Wist JIJ dat? Dit doen columns met de lezer ...(klik op plusteken)
  Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van 't Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten. Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia


column nr: 40

De situatie is weer veranderd, de RIVM maatregelen zijn aangescherpt. De met regelmaat terugkerende toespraken van Rutte lijken ons vertrouwd te raken. Deze regelmaat draagt gevolgen met zich mee die niet altijd zichtbaar zijn. Een opbouw van spanningen, al groeiend naar het moment… de dinsdag avond.

“Ik voel weer die onderliggende angst dat mijn dagstructuur wegvalt, teruggeworpen worden op mezelf, de eenzaamheid die me tegemoet treedt”. Deze gevoelens en ervaringen worden gelukkig openlijk gedeeld wat de kans biedt om hierover van gedachten te wisselen en te kijken wat we voor elkaar hierin kunnen betekenen.

We leren allemaal, iedere dag weer… als je niet naar de dagbesteding kan komen dan bedenken we toch hoe we elkaar kunnen blijven ontmoeten om de vertrouwde structuur voor zover als mogelijk is voort te zetten.

Voor de activiteit sociale vaardigheden is dat geen probleem, we gaan online. Vaardigheden ontdekken en ontwikkelen die je hiervoor nodig hebt… ja dat is stap 2.

In het begin was het een hele uitdaging om daar vertrouwd mee te raken. Zorgen voor een webcam, beschikken over een goed werkende internetverbinding, binnenkomen in de meeting, je camera aanzetten, ontdekken wat unmute en mute betekent… een hele onderneming. Met wat lol, gelach en geduld blijkt het steeds makkelijker te gaan.

De groep laat maar weer zien… als je wil dan gaat het je lukken. De deelnemers komen de zoom meeting binnen, we zien elkaar nu in postzegels. Het is een vreugdevol gebeuren. We kletsen over van alles en nog wat. Ook het bericht van Rutte komt naar voren. Gevoelens en ervaringen worden gedeeld.

Dagelijks geconfronteerd worden met cijfers van mensen die overlijden gerelateerd aan corona. De impact daarvan komt uit onverwachtse hoeken tevoorschijn. “Ik woon vlakbij de Immanuëlkerk, om de haverklap hoor ik de klokken luiden… er is vast weer iemand overleden…” Het is zichtbaar wat het met haar doet. Deze associatie zou ze voorheen niet gemaakt hebben.

Andere aspecten worden ook zichtbaar, bewustwording noemen ze het. “Het gekke is dat ik laatst een weekje vrij had genomen, ik vond het heerlijk! Toen besefte ik opeens dat tijdens de eerste lock-down ik het vreselijk vond om verplicht thuis te moeten zitten. De regie zelf in handen hebben maakt een verschil. Ik ontdekte ook dat ik een sociaal iemand ben en mensen graag om me heen heb voor een praatje. Dat had ik niet verwacht van mezelf. Tijdens de lock down voelde ik me erg eenzaam”.

Daarop volgde een waardevolle aanvulling van een andere deelnemer… Omdenken… Van een feit een mogelijkheid maken! Een belangrijke sleutel om de regie in eigen handen te nemen. Voor de groep zitten leerzame momenten besloten in de kleine dingen. Niet bang om een keer hallo te zeggen tegen iemand. Hier blijkt een intens proces achter te zitten.

“Als iemand hallo tegen me zei deed ik net of ik oorkleppen op had en liep snel door. Het maakte me onzeker. Wat wil je van me! Ik heb nu leren zien dat dat anders is. Ik werk bij het asiel en bereidt nieuwe baasjes voor om de hond te leren kennen, dat was een eye opener en ik heb geleerd dat ik toch wel tegen vreemde mensen kon praten. Nu durf ik ook iets te zeggen als iets niet ok is!”

Dat blijkt ook een dingetje te zijn. Je eigen mening hebben, niet bang zijn wat een ander daarvan vind. “Dit is lastig. Hoe ik mijn leven indeel- zelf beslissingen neem- maakt dat anderen mij soms proberen te overtuigen dat het anders moet. Mensen dringen hun mening op. Krampachtig was ik altijd bezig om erbij te horen maar nu ben ik gewoon wie ik ben.Ik mag er zijn ook al maak ik fouten. Er zijn dingen die ik wel kan … dat voelt fantastisch.”

Gezamenlijk sluiten we af met een quote, een belangrijke sleutel:

Een vogel vertrouwd niet op de tak maar op de vleugels waarmee hij vliegt!

Gewoon meer op jezelf vertrouwen. We hebben zoveel potentie, ga ermee aan de slag, ontdek dat het werkt! Het contact behouden met de Hooftzaak is heel belangrijk!! Ook al is dit voor nu ‘online’.

Dit van hun te horen doet me beseffen hoe waardevol ons buurtcentrum is. Nooit de ontmoeting loslaten, zoals iemand eerder zei “van een feit een mogelijkheid maken”.

