Wat is cultuur voor jou? (1)

Orsila AVA
Deze vraag leggen we eens per vier weken voor aan een inwoner van Maassluis.

Iedereen heeft een eigen beeld bij ‘cultuur’. Er bestaat niet één waarheid en dat maakt het interessant om kennis te maken met het beeld dat individuele personen hebben. Vandaag is de beurt aan Orsolya Kirkósa. Zij is operazangeres en woont al bijna tien jaar in Nederland.


Voor zover ik me nog kan herinneren was ik 6 jaar toen ik meeging naar een opera, maar vermoedelijk ben ik al eerder mee geweest. Dat was heel normaal, in de stad waar ik vandaan kom waren er maar een paar soorten activiteiten waar je met veel mensen mocht samenkomen; dat waren kerken, theater of opera, en musea.

Tussen de ongeveer 300.000 inwoners van die stad (dus vergelijkbaar met Utrecht), zijn grote etnische verschillen. Er zijn Duitse, Roemeense, en Hongaarse groepen, om nog maar te zwijgen over de zigeunerbevolking die daar eigenlijk dwars doorheen gaat. In die samenstelling was er behoefte aan meerdere theaters, meerdere opera’s, vele musea, en nog meer kerken. Daar kwamen we samen, en hielden ons bezig met alles wat mooi was. Het was niet ongebruikelijk dat we van het ene theater snel naar een volgend theater trokken om daar de tweede helft van een andere voorstelling bij te wonen. Ook leerde ik van mijn vader op jonge leeftijd al ‘echte’ poëzie, en nam daarmee deel aan voordrachtswedstrijden.

Maar terug naar die opera toen ik 6 was

Dat was de opera Tosca; daarin doodt Tosca de gemene Scarpia, nadat die Tosca’s ware liefde heeft gevangen gezet en ter dood veroordeelt. Ik kan me nog als de dag van gisteren het moment herinneren waarop Tosca het mes ziet waarmee ze Scarpia zal ombrengen. De muziek geeft dat met duidelijke accoorden al aan, de dramatiek is schitterend in noten gevangen door Puccini. Mijn tante Julia was Tosca, en ik was op dat moment haar grootste fan.

Schril contrast

Twintig jaar later – inmiddels zelf als operazangeres actief – mocht ik als Tosca op toernee met een Pools operagezelschap door Duitsland. Daar heeft iedere zichzelf respecterende stad een theater en een opera, en ontvangt men graag gezelschappen voor nog meer cultuur. En bij ieder optreden weer ging die dramatische passage als een schok door mij heen. Dat mes…

Nog steeds is mijn grootste passie om voor publiek te zingen. Alleen steekt Nederland schril af tegen de landen waar ik heb gewoond of opgetreden. Waar daar één opera per 150.000 mensen is, heeft heel Nederland met 17 miljoen inwoners maar een handjevol opera-bedrijven, en slechts één heeft een continue bezetting en een min of meer regelmatige stroom van voorstellingen. Dat zijn er overigens nog altijd minder dan het repertoire dat je tegenkomt in die operahuizen in de steden waar ik gewoond heb: daar worden iedere dag één of soms zelfs twee voorstellingen geboden.

Binding

Die voorstellingen brengen ons samen, en we hebben een gemeenschappelijke ervaring; iets wat ons bindt, en dát is cultuur. Die binding is wat mensen op de been brengt, en waardoor mensen elkaar blijven waarderen, en respecteren.

En dat is iets waarvan je voelt dat daaraan in Nederland een groeiende behoefte ontstaat.

In Nederland leunt cultuur vooral op privé-initiatieven. Een goed voorbeeld hiervan is de jaarlijkse Kunst- en Atelierroute die komend weekend in Maassluis plaatsvindt. Het is eigenlijk bijna volledig dankzij de inzet van een klein groepje vrijwilligers en de bijdragen van de kunstenaars dat dit inmiddels ruim 15 jaar kan plaatsvinden.

In de afgelopen jaren konden we ook een bijdrage leveren; helaas dit jaar niet meer, maar dat neemt niet weg dat we dit weekend weer veel inspiratie en ervaring kunnen opdoen.

Mede door dit soort initiatieven noem ik sinds 2007 Maassluis mijn thuis.


Orsolya Kirkósa | Operazangeres | Zangdocent | website

 

Cultuurredactie

Cultuurredactie

Cultuurredactie | Publiceert cultuur gerelateerde onderwerpen, zoals ééndaagse en meerdaagse evenementen enzovoort.

1 Reactie

  1. Aad Rieken
    13 april 2016 at 09:48

    ”O-Per-A!”

    10 Cult-uren Per Kwartaal.