Klik voor de definitie van een column
  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist - mogelijk tussen de regels door -  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van 't Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
  • Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

De laatste tijd komen er -door speurtochten naar de biologische vader- steeds vaker berichten naar buiten over gynaecologen die in het verleden het eigen zaad hebben ingezet bij tientallen inseminaties. Ik probeer mij een voorstelling te maken van die praktijken destijds.

Een behoeftige vrouw komt de spreekkamer binnen. De dag is daar en vol verwachting kijkt ze uit naar het moment suprême. Bij wijze van spreken dan.

“Goedemorgen, mevrouw. Vandaag is de grote dag.”

“Dokter, weet u zeker dat het een goede donor is?”

“Maakt u zich geen zorgen. Ik heb het helemaal in de hand. Ik sta er 100% achter. Gaat u daar maar liggen in die stoel. Ontbloot u het onderlichaam en ontspan u. Ik ga even naar mijn laboratorium, naar de donor, en kom zo… bij u terug.”

De vrouw in kwestie neemt ongemakkelijk plaats en staart wezenloos naar het plafond. Even later hoort ze de man hijgend aan komen lopen. Ze denkt Ligt dat lab dan zo ver weg?

Hij houdt een potje in zijn handen: “Ziezo, al klaar. Het is heel vers. Dat is het beste.”

De rest laat zich raden, dus daar duiken we niet in verdere details.

Tot zover de luchtigheid van deze column. Zal er ook op dit terrein een medisch-ethische discussie opgang komen?

Ethiek is de filosofie die gaat over de vraag wat goed en fout is. Het belangrijkste principe uit de medische ethiek is niet-schaden. Medische ethiek denkt dus na over wat goed medisch handelen is. Dat denken is al zo oud als de geneeskunde zelf. Dat is belangrijk voor professionals in de gezondheidszorg én voor de beleidsmakers, patiënten en hun naasten.

Kernprincipes uit de medische ethiek zijn: respect voor autonomie, rechtvaardigheid, weldoen, en niet-schaden (Beauchamp & Childress 2013). Bij alles wat artsen doen moeten ze dus een afweging maken, wat levert het op en welke schade kan er ontstaan. ‘Dat beloof ik!’, luidt de officiële eed die een arts aflegt. Velen beginnen hun leven als dokter met deze woorden. Deze principes zijn onderdeel van de medische verantwoordelijkheid. Het niet-schaden principe houdt in dat de arts geen dingen mag doen die schadelijk zijn voor de patiënt.

Op 1 juni 2004 trad de Wet donorgegevens kunstmatige bevruchting (Wdkb) in werking. Op basis van deze wet zijn klinieken in Nederland wettelijk verplicht om de gegevens van een donor wiens ei- of zaadcellen zijn gebruikt bij een fertiliteitsbehandeling door te geven aan de Stichting donorgegevens kunstmatige bevruchting (Sdkb) en kunnen donorkinderen als zij de leeftijd van 16 jaar hebben bereikt de persoon-identificerende gegevens van de donor bij de Sdkb opvragen.

Anoniem doneren is sinds 1 juni 2004 dus niet meer mogelijk. Bovendien is de norm van maximaal 25 kinderen per donor is neergelegd in de in 1992 vastgestelde CBO-richtlijn ‘Advies medisch-technische aspecten van kunstmatige donorinseminatie’.

Zoals met veel zaken die in de huidige tijdsgeest als verwerpelijk worden geduid, zou het wel eens zo kunnen zijn dat deze gynaecologen met terugwerkende kracht als overtreders moeten worden gezien, ondanks dat de diverse dames zielsgelukkig zijn met hun kroost.

Ik denk dat die inmiddels oude rukkers … eh… rakkers er niet helemaal gerust op zullen zijn.

Reageren? ... Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik voor Publicatieschema columnisten

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 119 lezers

WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

Jelle Ravestein

Jelle Ravestein

■dichters, schrijvers cartoonisten en columnisten corrigeren? U heeft nog veel te leren!■

Columnist | Schrijver | Dichter | Mensenslijper | Aan de andere kant | Business Consultant | Filosoof | Spindoctor | Ethicus | Moralist | Ironicus | Sarcast | Zoeker | Mens | Aan(dekaak)steller | Vrijdenker | Optimistische realist

1 Reactie

  1. Aad Rieken
    11 februari 2022 at 08:50

    “De Gynaeco-‘loog’ er niet om!”