Klik voor de definitie van een column
  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
  • Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

Als oud klasgenootjes van de middelbare school kom je elkaar zo nu en dan, in andere situaties, tegen. Zo ook vandaag, we kijken beiden naar het zwemmen van onze kleinkinderen.

We groeten elkaar, praten en delen vluchtige korte informatie. Ze raakt mijn arm aan en zegt: “Je was het mooiste meisje van de klas”. Wanneer we thuiskomen denk ik daarover na. Het is raar, ik heb dit al eerder gehoord, vol ongeloof. In die schooltijd nooit het gevoel gehad dat ik “mooi” was, laat staan dat ik het mooiste meisje van de klas zou zijn geweest. Waarom vond ik mijzelf blijkbaar niet mooi zoals ander mij blijkbaar wel mooi vonden? Was het de binnenkant of buitenkant?

Er waren 2 werelden voor mij, thuis en school. Thuis was niet leuk daar was ik vanaf mijn 7e “de generaal” zoals mijn broer altijd gekscherend en liefkozend zegt. De generaal die vanaf kleins af aan gewend was zaken te regelen die eigenlijk bij volwassenen horen. Ik was vader en moeder tegelijk. De voor- en inzet geven voor het verkopen van het huis en scheiding van je ouders als je 17 bent is raar en een voorbeeld van “de generaal ”zijn. Het geeft aan hoe volwassen ik toen al was. Het meisje dat in de verdediging ging en haar broertje beschermde als er ruzie was tussen ouders.

Die ook gebukt ging onder het feit dat haar vader “vreemd” ging en zich diep schaamde voor dat feit en alle gevolgen daaromheen. Zich vreselijk onzeker voelde maar blijkbaar niet zo overkwam.

Dan zou ik het mooiste meisje van de klas zijn geweest? Nou nooit gevoeld. Dat ik verliefd was op een klasgenoot maar dat nooit durfde te laten blijken, want hij was de leukste jongen van school. Hij zag mij toch niet, dacht ik. Dat je dan later hoort dat hij verliefd was op mij en hij dit niet durfde te laten blijken.

School was weg zijn van huis, presteren om goed te zijn, goed, beter en anders te worden. Weg van een stressvolle situatie waar “generaal” zijn mijn puberteit overschaduwde.

Hoe complex is jong zijn. Hoe onzichtbaar is het hoe je eigenlijk bent in deze fase voor klasgenoten, hoe onwetend, hoe je niet praat, niet deelt. Maar ook dat je thuis niet kon praten.

Het regelen en oplossen van problemen was de drijfveer toen ik jong was en is nooit meer uit mijn systeem gegaan.

Als ik hoor dat jonge mensen om mij heen gaan scheiden om welke reden dan ook en er zijn kinderen bij betrokken, voel ik bij voorbaat de pijn. Pijn die kinderen aangedaan wordt, want helaas gunnen sommige ouders elkaar het licht niet in de ogen en brengen zij schade aan, schade aan de ziel van een kind. Kinderen zwijgen vaak omdat ze niet weten hoe ze hun verdriet kunnen delen. Wees waakzaam, kijk verder dan het stille meisje of jongetje. Maak nooit ruzie in die fase waar je kinderen bij zijn. Je kunt zoveel schade voorkomen.

Ik heb alles ver achter mij gelaten maar… Het heeft mij gevormd, wie ik ben geworden, met soms diepe dalen, het zij zo. Het heeft mij gevormd in wat ik niet wil in het leven, wat ik nooit mijn kinderen aan zou doen.

En als dan uiteindelijk iemand als Arie op je pad komt dan weet je hoe mooi het leven kan zijn. Voor hem ben ik nog altijd het mooiste meisje van de lagere school waar hij toen al verliefd op was.

Reageren? … Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik voor Publicatieschema columnisten

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 398 lezers


Yvonne Boeckx

Yvonne Boeckx

Yvonne Boeckx | Zaterdagcolumnist (2 wekelijks) | 8/2015 - 2/ 2020