Gelukkig hoorde ik net dat het Kabinet sommige maatregelen binnenkort weer wat versoepelt, dus we gaan de goede kant op…

Reageren? ... Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik op de plus voor het schema WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 195 lezers

WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

Bekijk in LANDSCAPE stand (kantel uw portrait stand ) voor een goede weergave

 

 

 

 

 

Patricia van Lingen

Patricia van Lingen

Patricia van Lingen | activiteitenbegeleidster | buurtcentrum De Hooftzaak |
verbinding verwondering inspiratie | Dichteres | Boomredder

3 Reacties

  1. ellie de bruijn uit zeeland
    16 november 2020 at 12:16 — Beantwoorden

    mooi hoor

  2. Mary
    15 november 2020 at 19:40 — Beantwoorden

    Mooi geschreven Patricia en ja ik herken ook dingen van mezelf erin.Maar zoals je al schreef.. we gaan de goede kant op.Groetjes Mary

  3. Marcel Thomassen
    15 november 2020 at 16:45 — Beantwoorden

    SINTERKLAASGEDICHT.

    Voor Patricia met de lange zwarte haren.
    Kwamen we speciaal uit Spanje varen.
    Want ‘-Patrice-‘ je bent zo’n lieve meid.
    Aan jou (dag)besteden we graag wat tijd.

    Je speelt altijd snoezig met iedereen.
    Je bent heel aardig en doet nooit gemeen.
    Je neemt het op voor wie wordt gepest,
    En verder doet Patricia ‘t altijd heel best.

    Sint zocht zijn mooiste cadeau voor je uit.
    Al kostte dit hem -niet- zijn laatste duit.

    Inpakpiet kreeg meteen veel zin :
    hij verpakte het slot zo leuk mogelijk in.

    En toen was de beurt aan mij :
    ik maakte er een lief gedichtje bij.
    Je krijgt van Sint & Piet een zoen.
    Tot volgend jaar! Dan zullen we t nog
    eens doen.

    Louis Davids lied : Zanger, dichter, cabaret en variete artiest, L. Davids’ is vandaag in 1939 overleden.

    Mijn liefste, alle dagen
    Hoor ik jou steeds maar
    klagen
    ‘Wij zijn wel twee
    gelieven,
    Maar zonder
    perspectieven.’
    Ik kan jou nog niks
    geven,
    Om van en in te leven,
    Maar de twee laatste
    nachten,
    Heb ik ij mijn
    gedachten
    iets liggen fantaseren,
    Dat wil ik jou offreren;
    Een huis van rode
    stenen,
    Met klimop er om
    henen.
    tot aan de vensters
    komen,
    De takken van de
    bomen,
    En rozen staan te
    geuren,
    Voor glazen
    serredeuren.
    ‘n Grijze poes zit binnen,
    Op het kozijn te spinnen,
    En ‘n kanariepietje,
    Zingt in de zon ‘n liedje.
    Een tuin vol
    boerenbloemen,
    Waarin de bijtjes
    zoemen,
    En groen met witte
    hekjes,
    Schutten intieme plekjes,
    Die tot ‘n zitje noden,
    ‘Voor deurwaarders verboden’.
    Staat ergens op ‘n
    bordje,
    Jij in je keukenschortje,
    Brengt koffiewater aan
    de kook,
    En uit de schoorsteen
    kringelt rook.

    (Refrein)
    Ik heb geen geld en geen
    juwelen,
    Voor ‘t meisje waar ik
    veel van hou,
    Geen woning om met jou
    te delen,
    Maar ik heb mooie
    luchtkastelen,
    En die zijn allemaal voor
    jou.

    Als jou dat soms te klein
    is,
    Niet chic genoeg en fijn
    is,
    Zit niet in de misere,
    Want ik maak gauw
    carriere,
    Dan maken we ‘n potje,
    En kopen zo’n oud slotje.
    Dat laat ik restaureren.
    Als ‘t klaar is, inviteren
    Wij ooms en tantes en
    neven.
    ‘k Wil jachtpartijen
    geven.
    We eten voortaan ossen,
    Uit onze eigen bossen.
    We hebben
    ophaalbruggen,
    Stoelen met rechte
    ruggen,
    En hoge stenen hallen,
    Waar stukken kalk uit
    vallen.
    “s Nachts rammelen er
    knoken,
    ‘n Voorvader komt spoken,
    Om ‘t perkament te
    lezen.
    ‘t Zal ome Toon wel
    wezen,
    Die is al bij z’n leven,
    Niet een nacht thuis
    gebleven,
    Men zal mij slotheer
    noemen,
    Mijn heldendaden
    roemen.
    Op feestelijke dagen,
    Zal ik ‘n harnas dragen,
    En om de zeven jaren,
    Moet ik ten kruistocht
    varen ………

    Alleen een paard is voor
    mij niets,
    Dat doe ik dan wel op de
    fiets.

    (Refrein)
    Ik heb geen geld en geen
    juwelen,
    Voor ‘t meisje waar ik
    veel van hou,
    Geen woning om met jou
    te delen,
    Maar ik heb mooie
    luchtkastelen,
    En die zijn allemaal voor
    jou.

Praat mee! Vul hier uw reactie in

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.