Een paar jaar geleden was ik ergens op een congres en daar stond in een kraampje iemand te koken met ‘vergeten groenten’. Ik kende de term niet maar alras bleek dat het hier groenten betreft die je eigenlijk nooit meer ziet in de schappen van supermarkten of groentewinkels.

Opvallend was vooral het grote aantal aardappelsoorten dat tot de vergeten groenten werd gerekend. Toen ik de verschillende aardappels bekeek, begreep ik ook wel waarom; het waren bijna stuk voor stuk onooglijke knolletjes ter grootte van een bonk (zo’n grote knikker van vroeger).

‘Als je die ging schillen bleef er vrij wel niet over van de aardappel’. Ik deelde deze overpeinzing met de zichtbaar gemotiveerde vergeten-groentenkookster en zij riposteerde daarop met het korte doch duidelijke antwoord: eerst proeven, dan oordelen!

Dat deed ik gedwee en ik moet zeggen, ze waren heerlijk. Ik ben nooit een groot liefhebber van de aloude bint geweest maar dit waren stuk voor stuk heerlijke aardappeltjes zoals de bevelander, de opperdoezer ( weer in opkomst) en de roseval.

Op mijn vraag waarom deze groenten tot de vergeten groenten behoren, antwoordde zij dat het óf teveel werk was ze te telen/oogsten/klaar te maken of omdat de smaakbeleving van de Nederlander in de loop van de tijd was veranderd. Alles met een te uitgesproken smaak verdwijnt langzaam uit ons zichtveld.

Daar kon ik me meteen iets bij voor stellen. Vroeger was de witlof bitter en radijsjes scherp. Kom daar nog maar eens om. Ik begreep toen ook meteen waarom moestuintjes zo populair waren.
Ik heb daar ook nog snijbiet, pastinaak en aardpeer geproefd en bij allemaal was het alsof er een engeltje over mijn tong fietste. Tegenwoordig lijkt het erop alsof met name biologische winkels een aantal van deze vergeten groenten weer aan een comeback wil helpen. Mijn steun hebben ze.

Wouter vHeiningen

Wouter vHeiningen

Vrijdagcolumnist sedert juli 2013 | Directeur Bibliotheek De Plataan voor Maassluis, Vlaardingen & Midden-Delfland| Bestuurslid van Nationaal Documentatiecentrum Maarten ’t Hart en stichting Ongehoord!

3 Reacties

  1. 1 april 2016 at 12:15

    Aardig om te lezen.
    En je breidt mijn hoeveelheid uitdrukkingen uit met:
    ‘alsof een engeltje over mijn tong fietst’.
    Een engel wordt per definitie geacht niets open te ritsen.

  2. Marina
    1 april 2016 at 08:48

    In Schipluiden bij Op den Hodenpijl kun je heerlijk biologische vergeten groenten eten! En ook nog eens in een gezellige ambiance.

  3. Aad Rieken
    1 april 2016 at 08:31

    ”De Groe(n)ten Van Eigenheimer!”