Als Kim een keer niet kan, is er altijd nog Thijs.

column nr 3

Ik wil beginnen met het zeggen van sorry. Sorry voor de boosheid, sorry voor mijn gedrag, sorry dat ik het niet kon delen, omdat ik het zelf niet kon of wilde begrijpen, sorry naar mijn omgeving.

Ik wil ook een diepe buiging maken voor Stephan Bouwman, de radio DJ van Q-music. Als geen ander weet ik hoe moeilijk het is om openlijk over depressie of overspannenheid te praten. Dit op de landelijke radio doen is heldhaftig en misschien zelfs een zege voor diegene die zich hierin herkennen.

Grenzen

Helaas ben ik ook een van de velen die meermaals en zwaar over de grenzen is gegaan van het menselijke kunnen. Deels privé, maar ook voor een enorm groot deel kwam dit door werk gerelateerde kwesties. Ik was 32, een goederentrein vol ervaringen, maar de druk heeft me uiteindelijk weten te breken. De druk van presteren, de maatschappij en bewijsdrang.

Twee gezichten

Nadat ik was geknakt begon enerzijds het ontkennen ervan, anderzijds de enorme twijfel. De twijfel ging over in piekeren en angst. Angst dat ik het allemaal verkeerd heb gedaan, het ook nooit zou kunnen. Was ik bijvoorbeeld echt die domme kok en telden mijn diploma’s in rechten en bedrijfskunde niet mee? Zoveel angst en zoveel twijfel. Wat precies? Dat heb ik voor mijzelf nooit echt kunnen specificeren. Om alles kon ik mij zorgen maken, vergat alles en raakte compleet in paniek als ik bijvoorbeeld boven het wasrek stond en niet meer wist welke broek van mijn zoontje was. Met dit alles kwam ook de eenzaamheid, want ik was niet ziek en zag er niet ziek uit. Toch voelde ik niets behalve angst en schaamte, maar durfde dit niet te zeggen of te uiten. Feitelijk had ik meerdere gezichten. Naar buiten toe probeerde ik met een soort pokerface te lachen en de clown uit te hangen, maar als ik weer in mijn veilige omgeving was barstte ik in janken uit vanwege schuldgevoel. Schuldgevoel omdat ik loog, want het ging helemaal niet goed met mij, schuldgevoel omdat niemand mij begreep, schuldgevoel omdat ik mij zo alleen voelde. En net als Stephan zei, ook ik was niet alleen, dat wist ik, maar zo voelde het wel.

Zelfs mijn psycholoog kon in het begin geen chocola maken van mijn geraaskal en vond dat ik mij in veel bochten wrong om maar niet over te komen als iemand die iets mankeerde. Met regelmaat kreeg ik ook de opmerking dat ik niet de behandelaar was maar hij, gezien mijn gemanipuleer in de gesprekken.

Rekening gepresenteerd

Voor mijn omgeving was het ook heel moeilijk te doorgronden. Soms barstte ik van energie en ideeën, was ik vrolijk en voelde ik mij ook prima, maar kreeg ik een paar dagen later steevast de rekening gepresenteerd, omdat bleek dat ik er nog lang niet was. Voor mensen zonder deze ervaring is het moeilijk te bevatten en zal dit ook heel raar overgekomen zijn. Zo ben je het ene moment fris, fruitig en als nieuw, de dagen erna een wandelend hoopje… tja, wat eigenlijk.

Sommigen roepen doodleuk in je gezicht: “Ik zag het wel aankomen, vond dat je het al zo lang volhield”. Een goedbedoelde opmerking, maar wel een waardoor ik keihard die eenzaamheid ervoer. “Waarom heb je dan niet ingegrepen, waarom heb ik het zelf niet gezien” spookte vervolgens nachtenlang door mijn hoofd.

Erkenning

Gelukkig ben ik tegenwoordig wel weer fris, fruitig en vol ideeën. Wat mij is opgevallen is hoeveel mensen hier eigenlijk mee rondlopen en hoe slecht onderkend het probleem eigenlijk is. Neem bijvoorbeeld de zorgverzekeraars, al mijn sessies bij mijn psycholoog werden niet vergoed, want er bleek geen overeenkomst met mijn zorgverzekeraar te zijn. Ook de lange wachtlijsten bij de GGZ zijn een groot probleem. In mijn geval, heb ik uiteindelijk zelf de stap gezet naar een psycholoog, want ik wist dat het goed fout zou gaan en niet meer voor mijzelf kon instaan als ik nog langer zou wachten. Voor mij was dit een hele stap, het voelde alsof ik de Mount Everest ging beklimmen.

