Wist JIJ dat? Dit doen columns met de lezer ...(klik op plusteken)
  Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van 't Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten. Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

column nr: 79

Leren omgaan met geld. Eén van de belangrijkste lessen die ouders je mee kunnen geven. Wij hadden het vroeger alles behalve breed. Elk dubbeltje moest zes keer omgedraaid worden en mijn ouders gingen letterlijk langs alle supermarkten omdat bij de één de boter tien cent goedkoper was en bij de ander juist weer het vlees.

Vroeger vond ik dat niet leuk. Zo was mijn winterjas het eerste jaar standaard te groot om het jaar erop te klein te zijn. Het stak extra toen ik op de middelbare school een vriendin kreeg die voor elk seizoen drie jassen had. Ik wist dat mijn ouders hun stinkende best deden, maar steken deed het wel. Zeker in mijn puberbrein.

Zodra het kon, ben ik dan ook gaan werken. In de kassen. Elke vakantie, elk weekend, was ik aan het werk. Ik zette mijn geld opzij en spaarde voor wat ik wilde. Mijn moeder was alles behalve blij toen ik van mijn zuurverdiende geld een trainingsjasje van Australian had gekocht. Tweehonderd gulden voor een simpel jasje. Een lelijk jasje nog wel. Allemaal alleen maar omdat er een springende kangoeroe op stond en dat toen “hip” was. Ik wilde meedoen. Yep, dat heb je met een puberbrein. Die maken nogal eens “vreemde” beslissingen. Maar goed, mijn moeder vond het dus niks, maar ze legde me geen strobreed in de weg. Mijn geld, mijn beslissing, mijn les. Een hele dure les. Maar wel mijn les om te leren.

Nu jaren later pluk ik nog de vruchten van mijn opvoeding. Ik kan uitstekend sparen, denk na bij grotere uitgaves en heb, op mijn hypotheek na, nooit schulden gehad. Alles wat ik heb is van mij. En daarnaast ben ik een uitstekende koopjesjager. Van een nieuw bed tot gewone gebruiksvoorwerpen, ik betaal zelden de hoofdprijs. Wat ik vroeger als een vloek zag, is nu dus een zegen.

En nu is het mijn beurt om mijn dochter dezelfde les te leren. Maar ik merk dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is. Zo hebben wij het wel breed genoeg om niet alle supermarkten af te gaan. En is mijn dochter degene met de drie jassen voor elk seizoen. Ook al hebben wij het gros van haar dik gevulde kledingkast gekregen. Ook in speelgoed en andere dingen is ze eerder verwend dan verwaarloosd. Je wil je kind nu eenmaal alles geven. Dat deden mijn ouders vroeger ook. Alleen heb ik, met dank aan hen, een betere financiële positie. Mijn dochter krijgt dus meer. Maar niet zonder reden. Een verjaardag, goed rapport en de standaard feestdagen zijn reden om te verwennen. Maar niet gewoon zomaar. Als ze “zomaar” iets wil, dan moet ze dat zelf betalen. Daar heeft ze een spaarpot voor.

Gelukkig kan ze ook sparen. Verjaardagsgeld, rapportgeld, zakgeld, het gaat allemaal in haar spaarpot. Ze heeft zelfs twee spaarpotten. Eentje waar ze niet aan komt en een andere met een paar euro die ze van zichzelf uit mag geven wanneer ze wil. En deze mama bemoeid zich daar ook niet mee. Wil je snoepjes halen? Prima, jouw geld. Wil je iets van speelgoed? Prima, kijk maar of je genoeg hebt.

Dat niet-bemoeien is alleen nog best lastig. Niet voor die kleine dingetjes, dat maakt me niets uit. Maar meer die; ik-haal-mijn-hele-spaarpot-leeg dingen. Zo wil ze dolgraag het Barbie Dreamhouse kopen. Een barbiehuis van bijna €250.-. Daar is ze al twee jaar voor aan het sparen en ze is al hard op weg haar doel te bereiken. Alleen weet deze mama niet of ze, net als mijn ouders, dat hoofdschuddend toe kan staan. Want hoe lang speelt ze nog met Barbies? Misschien een jaar? Dat is toch zonde. Dan is het wel een heel duur huis. Het Dreamhouse is haar “Australian” jasje. Alleen was ik 15 toen ik dat lesje leerde en is zij pas 7. Stiekem hoop ik dat ze de Barbie-fase ontgroeid voor haar doel bereikt is. Dan kan ik weer gewoon verder met het niet-bemoeien en kan zij doorsparen voor het volgende wat ze wil hebben. Zolang het dus maar geen Dreamhouse is. Of een jasje van €200,- is. Die les heb ik lang geleden al geleerd.

tot nu toe gelezen door: 227 lezers

⊗——het einde ——⊗

Reageren? Blader naar beneden 
plaats jouw reactie hier
onder dit artikel binnen 30 dagen na publicatiedatum
◄ klik op de plus voor het schema WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

Bekijk in LANDSCAPE stand (kantel uw portrait stand ) voor een goede weergave

Helga de Lelij

Helga de Lelij

Helga de Lelij│ Maandagcolumnist per 7/2017 │ Vrouw met kind en manloos huishouden │ Levensgenieter │ Blogger bij Love2bemama, FleurFlirt en Ik ben Helga │ HRM’er bij Tedecon │ studerend │ Hard voor weinig en altijd… Ehm nooit.. Ehm dat dus!

Geen Reactie

Praat mee! Vul hier uw reactie in

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.