Wist JIJ dat? Dit doen columns met de lezer ...(klik op plusteken)
  Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van 't Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten. Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

column nr: 14

Bij het profiel van de columnisten staat dat ik te pas en te onpas over natuurverschijnselen vertel. Te onpas is vaak als er mensen zijn die echt niks met de natuur hebben (ze bestaan) en ze gewoon toch blijven onderwijzen. Eens waren we met de familie in een bos aan het wandelen met o.a. mijn aanstaande ex schoonzoon. Slimme jongen, maar niet op biologiegebied laat ik maar zeggen. Hij sprak de legendarische woorden: “Het is een mooi bos hoor  maar wat doen al die borrelnootjes hier op de grond? “ waarop razend snel het antwoord volgde: “Allemaal familie van je, EIKEL!”

En ik begrijp ook wel dat niet iedereen wil weten dat dat een Robinia is en dat kaasjeskruid, lekker belangrijk… maar de sport is om toch dit soort AHA momentjes te laten beleven. “Weet je hoe die bloem heet? “ Nee. Nou ruik eens dan, met tegenzin wordt er geroken en ik duw even het hoofd door. Au dat prikt! Goed zo, prikneus heet de plant! In het hart van het bloemetje zit een stekel.

Ook leuk is als je ossentong tegenkomt of kromhals. Deze planten lijken heel erg op elkaar. In sommige gebieden staan ze allebei, dat is het leukst. Ze lijken precies op elkaar. Als je een bloemetje eraf haalt en het kelkje is recht dat is het Ossentong en is er een kromming in dan is het kromhals. Ook niet natuurliefhebbers vinden de kromming in het halsje toch een beetje een verrassing. Ook als je stinkende gouwe plukt en met het gele sap tekent op je arm of een papiertje. Zo zijn er veel voorbeelden die toch interessant zijn ook voor niet-liefhebbers. Maar uiteindelijk loop ik liever met deze groep dan met diep gewortelde KNNV-ers die bij ieder bloempje, mosje, paddenstoel, gras enzovoort pas door lopen als de soort, ondersoort en Latijnse naam zijn gevonden, vaak pas na een half uur of uur. Een slak is sneller!

Die “ Aha “ momenten zijn de motor geweest van mijn werk. Een kind een braakbal laten uitpluizen en de schedeltjes onder de binoculair laten zien. Opplakken op zwart papier dat aan het eind van de middag als een trofee naar huis wordt meegenomen. Dan kon mijn dag niet meer stuk.

Ik heb dat nu bij Blijdorp (door corona even niet, maar dat komt weer…), de gesprekjes met kinderen maar zeker ook met volwassenen. Dat een kind vraagt hoeveel apensoorten heeft Blijdorp en dat je dat niet weet en dat je dan samen met dat joch gaat tellen, de Maki’s, de gorilla’s en de kleine aapjes voor de gorilla’s en die ene aap bij de olifanten etcetra en dat je daar dan samen uit komt. Of dat iemand komt waarschuwen dat de zeeschildpad klem zit tussen rotsblokken en heel raar doet en je de verzorger erbij haalt. Die hard moet lachen:  daar word ik bijna elke dag voor gehaald, dat vind ie lekker zo liggen…

Of dat je net een verhaal hebt verteld over garnalen en kreeft en dat die vrouw dan zegt, goh we moeten weer eens lekker garnalen eten. Dat is een omgekeerde AHA moment…

Maar wat iedereen interessant vindt en wat ik per dienst van twee uur zeker 50 keer vertel en dat vier keer in de week, is het verhaal van de pekelkreeftjes.

Deze worden in Blijdorp gekweekt als voer voor de vissen in het publiekslaboratorium waar ik altijd dienst heb. Onder de drie microscopen liggen de eitjes, de net uitgekomen kreeftjes en de bijna twee weken en bijna volwassen exemplaren van nog geen cm groot. Op zich niet super interessant tot ik vertel dat de eitjes niet de eitjes zijn die ze normaal leggen maar dat het eitjes zijn die ze leggen als de zoutmeren waarin ze leven in Canada droogvallen na extreme droogte. Dat die eieren letterlijk honderden jaren zonder water overleven en uitkomen als de meren na regen weer vollopen. Ze kunnen daarbij ook nog tegen de extreem hoge zout concentratie die ontstaan nadat er regen valt. Voor genetisch onderzoek is dit heel interessant materiaal. Vergelijkend onderzoek naar genen van hele oude eitjes en nieuwe levert interessante informatie op. In het lab kopen ze de eitjes die gekweekt worden voor mensen die zeeaquaria hebben en altijd vers voer in voorraad willen hebben. Nu doe je water bij de eitjes en morgen komen ze uit en twee weken later na het voeren van algen kunnen ze dienen als voer.

Instant leven, hoe sterk ben je dan!

Ik hoop zelf nog heel veel Aha momentje te beleven maar zeker ook te laten beleven! En dat wens ik jullie ook! En misschien hadden jullie zelfs al bij het lezen zo een momentje

kromneus

prikneus

Aha momentjes

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

x

Reageren? ... Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik op de plus voor het schema WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 169 lezers

WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

Bekijk in LANDSCAPE stand (kantel uw portrait stand ) voor een goede weergave

Carla Brouwer Hellebrand

Carla Brouwer Hellebrand

CARLA BROUWER HELLEBRAND | Lezen, Koken | Natuur | fotografie | creatief | enthousiast oma | Vertelt graag te pas en te onpas hoe geweldig de natuur in elkaar steekt.