Column nr: 41

Het volkstuinders-complex de Vluchtheuvel ligt aan de Weverskade met als buren Lely en de Dalenbuurt. Een vereniging die in september a.s. 55 jaar bestaat, een begrip onder vele gemotiveerde en betrokken tuinders, waar van vele als vrijwilliger bergen werk verzetten.

Helaas heeft het tuinencomplex een niet zo goede naam wat betreft uitstraling. Te danken aan het feit dat jarenlang gedoogbeleid gezorgd heeft dat vooral (huis) regels door sommige tuinders compleet aan de befaamde laars werden gelapt.

Al jaren is er ergernis alom, zowel onder tuinders als bewoners, over de ontstane situatie.

Als ik over het pad loop naar mijn tuin waan ik mij soms in de sloppenwijken (enigszins gechargeerd) van een 3e wereldland. Bouwregels die niet zijn nagekomen resulteerden in opstallen die afwijken, gebouw voor gebouw.

Afscheidingen van tuinen van restmateriaal, houten schotten en planken, ijzeren palen met draden, paaltjes met touwtjes, kippengaas …het is allemaal mogelijk. Kleuren van huisjes en hekken variëren in grote diversiteit van Grieks blauw tot Zeeuws-Vlaams blauw, van gifgroen tot Zaans groen, Van Utrechts rood-wit tot bordeaux. Alles bij elkaar genomen de Flower Power kleuren van weleer.

In de Schakel van vorige week heeft u kunnen lezen dat er eindelijk is opgeruimd op het Volkstuin complex. Flink opgeruimd mag ik wel zeggen, ongelooflijk wat er voor een zooi te voorschijn kwam.

Vele vrijwilligers zijn uren zo niet dagen in de weer geweest om de puinhoop te sorteren, chapeau! Maar ik moet eigenlijk zeggen, er is een start gemaakt want er moet nog verdraaide veel gebeuren. Op dit moment is alleen de zijde van Lely aangepakt, de andere zijde (Dalenbuurt) zal nog volgen.

Maar laten we wel zijn, dit “puinruimen” komt natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen. Het werd opgelegd door Lely en de Gemeente Maassluis, de laatste als verhuurder van het terrein.
Is dit terecht? Ja zeker.

De belangen van Lely zijn natuurlijk duidelijk, het aanzien en zicht van hun bedrijf, zeker vanaf A20 gezien en het opbouwen van het Rijke Rijk. Aangezien Lely een behoorlijke vinger in de pap heeft in Sluis gaf het klagen van Lely de gemeente de juiste tools om een en ander nu grondig aan te pakken. Nakomen van de Gemeentelijke regels werd plots een vereiste, zo niet dan zou de Gemeente zo een streep door de rekening van de vereniging kunnen zetten en dan is het einde van het Volkstuinencomplex in zicht. Dus kiezen of kabelen, is dit terecht? Ja zeker.

Maar als we met de vinger zouden moeten wijzen hoe deze situatie is ontstaan kan dat niet alleen een bestuur van een Vereniging worden verweten. De Gemeente Maassluis heeft zeker behoorlijke steken laten vallen, dat wil zeggen de verpaupering van het Volkstuincomplex veel te lang gedoogd. Met andere woorden de Gemeentelijke regels “niet gehandhaafd”.

Handhaven blijft een behoorlijk dingetje in Sluis. Zo jammer, de ontstane situatie had allang opgepakt moeten worden door de verantwoordelijke ambtenaren.

Al eerder heb ik geschreven dat wethouders met hun ambtenaren de wijk in behoren te gaan. Jaren terug kregen wij bezoek in de Verto van een toenmalige wethouder met in zijn kielzog 1 ambtenaar. De beste man viel zo wat in katzwijm bij het zien van het grote open speelveld aan de Ververij. Stamelend kwamen er woorden uit zijn mond als zijnde: “Prachtig, geweldig, dit wist ik niet, vooral behouden…”.

Ja …dank je de koekoek, dat krijg je nu met “bureauzitters”, totaal geen binding nog feeling met de stad waarin je werkt. En dan vooral als ze niet in Sluis wonen dan is hun blikveld alleen datgene wat op de tekentafel ligt. Hoppa, op de fiets de wijk in met de ambtenaren.

Signaleren, anticiperen met de burger en vlot in actie komen en niet in de la gooien. Uiteindelijk voorkom je zo, als Gemeente, een situatie waarin de Volkstuin vereniging in verzeild is geraakt.

Maar terugkomende op het puinruimen, ga er maar aan staan, als (nieuw) bestuur van de volkstuin om deze klus te klaren. Uiteindelijk heeft men als Bestuur, de Gemeente en Lely elkaar in goede harmonie gevonden, geluisterd naar elkaar en de koe bij de horens gepakt. Zoveel meningen, zoveel tegenstand, zoveel onbegrip en boosheid maar ook heel veel positieve bijval van de tuinders. Terecht dat het bestuur de ingeslagen weg wil behouden en dat gaat ze lukken.

Ik tuinier al enkele jaren, ondanks dat het met mijn rug en kromme vingers steeds moeilijker wordt. Gelukkig is Arie of een aardige buurman er om zo nu en dan bij te springen voor bepaalde klussen die mij niet meer lukken.

Als tuinierster ben ik ervan overtuigd dat deze, positieve, omslag zal resulteren in meer en meer gemotiveerde (biologische) tuinders. Hopelijk ook jonge gezinnen met kinderen die op die manier meekrijgen dat groente op het land groeit en niet een supermarkt product is.

Niets is zo leuk als kinderen met hun handjes het klein fruit te laten plukken die ze zo in hun mondje steken. De aardbeitjes verzamelen in een bakje of genieten van de heerlijke zoete natuurlijke bietjes als avondeten.

Moestuinieren is geweldig! Een aanrader voor een ieder, waarbij het fijn is om in alle rust je hoofd leeg te maken, om niet te moeten denken, je handen in contact te laten komen met de aarde. Even niets moeten.

De Vluchtheuvel krijgt nu de kans om een frisse nieuwe start te maken, het is ze gegund. De ingeslagen weg van het huidige bestuur verdient een compliment.

Wellicht nodigt dit meer gemotiveerde bewoners van Maassluis te gaan moes tuinieren op het Volkstuin complex aan de Weverskade.

Yvonne Boeckx

Yvonne Boeckx

Yvonne Boeckx | Zaterdagcolumnist (2 wekelijks) | Maassluis.Nu

2 Reacties

  1. Ton van Arkelen
    1 februari 2020 at 09:41

    De Vluchtheuvel; een mooi stukje Maassluis. Ijverige mensen die hun best doen om het leuk te maken en te behouden!! Ik loop ook weleens over het pad, de diversiteit is leuk om te zien, vind ik. Rommel inderdaad niet.
    Daarbij en misschien niet goed om als laatste te noemen; waarschijnlijk heel goed voor de bijenstand.

    Een buur van de Vluchtheuvel.

  2. Aad Rieken
    1 februari 2020 at 09:03

    “Moe’s-tuincomplex!”