GOUWE OUWE

Aangezien Raoul met vakantie is en er geen reserve op de plank lag, plaatsen we een luchtige oude column uit november 2013 van de zeer gewaardeerde – maar ons helaas ontvallen – invaller-columnist.

Redactie

column nr 66

Hoewel mijn stadje niet zo groot is, zijn er voldoende plekjes die door de gemiddelde Sluizer toch nog niet ontdekt zijn of waar nauwelijks gebruik van wordt gemaakt. Ik hou zelf erg van de natuur en probeer daarom zoveel mogelijk te voet te verkennen.

Op zondag loop ik graag langs Scheur en Waterweg. Ik doe dat regelmatig. Ik begin ter hoogte van het Balkon en wandel dan westwaarts. Heen loop ik langs het water, gezicht in de wind, de geur van de zilte zee en mijn blik op de scheepvaart en de brede riviermonding. Ik krijg dan het gevoel alsof ik het ruime sop kies, de vrijheid tegemoet.

Op zonnige dagen pak ik ongemerkt een lekker kleurtje alsof ik een dagje strand heb gedaan. Gelukkig is dat niet waar: ik ben veel te ongedurig om mij te wentelen in zand en zonnebrand. Ik loop dan tot aan de Waterkering. Wat een machtige installatie is dat. Bent u daar wel al eens geweest?

Op dat punt keer ik zelf ook en wel landinwaarts om op het fietspad langs de spoorbaan weer terug te lopen. Langs spruitenvelden loop ik dan terug tot de spoorwegovergang bij de Zeven Meren plas waar een vogelbroedgebied ligt, wat ook een bezoek waard is. Ik loop echter door via het Sterrenverbos waar het hele jaar door diverse wilde planten groeien en bloeien. Een enkele hondeneigenaar met flink de pas er in, komt mij tegemoet en groet mij vriendelijk. Het gebied wordt aardig op orde gehouden door een aantal vrijwilligers die dit al meer dan 20 jaar doen.

Hier hoor ik af en toe een specht driftig tikken. Een houtduif koert er op los. Zelfs halsbandparkieten – een papegaaiensoort- zie ik er met enige regelmaat rondvliegen. Op een gegeven moment kom ik dan weer in open terrein waar fazanten opfladderen en bij avond zie je diverse konijnen van het laatste avondzonnetje genieten.

Natuurlijk loop ik daar niet als enige. Het valt mij trouwens op dat iedereen die daar zijn benen strekt, zo ontspannen is. Zou dat komen door de wijde blik, het ontsnappen aan de energie van ons stadje of de zeelucht? Misschien wel door alles bij elkaar.

Op het laatst stuk loop ik weer richting de rivier om terug te kunnen keren op mijn beginpunt. Op zo een dag voel ik mij gezegend. Ik hoef niet ver te gaan om een te zijn met de natuur. Een mooie gedachte op een vredige zondag. Op deze manier is mijn accu weer opgeladen voor de komende hektische werkweek.

M.A. Sluizer jr.

M.A. Sluizer Jr.

M.A. Sluizer Jr.

M.A. SLUIZER Junior | Levensgenieter | Stadscriticus | Woensdagcolumnist in de periode 2011-2013 | Incidentele gastcolumnist van 2015-2020

1 Reactie

  1. Aad Rieken
    30 juli 2020 at 20:01 — Beantwoorden

    Wie ging er schuil achter het pseudoniem M.A. Sluizer Jr.?,
    weet iemand dat of is de naam met hem het graf ingegaan.

    Ook wordt er wel eens aan mij gevraagd wie er schuil ging
    achter de column met de kop van “Paal van de Wip” die jaren
    geleden in de M.C. De Schakel te zien was, weet U dat?

Praat mee! Vul hier uw reactie in

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.