Klik voor de definitie van een column
  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist - mogelijk tussen de regels door -  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van 't Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
  • Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

Kinderen kunnen zich niet meer vervelen. Met al het makkelijke vermaak weten ze niet meer wat het is om even niet vermaakt te worden. Netflix, Disney, YouTube, spelcomputers. Alles staat tot hun beschikking. Je hoeft er niet bij na te denken. Er komt geen fantasie aan te pas. Gevolg is dat, wanneer je al die elektronica wegneemt, ze zich niet meer kunnen vermaken. Vol enthousiasme worden dan oude spullen afgestoft om vervolgens alles na vijf minuten weer op de tafel te laten staan. En er zijn een hoop oude spullen. Meer speelgoed dan ik ooit in mijn hele leven heb gehad.

Wij zijn een generatie die opgegroeid zijn zónder al die elektronische toestanden, maar die wel kinderen op moeten voeden mét. Ik vind dat wel eens lastig. Daar waar ik uren buiten was, moet ik nu een kind opvoeden dat niet naar buiten te krijgen is. Ik was op die leeftijd uren buiten zonder dat mijn ouders wisten waar ik was. Gevolg was ook dat ik een stuk zelfstandiger was dan mijn dochter nu. De tijden waren ook wel anders. Want als je nu niet weet waar je kind is, dan denk je gelijk aan messen tussen ribben. Regelmatig worden er kinderen opgepakt met messen en andere wapens. Vroeger kwam je niet heel veel verder dan een oud zakmesje waar je met moeite takjes mee doormidden kon “zagen”. Het ergste wat je kon gebeuren was dat je ruzie kreeg en met een blauw oog thuiskwam. Uiteraard had je ook wel slechte dingen in onze tijd. Wanneer ik terugdenk aan ‘An en Eefje’ draait mijn maag nog steeds om. Maar in mijn herinneringen liepen kinderen niet met wapens over straat. De vrijheid die ik vroeger kreeg, is dus ook anders dan de vrijheid die ik mijn dochter geef. Daar waar ik in de ochtend de deur uit ging en mijn ouders maar af moesten wachten of ik tussen de middag een boterham kwam eten, moet mijn kind zich regelmatig thuis melden. Ze mag niet overal naartoe en als ze weggaat, dan wil ik weten waar ze is. Dat haalt ook wel een deel van de lol van het buitenspelen weg.

Maar zet mijn kind achter een schermpje en ze is urenlang stil. Dan heb je er geen omkijken naar. Alleen is dat dan weer iets wat ik niet wil. Dus gaan we de strijd weer aan. Zolang haar “vaste” vriendjes er zijn, gaat het nog wel. Dan komen ze nog wel regelmatig klagen dat het buiten te heet, te koud of te saai is. En ook staan ze dan elke vijf minuten vragen om een snoepje, een ijsje of wat te drinken. Maar dan zijn ze wel buiten. Maar zodra die vriendjes er niet zijn begint de ellende. Als ik voor elke keer dat ik deze vakantie; “Ik verveel me” heb gehoord een euro zou krijgen, dan zou ik geloof ik met pensioen kunnen. En bij alles wat je vervolgens aandraagt is het: “Nee, geen zin in”. Pas wanneer dat schermpje weer een optie is, is ze tevreden.

Nu weet ik ook wel dat het ook heel erg aan het kind ligt. Er zijn nog genoeg kinderen die wel altijd buiten zijn. Die wel de aantrekkingskracht van het schermpje kunnen weerstaan. Maar mijn kind vindt dat dus lastig. En ik vind het gezeur om dat schermpje dan weer lastig. Mede omdat ik het niet begrijp. Omdat ik me altijd prima heb weten te vermaken zonder. Maar wij hadden het dan ook niet. Die optie lag simpelweg nooit op tafel. Maar goed, dat is opvoeden. Opvoeden is nu eenmaal lastig. Geen enkel kind komt met een gebruiksaanwijzing en iedereen heeft zo zijn eigen problemen.

Al met al denk ik dat zolang mijn kind niet met messen rondloopt en geen grote mond heeft tegen alles en iedereen, dat ik het zo slecht nog niet doe. Zelfs niet wanneer ze soms net iets te lang vermaakt wordt door een schermpje!

Reageren? ... Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik voor Publicatieschema columnisten

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 200 lezers

WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

Helga de Lelij

Helga de Lelij

Helga de Lelij│ Maandagcolumnist per 7/2017 │ Vrouw met kind en manloos huishouden │ Levensgenieter │ Blogger bij Love2bemama, FleurFlirt en Ik ben Helga │ (HRM bij Tedecon) │ Hard voor weinig en altijd… Ehm nooit.. Ehm dat dus!