Klik voor de definitie van een column
  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
  • Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

Ja vroeger, dan was je echt de “Sjaak”, kon je zomaar een tijdje weg zijn van huis en volgepompt worden met medicatie. Nee, tegenwoordig niet meer, in deze tijd is het de gewoonste zaak van de wereld. Hardop praten.

Niet gewoon hardop praten maar praten in je mobiele telefoon, waar en wanneer het iemand uitkomt. Kijk iedereen is vrij om te bellen, maar serieus, moet je dan hele verhalen hardop delen over wie het met wie heeft “gedaan” of erger nog… lekker ruzie maken met je echtgenote waarbij de verwensingen door de lucht vliegen? Boodschappenbriefje wordt niet gemaakt, nee in de supermarkt loopt meneer met telefoon aan zijn oor en krijgt instructies wat te halen. Dat levert dan weer de nodige discussies op want “nee dat neem ik niet mee omdat …”. Hebben mensen dan geen schaamtegevoel meer of sterker nog privéleven? Blijkbaar niet.

Op een terrasje of restaurant zie je stellen ieder met een telefoon in hun handen, vraag mij weleens af zouden ze dan naar elkaar appen want praten doen ze niet. Moeders, ik zie ze voorbijlopen, dagelijks, moeders van alle rangen en standen, telefoon aan 1 oor, wandelwagen aan de andere hand en soms met een rondrennend kind op weg naar school. Of gewoon lopend met de kids uit school en dan de telefoon constant aan het oor, had je niet kunnen bellen toen de kinderen op school zaten? Aandacht voor de kinderen, welnee, 7 van de 10 niet. Zou toch leuk zijn indien die ouder nog even een kletspraatje zou houden met de kids toch? Zo van “ben benieuwd wat de juffrouw zal zeggen van de mooie tekening die je voor haar gemaakt heeft”…”ik kom je vanmiddag ophalen en dan gaan we samen een spelletje doen”… “wat heb je gedaan op school” en ga zo maar door.

Een kind in de wandelwagen dezer dagen weet, een moeder is iemand met een telefoon in haar hand, die wil ik ook en jengelt om het ding. De ouder is vergroeid mijn zijn of haar telefoon. Het summum was een moeder met een telefoon onder haar hoofddoekje en een andere telefoon of tablet aan de wandelwagen hangende zodat kindlief “een filmpje” kon kijken onderweg naar school, want ja een kind zal zichzelf moeten vermaken zeg.

Maar nee, de telefoon is het allerbelangrijkste voor de ouder op weg naar school en ja, soms ook vaders. Zelfs fietsende moeders krijgen het voor elkaar om met telefoon aan 1 oor, met 1 hand te fietsen, want ja stel je voor je moet aandacht besteden aan het verkeer om je kind heelhuids op school te krijgen. Je moet tenslotte het goede voorbeeld geven als ouder, toch?

Nee, met de paplepel krijgen kinderen het hebben van een “mobieltje” ingegoten. Zonder deze verslaving is er geen lol meer aan in het leven, dat is het signaal welke ouders kinderen meegeven. Helaas is thuiskomen na school voor vele kinderen duiken achter je “tablet” of “mobiel”. Is dat er niet, dan languit onderuit “filmpje” kijken.

Ik zou zeggen kijken eens naar de documentaire “The social dilemma” op Netflix waarin onder andere een voormalig CEO van facebook aangeeft dat zijn kinderen geen mobiele telefoon hebben. Eigenlijk is een mobiele telefoon in feite een beetje heroïne waarvan je meer en meer van wilt, dat heet verslaving.

Gezegend zijn de ouders die beperkingen opleggen aan hun kinderen wat betreft de tijd welke ze mogen besteden aan die verslaving. Want laten we eerlijk zijn, er is meer in het leven dan de mobiele telefoon of een tablet. Kleuren, knippen, plakken, spelletjes doen en vooral… buiten spelen.

Maar ja wie ben ik… vast een zeur.

Reageren? … Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik voor Publicatieschema columnisten

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 291 lezers


Yvonne Boeckx

Yvonne Boeckx

Yvonne Boeckx | Zaterdagcolumnist (2 wekelijks) | 8/2015 - 2/ 2020