Wist JIJ dat? Dit doen columns met de lezer ...(klik op plusteken)
  Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van 't Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten. Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

column nr: 23

JE MOET HET TOCH IEDERE DAG MAAR …

Bij mij trok deze week in ieder geval de afvalinzameling de aandacht, terwijl het pijpenstelen regende. De GFT-inzameling stond op stapel en ik was blij met de afvoer van een volle bak waar vliegen dankbaar gebruik van maakten. ‘Eigenlijk even die mannen bedanken’, bedacht ik mij en bracht het ook in praktijk: ‘Bedankt mannen!’. Gepakt in doorwerkkleding, bij een natuurlijk daarvoor veel te hoge temperatuur, kreeg ik als antwoord: ‘Je kunt het niet altijd hebben’. Daarmee doelend op een letterlijk beter werkklimaat. ‘Je kunt het niet altijd hebben’, herhaalde ik in mijzelf en dacht ‘Kanjers, je moet het iedere dag toch maar doen en het ook kunnen opbrengen plezier te hebben in dat werk’.

Waardering treft mij voor het antwoord ‘Je kunt het niet altijd hebben’, wetend dat die gasten er vast alles aan zullen doen om de dagelijkse afval-lol niet aan zich voorbij te laten gaan. Ik gun het die mannen van harte dat ze van hun soort repeterende werkzaamheden er samen een prettige werkdag van maken. Natuurlijk hoort daarbij een dankbare begroeting van een burger, een bedrijfsvertegenwoordiger en met een beetje mazzel een lokale politicus. Menigeen zal van hun teamgeest, met dankbare steuntjes in de rug bij de aanbiedplaatsen, kunnen leren. Ook als de regengeest even rücksichtslos de beesten uithangt.

Je moet het toch iedere dag maar … Hoe maak je van werk in eenvoud ook in eenvoud je dag. De afvalmannen laten het zien! De mannen laten het met hun onderlinge afstemming zien! Door elkaar serieus te nemen! Want de chauffeur moet goed voor zijn collega’s achter de wagen zorgen, als hij de wagen als instrument bedient. Hij moet zich op zijn gemak voelen bij het zorgen voor hun veiligheid. De mannen achter de wagen moeten blind kunnen vertrouwen op hun chauffeur. Makkelijk gezegd ‘blind vertrouwen en zorgen voor elkaars veiligheid’. Chapeau zou ik zeggen!

De toon is dus gezet als het om dankbaarheid en eenvoud gaat. Het doet mij denken aan een uit het leven gegrepen lied van wijlen Ramses Shaffy ‘We leven nog, dus niet zeuren!’. Hij scandeerde dit in zijn lied (1975) over wat er allemaal mis kan gaan als het ochtendgloren heeft aangedaan. Als een leus om vooral niet te vergeten. Als een korte uitdrukking die juist zijn kracht krijgt als een opluchting na een ontmoedigende opsomming. Zoals met: ‘Een spijker in mijn schoen’, ‘M’n hand verbrand’, ‘ De brief weer niet gepost’, ‘Ik hoor weer nergens bij’ en dan ‘Maar we leven nog, en we leven nog, dus niet zeuren!’.

Ramses met een leven met meerdere gezichten. Voor mij een virtuoos in veelzeggende taal, die je onmogelijk zomaar aan je voorbij kunnen laten gaan. Een pleidooi voor dankbaar en eenvoudig leven. Nog even zo wat Ramses-taal: ‘Uit de tram geduwd’, ‘De buurman kwaad’, ‘ De dag gaat dus gierend naar de haaien’, ‘Maar ik hou zo van je, maar je was er niet’ en natuurlijk dan weer de eenvoudige dankbare boodschap ‘Maar we leven nog, en we leven nog, dus niet zeuren!’.

Of het nu regent of niet. De afvalmannen gaan door en zingen wellicht hun eigen lied. ‘Ongetwijfeld’, denk ik, want muziek zit in ons allemaal. Of het nu met zingen, het lachten om een grap of het gieren om een schuine mop gaat. Dan gaat je dag niet gierend naar de haaien. Het is maar net wat je met de beelden die de regen je brengen doet. Zoals dan bijvoorbeeld met: Een regen met tegelijk zonneschijn en dan verliefd zoenend onder een boom? Een beeld zónder voorbij! Of een alles ontziende en vernietigende stortregen, zoals ik heb met onze shorttrackster Lara van Ruijven die plots het leven laat? Van een wereld aan je topsport-voeten, naar een beeld mét voorbij!

Zo, van een leven in eenvoud verbonden met dankbaarheid, naar een genoodzaakt moeten tot dankbaarheid over dat een waardevol iemand er was. Een onwerkelijkheid, waarbij je dankbaarheid ineens ver moet zoeken. Gelukkig zijn de meeste beelden van regen kneedbaar om ermee te doen wat wijzelf willen. En … schuilen in de cabine van de afvalwagen of met je tranen uithuilen bij de ander kan altijd nog.

Om met woordspelingen te eindigen: Het is ‘maar’ water. Het is wat-er ‘maar’. ‘Maar’, het wát is er. Het wát er ‘maar’ is!

De afvalmannen kunnen dat zo zien, iedere dag!

Reageren? ... Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik op de plus voor het schema WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 139 lezers

WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

Bekijk in LANDSCAPE stand (kantel uw portrait stand ) voor een goede weergave

André Bruijn

André Bruijn

André Bruijn | Bruijn Management & Ontwikkeling | Organisatieadviseur | Integriteitscoach | Auteur | Gitarist | (Levens)kunstliefhebber