clumn nr: 62

De Brexit is een feit. Tenminste… bijna dan. Deze kleine scheur of grote breuk, afhankelijk van wie je spreekt en/of hoe je erover denkt, zal hopelijk het begin zijn van een verandering. Een verandering in de visie en de doelstellingen van een verenigd Europa. Het moge overduidelijk zijn dat er helemaal geen sprake is van één verenigd Europa en daarmee komen ook alle doelen op losse schroeven te staan. Hoe kunnen lidstaten die onderling niet eens tot overeenstemming kunnen komen een front vormen tegen landen die als een geoliede machine draaien?

De droom voor Europa was een droom waarin landen met elkaar samenwerkten op verschillende gebieden zoals landbouw, visserij, consumentenrechten, milieu, immigratie en terrorismebestrijding. Een ander belangrijk doel was het werken aan een sterke economie. Het was van groot belang dat de Unie de economische, sociale en samenhang, en de solidariteit tussen de lidstaten bevorderde. Eén sterk Europa wat zich zou kunnen handhaven naast groot machten als Amerika, Rusland en China.

Maar dat valt alleen te bereiken als er binnen de muren van Europa éénsgezindheid heerst, als Europa een sterk bolwerk waarbinnen met dezelfde gedachten heeft over onderwerpen als immigratie, landbouw, energie, pensioenen enzovoort. Helaas is dat niet gelukt en is er van éénsgezindheid geen sprake, verre van dat. Het is niet gelukt om Engeland binnen boord te houden en dat heeft de deur op een kier gezet.

Onze binnenlandse politiek staat bol van de uitdagingen, uitdagingen die een antwoord vereisen conform de regels, het beleid van Europa, ons Europa, Europa waar wij zelf deel van uitmaken, regels die dus door onszelf zijn gemaakt.

Onze eigen regering probeert telkens weer met creatieve oplossingen antwoorden te geven op ontstane problemen. Helaas vormen deze antwoorden geen structurele oplossingen en lijken ze slechts tijdelijk ruimte te bieden tot de gevolgen voor andere sectoren duidelijk worden en men weer hals over kop op zoek moet naar een nieuwe oplossing voor het nieuwe probleem wat is ontstaan. Korte termijn visie en paniekvoetbal leiden niet tot een gedegen beleid, getuigen niet van visie en daarmee zijn we als een stuurloos schip op volle zee terecht gekomen. Als dit is wie we zijn als Nederland, hoe handhaven we ons dan binnen de Europese Unie? Welke indruk laten we achter, niet alleen binnen Europa maar ook daarbuiten?

Onze boeren strijden al maanden tegen alle maatregelen waarvan zij de directe gevolgen voelen. De stikstofcrisis die de bouw bijna compleet plat heeft gelegd met grote gevolgen voor de woningmarkt en daarmee vele mensen dakloos laat zonder een oplossing in het verschiet.

De maximumsnelheid wordt verlaagd naar 100 kilometer per uur. Ook een belangrijke stikstofmaatregel die het kabinet voor de korte termijn neemt.

Landen om ons heen hebben blijkbaar geen stikstof probleem, de stikstof problemen weten precies waar de grenzen van Nederland en Duitsland zijn, weten precies waar de grenzen zijn van Nederland en België. Grote industrieën worden keer op keer buitenschot gehouden terwijl daar juist de echte kansen liggen als je dit probleem echt wilt aanpakken. Maar ja, als je grote multinationals wilt aanpakken dan zullen die verhuizen, verhuizen naar België of naar Duitsland bijvoorbeeld want daar is geen stikstofprobleem.

Als een verenigd Europa echt verenigd zou zijn dan zouden deze problemen gezamenlijk aangepakt worden, dan zou de pijn gelijk verdeeld worden en zouden we daarna weer verder kunnen. Verder kunnen met het bouwen van huizen bijvoorbeeld zodat die dakloze gezinnen ook weer een plekje hebben om te wonen.

Maar zolang we in Nederland maximaal 100 kilometer per uur rijden, in België maximaal 120 kilometer per uur en in Duitsland er een richtlijn is van 130 kilometer per uur zullen we nooit geen verenigd Europa vormen.

Zolang we in Nederland op 66,5 jarige leeftijd met pensioen mogen, in Tsjechië met 62 jarige leeftijd en op 62 jarige leeftijd in Frankrijk komt er nooit een verenigd Europa.

Europa heeft een hart en een ziel nodig, heeft bestuurders nodig die voorbij de eigen landsgrenzen kunnen kijken, die in staat zijn eenheid na te streven en die… die zijn er niet. Engeland heeft de eerste breuk zichtbaar gemaakt in een fragiel glaswerk en iedereen weet dat als glas eenmaal scheuren vertoont, herstel nauwelijks meer te realiseren valt.

Trudie Pasterkamp

Trudie Pasterkamp

Trudie Pasterkamp | Zaterdagcolumnist per 9-2017 | Coach Rouwverwerking & Verlies | Praktijk ELBE | Gastcolumnist in zomer 2017