Klik voor de definitie van een column
  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
  • Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

‘Als je wilt mag je de vleugel hebben’. Het is een appje van mijn broer. Kort en krachtig. Onlangs is onze liefste vader overleden. Hij was muzikant en ons ouderlijk huis herbergt nogal wat muziek-instrumenten. Hij speelde piano, orgel, trombone, accordeon.. een kleine greep. Mijn moeder speelt geen piano en ze wil de woonkamer veranderen. In de nieuwe vorm is geen ruimte meer voor de vleugel.

Ik weet nog hoe die vleugel er kwam. Jaren geleden bezocht mijn vader trouw een oude componist, de heer Citroen. Deze charmante heer woonde met zijn dementerende vrouw in een serviceflat vlakbij. Mijn vader had het te doen met meneer Citroen nu de communicatie met zijn vrouw zo beperkt was als gevolg van haar ziekte. Mijn vader bezocht hem wekelijks. Samen voerden ze gesprekken over muziek, hun gedeelde vak en passie. Ze luisterden klassieke muziek en meneer Citroen knapte op van die bezoekjes. Toen hij overleed liet hij zijn kleine, zwarte vleugel aan mijn vader na.

We hadden toen echter al een flinke piano in huis staan, de oude studiepiano van mijn vader, maar die kwam mijn kant op, zodat de vleugel een plekje kreeg. Flashbacks van papa met de kleinkinderen achter de vleugel. Zijn mooie handen. Echte ‘pianovingers’ en de kleine handjes ernaast. Ze kijken elkaar aan. Glanzende ogen, een lach en een knipoog. Zo gaat het goed. Ik moet even slikken. Zucht. Mijn papa. De liefste.. En nu moet de vleugel verhuizen. Jammer dat het ding geen vleugels heeft.

Ik app mijn broer. ‘Ik heb wel belangstelling maar ik overleg het even’.

Het is een drukke week, ondanks de herfstvakantie. Onze tweede dochter heeft zich, met haar harp, ingeschreven voor het Jong Talent Concours Maassluis. De voorspeeldagen beginnen maar door de wisselende temperatuur in huis zijn er de laatste weken enkele snaren van haar grote harp gesprongen. Dat is een vreemde gewaarwording en heel vervelend want een nieuwe snaar is kostbaar (variërend van ca €5-30,- per snaar), lastig op te zetten en niet zomaar in huis. Gelukkig zijn we ook in het bezit van een kleine ’troubadour’ reisharp en kan onze dochter toch haar stuk blijven oefenen maar het blijft een beetje behelpen. De klankkast is kleiner, de klank lichter en de aanslag ook. Dat zal even wennen zijn wanneer ze weer aan de zware snaren mag ‘plukken’.

Op zaterdag rijden we naar Rhenen voor een revisie van de grote harp, bij harpwinkel de ‘Zingende Snaar’. Er wordt een nieuwe darmsnaar opgezet maar deze moet keer op keer gestemd, aangedraaid, gestemd en weer aangedraaid worden. Er zit steeds weer speling in waardoor de toon verlaagd.

Maandag 24 oktober. Het regent pijpenstelen. De harp moet straks toch echt de auto in. Als dat maar goed gaat. Stofhoes er omheen. Banken omlaag. Harp in de auto schuiven. Steekkarretje erbij voor het transport. De massief houten harpkruk. Die is speciaal op hoogte. Muziekstatief. Tas met bladmuziek en stembenodigdheden. Oh ja. En dan moet mijn dochter ook nog mee. Ik ga wel op de fiets.

Het is een mooie avond. Nog even opwarmen, inspelen. Gelukkig mogen we een ruimte gebruiken op de begane grond. Dat scheelt weer. Een laatste keer de nieuwe snaar stemmen. Daarna zetten we de harp klaar op het podium in de grote zaal. Het concours begint. Deelnemers mogen 6-8 minuten voorspelen. We genieten van een uur vol muziek. Een buiging. Applaus. En dan mag de harp de auto weer in. Jammer dat het ding geen vleugels heeft.

Een Chinees meisje stapt kwiek met haar viooltje de deur uit. Naar buiten.

‘Je kunt maar beter viool spelen, zeg ik tegen mijn dochter. Of dwarsfluit’.

‘Wat dacht je van een vleugel?’, lacht ze, ‘Met vleugels graag!’

Reageren? … Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik voor Publicatieschema columnisten

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 148 lezers

WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?


Christel van Berkel

Christel van Berkel

CHRISTEL VAN BERKEL-VERLAAN | Columniste 2 per maand
Chaotische huisvrouw met ADD | Gepassioneerd zangeres en dirigente |
Gezegende vrouw van Arij | Liefdevolle moeder van Siri, Evi & Isaak

1 Reactie

  1. Aad Rieken
    26 oktober 2022 at 10:14

    ”Instrumen-T-aal”

    De mooiste taal zonder woorden,
    met de juiste slotakkoorden.
    Er klinkt zelden een valse snaar,
    na het stemmen van de gitaar.