En zo kreeg mijn zondagavond opeens een heel andere invulling.

Al vanaf heel jong vond ik het heerlijk om te schrijven. Over van alles en nog wat, de meest uiteenlopende dingen. Uiteraard was het onderwerp jongens interessant, maar met hetzelfde plezier schreef ik een verhaaltje over de ijskast en z’n inhoud. Nadat ik 7 jaar geleden zeer slechthorend werd, werd ik helemaal vriendjes met mijn pen en papier. Want tja, schrijven doe ik het liefst op de ouderwetse manier.

Social media, waar ik aan verslaafd ben, met name Facebook doe ik wel maar dan via mijn tablet. En zo val ik dus al jaren mijn vrienden lastig met al mijn verhalen. Wederom over van alles en nog wat, maar het makkelijkste onderwerp is toch mijn kinderen.

Vacature
En zo trok ik enige weken geleden mijn stoute schoenen aan en ging op zoek naar “ vacature columniste”. Helemaal blij werd ik! Er werd een columniste gevraagd in mijn eigen stadje. Snel de advertentie doorlezende, scrol ik eigenlijk al gelijk naar het email adres waar ik kan reageren … tot ik in mijn ooghoeken een datum van de advertentie zie staan… Oeps, advertentie is van een jaar geleden. Maar goed, ook dat weerhoudt mij niet en ik ga aan de slag. Gewoon TE leuk en ik krijg anderhalve dag later al reactie! Nee, ze hebben geen jaar op mijn sollicitatie zitten wachten, maar je weet maar nooit wat er in de toekomst gebeurt. Na wat mailverkeer word ik uitgenodigd op Facebook voor een zeer leuke lokale schrijverspagina.

En dáár veranderende mijn normale zondagavond…

InfogramCreative

Inspiratie
We zijn net klaar met eten als ik even mijn telefoon pak om te kijken wat Facebook te melden heeft. Ik zie een leuke foto over inspiratie voorbijkomen  op die leuke pagina waarvan ik nu eigenlijk niet weet of ik de naam mag gebruiken dus ik blijf het maar gewoon een leuke pagina noemen. Die inspiratie heeft in dit geval met schrijvers te maken, maar ik denk dat deze op het dagelijkse leven ook gewoon toegepast kan worden.

Onder andere: Have fun, take risks en sing in the shower. Ik kan het niet laten om als reactie te geven dat ik geen vrienden maak als ik zing in de douche.

En dan……….krijg ik als reactie dat dit een prima onderwerp voor een column is, als proeve van mijn kunnen.

Oei, oh, slik, uuhh, tja daar sta ik dan… met een mond vol tanden.

De uitdaging
Na een paar keer geslikt te hebben, schiet ik eigenlijk in de lach. Zondagavond, we hebben net gegeten en wat doe ik normaal altijd? Heerlijk douchen met mijn kinderen. Ga ik dan nu ook maar doen en misschien kan ik eens wat beter opletten wat hier zoal gebeurt.

Meezingen
Heerlijk, er gaat niks boven douchen met mijn kindjes. Ze hebben normaal al een lekkere toet maar ze zijn mega aandoenlijk als de druppeltjes langs hun roze wangen glijden en hun wimpertjes aan elkaar geplakt zitten van het water. Mijn mooie dochter vindt het nodig om 24 uur per dag te praten; zo ook als we douchen. Mijn stoere mannetje trekt zich van de hele wereld niks aan en staat heerlijk te zingen. Gister heeft hij van zijn vader zo’n vreselijk lelijke, gele bouwradio gekregen. Trots is hij erop. Zeker omdat er een microfoon bij zit. Ik vind het allemaal wel best, ik hoor het toch niet 😉. Wel zou ik eigenlijk met alle liefde meezingen. Maar omdat ik al 7 jaar geen radio kan verstaan heb ik het idee dat ik ook een beetje achterloop met de top 100.

Nooit van gehoord
Mijn kinderen hebben het over namen waar ik nooit van gehoord heb en als ik hun vertel dat mama fan was van André Hazes, kijken ze me aan alsof ze een aapje zien staan. Maar dan nog. Al zou ik mee kunnen galmen – wat ik vroeger zelf echt mega goed vond klinken – ik wil het hen maar niet aandoen. Want al vond ik het zelf wel mooi, ik weet dat anderen daar anders over dachten.

Voetstuk
Mijn meisje praat maar door en door en zegt terloops tegen mij: ”Mama, je bent de allerliefste mama van de hele wereld!” Mijn zoon stopt even z’n luidkeelse gezang om dit te beamen. Tja, als ze me nu op zo’n voetstuk hebben staan, dan doe ik het hen al helemaal niet aan om een wijsje te zingen. Ik weet zeker dat ik – voordat het lied geëindigd is – van dat voetstuk ben gevallen. Kortom, ik geniet van hun gezang voor zover ik dat ‘hoor’ en neurie in mijn hoofd het ouderwetse deuntje van The Kelly Family: Every baby needs a mama, needs a papa‘ …

En zo zat ik dus op zondagavond niet onderuit gezakt op de bank maar zat ik heerlijk een verhaaltje te pennen.

Ik hou ervan!

Esther Franken

Esther Franken

Esther Franken | Columnist vanaf februari 2016 | Copywriter | Persoonlijk Begeleider van Lichamelijk gehandicapten |

7 Reacties

  1. Henk Bosveld
    13 februari 2016 at 21:30

    Succes met je nieuwe carrière.
    Leuk geschreven. En ja, je kinderen zijn schatten, maar wat wil je met zo’n moeder.

  2. Aad Rieken
    12 februari 2016 at 09:35

    ”ESTHER FRANK-EN VRIJ!”

  3. Esther
    12 februari 2016 at 09:06

    Ik durf het bijna niet te zeggen……maar ik kan niet fluiten 😉

  4. ed
    12 februari 2016 at 09:03

    Leuk en mooi geschreven. Zingen zouden we allemaal en overal moeten doen. Worden de mensen vrolijk van. Ga zo door. Het begin is er en is goed. Succes.

  5. Aad Rieken
    12 februari 2016 at 09:03

    ”OPEN EN BLOOT!”

  6. Gerard
    12 februari 2016 at 08:55

    Weer een geweldig verhaal, heb er wederom van genoten.

  7. 12 februari 2016 at 08:39

    Leuk. Je moet gewoon iedere dag zingen. Ook al doe je het in je gedachten. Fluiten kan toch ook?