De definitie van een column .....(klik op plusteken)
  Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van 't Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten. Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

column nr: 36

HET NUT VAN VRAGENSTELLEN, VOOR ONZE IDEALEN!.

Een uitnodiging om fundamenteel te kijken. Dit is een thema voor iedereen die vragen wil stellen en verhelderen in samenspraak met anderen

Wat kun je doen als je iets niet weet? … Juist, dan stel je een vraag! Antwoorden op goede vragen bieden een palet aan mogelijkheden. Met dan natuurlijk een uitkomst.

Daarmee dient dan wel wat te worden gedaan, want zonder te handelen gebeurt er niets! En omdat vanuit rust een nieuwe beweging voortkomt en vanuit beweging geen rust ontstaat, dient met vragen een rustpunt gecreëerd te worden om vanuit de beste vragen tot het schone handelen te komen. Dat biedt perspectief!

Geloof noch wetenschap noch filosofie is alwetend
Hoe houden we vragend het leven sprankelend zodat wordt voorkomen dat niet óf het geloof, óf de wetenschap óf de filosofie de kans krijgt tot alwetendheid te vervallen? Het is de kunst tot omgangsvormen te komen waarin geen van drie wordt afgezworen. Alhoewel ik hier niet ‘dé kunst’ bedoel; kan dan ook het werk van de kunstenaar gezien worden als hét domein dat ons vanuit kunstenaarshanden het inzicht kan brengen hoe het ware leven zich uitdrukt? Mooie vraag, toch?

Er valt over fundamentele keuzes nog wel wat te bevragen. Zo kan de vraag zich aandienen of onze toonaangevende wetenschappers en politici niet te makkelijk vervallen in een miskenning van wijsheden die onze geschiedenis heeft opgeleverd? Als het erop aankomt, vervalt de mens dan toch uiteindelijk niet in een eenvoud die belangrijke zaken aan de kant schuift?

Voor het niet in de val trappen van het geven van antwoorden, boren we het plezier aan dat we kunnen ontlenen aan vragenstellen. Over ‘dé vraag’ is een groot domein te openen, waarin je kunt verdwalen. Dus we maken een beetje korte metten en plukken slechts wat vruchten der vragen.

We kennen allen wel vraagsoorten als de open vraag, de gesloten vraag, de retorische vraag (je weet wel, die vraag waarop je geen antwoord verwacht!), de suggestieve vraag of de reflectieve vraag. Daarnaast is er de vraag die specifiek bedoeld is als denk- en beschrijvingsinstrument, bijvoorbeeld in de journalistiek, het onderwijs of in rechtszaken. Dan is er een onuitputtelijke wereld aan methodes. Daarover zal ik slechts iets in de weegschaal leggen.

In deze fase van de wereldorde, die zich voordoet als een niet te stoppen tuimelaar, mag onze menselijke kwaliteit voor het toegevoegde waarde halen uit stabiliteit brengende vragen toch niet onbenut blijven?

Je ziet hier een valkuil. Een suggestieve zin over de menselijke kwaliteit! Kijk, ik twijfel niet over de domeinen waarin inzichtgevende vragen tot kunst worden verheven. Maar, met iedere uitspraak daarover doe ik altijd iemand te kort. En dat is niet de bedoeling van een uitnodiging tot het maatschappij-breed willen koesteren van ‘dé vraag’.

Voordat ik wat methodisch aansnijd, dient de geweldig rol die onze taal bij de toepassing van vragen speelt ‘getoucheerd’. Woorden krijgen ‘kleur’ en betekenis door gebeurtenissen, zoals het effect aan een biljartbal zijn werk doet. Daardoor moeten we bij de les blijven over onze woordkeuze. Actueel is dan dat ze in Amerika nog weinig tijd hebben om een ‘afzettinkje’ te regelen.

“even” de president afzetten

Tja, bij het woord ‘afzetten’ (van een president in dit geval) zullen de gemoederen hoog/hoger oplopen. Het woord krijgt aldaar nu een dermate betekenis dat er geen grapje over te maken is. Er is moraliteit in het geding, want bij een poging tot afzetten zullen bepaalde politici hun leven niet als zeker beschouwen. Kortom, pas op met wat je zegt!

