column nr: 8

Nog steeds ben ik bang voor Het Virus maar… steeds minder controleer ik het nieuws. Er valt in dezen ook niets te controleren. Niets te beheersen. Het waart rond en is niet waarneembaar. Op Social Media lees ik tips en tricks; houd je vooral bezig met dingen waarop je wel invloed kunt uitoefenen! Hmm. Het is alsof ik mezelf herontdek. Dat voelt prettig en vertrouwd. Ik ben geen mens van grote plannen. Ik leef graag met de dag. Alles wat was, is niet meer en het klinkt vreemd maar ik heb er weinig moeite mee. De dagen vliegen voorbij. Manlief is thuis en grapt in de ochtend: ‘Zal ik vandaag eens, gezellig, een dagje thuis werken? De hemel is blauw en de zon schijnt. Een prima dag om… binnen te blijven!!’.

De kinderen chatten om 9u met meester en klasgenoten. Ze krijgen digitaal werk en plannen hun dag. Ik geef rekenles. We lunchen iedere dag aan tafel. We nemen de tijd en houden tijd over. Er is ruimte voor gesprekken. We lezen een boek. We maken muziek. Piano, harp… touwtje springen in de tuin. Een wandeling langs de Waterweg om daarna weer fris verder te gaan. We koken samen. We praten over wat was en weer komt…

Steeds wacht ik op het moment waarop de boel ontploft. Waarop de irritatie losbarst en we toegeven: we willen ons oude leven terug! Dat moment is nog niet gekomen. We leven in een bel. We zaten in het Ei. We komen langzaam uit. Kijken om het hoekje. Komen opnieuw tot leven.

Ik bel met mijn schoonouders. Ze wonen in de Achterhoek. Ze maken het gelukkig goed. De zaak van mijn schoonvader draait nog en mijn schoonmoeder doet haar best haar tijd te vullen nu het sociale leven stil ligt. Dat gaat… maar de dagen duren lang. Een telefoontje naar mijn ouders maakt kristalhelder dat ook zij (84 en 76 jaar) zich prima redden. Het wordt de quote van de dag. Oma appt; ‘Met ons gaat het uit-ste-kend! We blijven binnen en ontvangen GEEN bezoek’. Om te gieren : ))

Erg gezellig klinkt het. Heel gastvrij ook. Zullen we een taart laten bezorgen, door de plaatselijke bakker, bij opa en oma.. bij gelegenheid van hun 52-jarig huwelijk? Nee. Beter niet. Die arme man. Staat hij daar straks bij oma op de stoep. Die doet natuurlijk de deur niet open! Immers, ze blijven binnen en ontvangen GEEN bezoek. Ook geen bakker dus…

Het is goed toeven in dat Ei. Overzichtelijk. Vroeg uit de veren. Vlug in de kleren. Ontbijt, schoolwerk, lunch, muziek. Even buiten en dan weer binnen. Voilà. Appeltje-Eitje. Sommige dingen vragen iets meer creativiteit. Boodschappen doen bijvoorbeeld. Navigeren tussen klanten en supermarktmedewerkers. Keep your Distance. Flatten the Curve! En zo slalom ik mijn weg door de winkel maar… ik ben niet voor een gat te vangen! Ik kom niet uit een Ei.,. We vinden er wel wat op.

Bijna is het Palmpasen. Ieder jaar maken we een Palmpaasstok voor de eenzame. De zieke. Dat zijn er nu wel een heleboel (…). Die Palmpaasstok knutselen we dan gezellig in elkaar. Samen. In de kerk. Op Palmzondag brengen we de gezegende stok langs. Aan de deur. Bij de zieke. Eenzame. Oudere. Dat zal nu niet gaan. Dit jaar dus de afgeslankte vorm. We tekenen een stok en kleuren het kruis. Ieder huisje, zijn kruisje. Vroeg of laat. Dit jaar door de bus. We leven in een bel maar we komen uit het Ei. Vroeg of laat. Want een ding is zeker; na iedere winter komt een lente en… nog meer: Het wordt altijd weer Pasen!

⊗——het einde ——⊗

WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

Bekijk in LANDSCAPE stand (kantel uw portrait stand ) voor een goede weergave

Christel van Berkel

Christel van Berkel

CHRISTEL VAN BERKEL-VERLAAN | donderdag columiste 1x per maand
Chaotische huisvrouw met ADD | Gepassioneerd zangeres en dirigente |
Gezegende vrouw van Arij | Liefdevolle moeder van Siri, Evi & Isaak