maar zeker aan elkaar te wennen. Je blaft allang niet meer zo fanatiek als eerst en soms steek je zelfs, net als nu, even vertrouwelijk je kop door het gaas om mijn aandacht te trekken. Je bent eigenlijk gewoon een lieve Lobbes, zoals je baas me al verzekerde. Met je baasjes trouwens, onze nieuwe buren, is het ijs ook gebroken. De kennismaking verliep, met een zo’n weinig verhullende schutting, wonderbaarlijk natuurlijk.

En ook aan de andere kant wordt het contact, dat al goed was, nog eens extra aangehaald. Jij en ik kunnen meegenieten van de spelletjes en ruzietjes van de buurjongentjes in de zandbak. Vaker dan anders houd ik een ‘praatje pot’ met hun ouders. Allemaal het gevolg van de niet meer bestaande schutting.

Nog een weekje en dan worden de nieuwe geplaatst. Ongetwijfeld kijk jij daar, net als ik, verlangend naar uit. Maar nu ik je toch spreek wil ik je wel eerlijk toegeven dat het, achteraf gezien, helemaal niet zo slecht toeven was in onze gemeenschappelijke tuin; er is beslist een band gegroeid. Wat dat betreft kan ik iedereen aanraden om eens ‘een schutting’ neer te halen. Wat jij, Lobbes?

Irma Moekestorm

Irma Moekestorm

Woensdagcolumnist | Schrijver | Dichter bij www.knipoog.nu

6 Reacties

  1. Aad Rieken
    22 juni 2016 at 11:12

    Slecht Is Een Muur,
    Of Een Omheining.
    Komt Puur Natuur,
    Als Een Verschijning!

  2. ton
    22 juni 2016 at 10:44

    Slecht een muur.

  3. Aad Rieken
    22 juni 2016 at 10:07

    ”VER-SCHUTTING(taal)!”

    Irma Moeke -Storm In Een Glas Water.,
    Die Lobbes Veranderd Niet Veel Later!
    (Grote Mond En Een Klein (Sm)Hartje!)

  4. Paulette Elens
    22 juni 2016 at 09:31

    Na het lezen van zin 2 zat ik al te popelen om de laatste te lezen want ik wist dat er een ‘twist’ zat aan te komen! Dát zijn mijn favorieten. Hele leuke column Irma waarbij je gedwongen wordt om verder te lezen en ook nog eens met een leuke boodschap!

  5. Miranda
    22 juni 2016 at 08:31

    Goede column! Met een mooie boodschap: schutting neerhalen.. tolerantie… contact… face tot face… in een tijd met social media is dat tegenwoordig ver te zoeken! Ik heb een half gare schutting (paar lage plankjes die wachten op een fikse windvlaag) en een leeg huis naast het mijne, maar misschien een idee om mijn poortdeur eens open te zetten vandaag. 😉

  6. Aad Rieken
    22 juni 2016 at 08:24

    ”Wouter Is Het Niet Met Je Eens!”