Ik wil niet één methode specifiek in de spotlight te zetten, om één wijze van vragenstellen niet te verheffen boven een andere. Maar vanwege praktische overwegingen – voor deze column dan – alleen een schets van de Socratische methode, als weg naar idealen. Deze methode is een manier om tot ware kennis (=dat wat geweten en toegepast wordt) te komen, met een belangrijke rol voor het stellen van vragen.

Wat is de Socratische methode? (klik op de plus)
De socratische dialoog wordt tegenwoordig onder meer ook in counseling als gesprekstechniek gebruikt, en door bedrijven georganiseerd waar men aan zelfreflectie wil doen. Lees de achtergrond op https://nl.wikipedia.org/wiki/Socratische_methode

Belangrijk is dat er daarbij van wordt uitgegaan dat de meeste mensen wel een soort beeld van het schone, het ware of het goede hebben. Daarom gaat de methode over het goede leven (ook in lastige situaties), als je dan maar voldoende helder weet wat dat dan inhoudt en wat daarvoor nodig is. Dat brengt ons bij het hebben van ideaalbeelden over wat we willen én kunnen realiseren. Daar zijn we bij de kern! Want het gaat over een positief beeld en over wat je inspireert.

Dat maakt de methode nuttig om de principes van onze belevingswereld te begrijpen! Maar, een cadeautje krijg je daarbij niet. Want, je moet aan de bak omdat er een combinatie gehanteerd moet worden van de volgende vragen:

1. Herinnert men zich vormen van de met het verstand waarneembare ideeën (=oerbeeld of grondbegrip)? Bijvoorbeeld: handtastelijkheden in een regeringsgebouw zijn volstrekt onnodig! (alhoewel ik van een ontvlammend debat in het Britse Lagerhuis wél de humor inzie)!

2. Kan men greep krijgen op hetgeen de mens overstijgt bij wat voor zichzelf laat spreken, zoals het dagelijks leven met haar specifieke redeneringen? Bijvoorbeeld: als handtastelijkheden plaatsvinden, waarvoor en door wie worden dan de grenzen overschreden die veiligheid in het geding brengen?

3. Kan men iemand of zichzelf helpen om te komen tot ware kennis en daarbij de opvattingen van zijn gesprekspartners op de proef stellen? Voortbordurend op het voorbeeld zullen er de nodige goedmakende wandelingen moeten worden gemaakt om het schone, het ware of het goede met een opluchting weer boven water te krijgen.

Uit de vele werkvormen bij de methode, die op een (bovenstaande) kwestie kunnen worden toegepast, sta ik kort stil bij een mogelijke lijn voor gespreksvoering. Dat partijen elkaar niet kunnen luchten of zien, komt in de beste families voor! Maar je moet wat.

op tafel waar het écht om draait!
Zal men over de kwestie daadwerkelijk zodanig in gesprek gaan dan men tot de kern van de kwestie komt?
Stelt men verhelderingsvragen (noodzakelijk in een bovenmatige chaos!) en verplaatst men zich in de schoenen van degenen die met de kwestie in de maag zitten?
Komt er op tafel waar het écht om draait, wat aan het hart gaat en wat ter harte moet worden genomen?
Wordt tenslotte stilgestaan bij wat nodig is voor wijs handelen, van waaruit moed kan worden opgebracht en betrokkenen recht gedaan?

We zullen het zien! Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan hebben ze anderszins nog wel wat vragen te stellen en geschikte gespreksmethoden uit te vogelen. De Socratische methode is een mogelijke weg naar inzicht, samenhang, betekenis en richting. Nuttige stof, zullen we maar zeggen voor regeringen/bestuurders die in de basis de opdracht hebben de samenleving veiligheid te bieden, wat niet altijd lukt! Dat laatste is een understatement…

Kortom, genoeg situaties om de kalmte voor te bewaren. We weten wat er van komt als je tot aan het gaatje gaat voor je gelijk. Vragen stellen dus én stilte en luisteren niet vergeten! Dát is nuttig en helend!

Reageren? ... Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik plus voor schema WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 185 lezers

WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

Bekijk in LANDSCAPE stand (kantel uw portrait stand ) voor een goede weergave

André Bruijn

André Bruijn

André Bruijn | Bruijn Management & Ontwikkeling | Organisatieadviseur | Integriteitscoach | Auteur | Gitarist | (Levens)kunstliefhebber