Wist JIJ dat? Is er een definitie van een column .....(klik op plusteken)
  Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.
  • De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
  • Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van 't Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten. Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia


column nr: 87

 


Wat telt nou echt in de maand december, wat maakt die maand zo speciaal dat sommigen hier maanden van tevoren al naar uit kijken? Gaat het om de overdadige maaltijden, het bijeenkomen van families, die extra vakantie waar we zo naar uitkijken?

Ik hoop dat het bij velen toch nog steeds gaat om een stukje bezinning, compassie voor de medemens. Terugkerend naar de essentie van het leven. De geboorte van Jezus, geboren op de vlucht, geen dak boven zijn hoofd, aankloppend op deuren om een onderdak te zoeken. Dit weerloos kind staat ook voor een nieuw begin. Het verhaal van de geboorte van Jezus staat bijna synoniem voor onze kracht als mens, de kracht om voor elkaar te kunnen zorgen, de kracht om te willen zorgen voor de meer kwetsbaren onder ons.

Waarden die we in onze samenleving willen koesteren, onderlinge solidariteit en compassie. Er zijn voor je medemens.

Dit alles begreep jij zo goed, gaf jij zo goed vorm dat je voor mij een voorbeeld was en blijft. Jouw verhaal, jouw sociaal ondernemerschap mag als voorbeeld voor ons allen dienen. Jouw hart was zo groot dat er een plekje was voor iedereen, jong en oud. Je was niet onder de indruk van een sociale status want jij begaf je net zo gemakkelijk onder royalty als onder de mensen aan de randen van onze maatschappij.

Jaren werkte je als politieagent, als restauranthouder en als jongerenwerker, geboren in Turkije en sinds je vijfde woonachtig in Leiden. Jouw hele leven stond in het teken van verbinding. Je liefde voor de maatschappij en de mens was tekenend voor je. Geen zuchtje eigenbelang heb ik ooit kunnen bespeuren bij jou.

Naast je drie kinderen creëerde jij in 2014 een nieuw kindje, Stichting OmaLief. Ontstaan uit het verlangen om iets te betekenen voor de Nederlandse maatschappij. Vanuit de Turks/Islamitische gemeenschap wilde je vormgeven aan de wens om concreet iets te doen voor een samenleving waar iedereen deel van is. Het werd uiteindelijk een project om de strijd aan te gaan met de vereenzaming van ouderen en de verbinding te zoeken tussen jong en oud. OmaLief bracht Turkse jongeren en eenzame ouderen bij elkaar, de schakel tussen verleden en toekomst. Het animo was groot onder de jongeren en iedere jongere werd gekoppeld aan een “adoptieoma of -opa”. Gezellig samen iets drinken, een praatje maken, samen een wandeling maken of een spelletje spelen. Het werkte, iedereen was enthousiast, jong en oud. Afkomst bleek geen enkele rol te spelen. Je omschreef het treffend Mustafa: “Wij willen vrienden, een soort familie, worden van deze mensen en hun warmte en respect geven”.

Een simpel, concreet project gaf inhoud aan een onderwerp waarover zoveel onderzoekers en wetenschappers al jaren over schrijven, plannen maken en geld aan verdienen. Nog geen enkele onderzoeker is het gelukt om zo`n plan om te vormen naar een concrete aanpak die dan vervolgens weer geëvalueerd zal worden na een jaar of twee, drie. Jou lukte het. Niet door een plan te schrijven of gewichtig vergaderingen te plannen om zaken te gaan “bespreken”. Nee, jou lukte het door “simpelweg” de verbinding te zoeken en te starten met je idee.

OmaLief startte in Leiden en was een daverend succes. Er volgde een uitrol naar meerdere gemeenten en landelijk was er veel aandacht voor het project. Ouderen waren enthousiast en genoten van de aandacht, keken uit naar het bezoek en de interactie die zij met de jongeren hadden. De jongeren genoten net zo goed van hun bezoekjes aan hun adoptieoma of – opa, soms gebeurde het dat een van de oma`s of opa`s hen ontviel en was het verdriet zichtbaar aanwezig. Die betrokkenheid tussen mensen die elkaar anders eigenlijk nooit zouden hebben ontmoet raakte en ontroerde mij.

Jouw vierde kindje groeide en ontwikkelde zich en je had nog zoveel andere plannen, ideeën voor projecten met kwetsbaren en verslaafden maar toen werd je ziek. Al snel bleek het ernstig en wat niemand geloven kon werd waarheid, je was ongeneeslijk ziek en net als altijd accepteerde je dit gegeven met een simpele reactie: “Ik heb het geaccepteerd, het hoort tenslotte bij het leven”. Op 9 januari 2020 overleed je na een kortstondig, heftig ziekbed.

Voor mij ben en blijf jij het voorbeeld waar het met kerst om gaat, verbinding en compassie met oog voor je medemens!

Ik wens iedereen fijne kerstdagen


 

Reageren? ... Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum]

⊗——het einde ——⊗

◄ klik op de plus voor het schema WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 169 lezers

WIE SCHRIJVEN DE VOLGENDE KEREN?

Bekijk in LANDSCAPE stand (kantel uw portrait stand ) voor een goede weergave

 

 

 

 

 

 

 

 

Trudie Pasterkamp

Trudie Pasterkamp

Trudie Pasterkamp | Zaterdagcolumnist per 9-2017 | Coach Rouwverwerking & Verlies | Praktijk ELBE | Gastcolumnist in zomer 2017