Torenhoge rekeningen

Ik ben niet de enige die hier tegenaan loopt. Het zetten van die stap, zo’n ellenlang proces ingaan, de torenhoge rekeningen zonder vergoeding, de lange wachtlijsten,

het motiveert niet en maakt alleen maar onzekerder. Artsen schrijven daarnaast graag medicijnen uit. Ik kan vertellen dat die van mij snel in de container lagen, want ik ging mij er alleen maar slechter van voelen.

Oorzaak onbekend

Waar zit het probleem? Is het mijn eigen schuld, de schuld van mijn omgeving, mijn werk, de maatschappij en bijbehorende ideaalbeelden en verwachtingspatronen?

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het een serieus probleem is, dat advies geven makkelijker is dan advies nemen en er veel meer mensen met hetzelfde probleem rondlopen dan menigeen denkt. Ik zal niet vragen om het te begrijpen of te snappen, zonder ervaring zal dit niet zo makkelijk gaan. Wat ik wel vraag is om mensen als Stephan Bouwman, die zo openlijk toegeven, te laten zien dat ze niet alleen zijn. Heel misschien kan dan het taboe dat hierop rust dan worden doorbroken.

Editor's Rating

Krachtig verhaal dat voelt als een 'coming out'. Maar worstel ook jij niet met dit probleem? Velen zullen het herkennen, weinigen echter erkennen het. En als een arts het ook niet herkend, dan ben je inderdaad eenzaam, alleen in jouw strijd. Petje af voor de heldere wijze waarop Thijs dit verwoord.
Thijs Boskamp

Thijs Boskamp

Thijs Boskamp | Ad hoc Vrijdagcolumnist | Kok | Theater & Events achter de schermen | Mede eigenaar van De Waker (per 2019)

10 Reacties

  1. leny muchall
    9 maart 2018 at 20:26

    Mooi. Er zou landelijk veel meer aandacht aan besteed moeten worden. Het is voor de ‘patiënt’ heel vervelend maar voor de mensen die dicht bij hen staan is het ook zwaar. Geniet nu weer overal van.

  2. J.Groeneveld
    9 maart 2018 at 12:20

    Beste Thijs

    Mooi geschreven knap van je dat jij die slechte tijd zo van je afschrijft
    Die lef moet je maar hebben. Ik herkende veel dingen die ik zelf heb
    mee gemaakt.Daarom waren de gesprekken die we samen met elkaar
    hadden erg belangrijk voor me ik ben niet zo goed om gevoelens van mij op papier te zetten.
    Ik praat het van mij af dat doe ik elke dag weer tot ergernis van de mensen waar ik mee praat Ik voel mij daar wel bij.
    Deze slechte ervaring die je heb meegemaakt kom je in de toekomst sterker uit. Iedereen kan dit overkomen.Wij hebben het al gehad
    Een ding heb ik er van over gehouden je ECHTE VRIENDEN STAAN ACHTER JE KIJK AF EN TOE EEN KEER OM.DAN ZIE JE ZE.
    Tot de volgende ontmoeting Thijs .Ik kijk er naar uit

    Groet Jan

  3. Hillebil
    9 maart 2018 at 11:48

    Een eerlijk goed stuk. Van dichtbij meegemaakt dat iemand willens en wetens kapot wordt gemaakt omdat ze door hadden dat diegene meer in z´n mars had dan zijzelf. dat is een bedreiging. en ja die moet kapot worden gemaakt. dat is hun uit eindelijk gelukt 🙁 maar helemaal breken lukt nooit. Door er zo openlijk over te zijn is al een goede weg naar genezing. En eens kan je dat soort mensen een poepie laten ruiken ondanks wat het jouw heeft gekost.

  4. Aad Rieken
    9 maart 2018 at 10:33

    Als Jan Familie Van Jou Is………,
    Komt Het Inside Goed Ja Gewis!

  5. Aad Rieken
    9 maart 2018 at 10:10

    Thijs Nam Heel Wijs,
    Een Kloek Besluit.
    Hij Stort Zijn Hart,
    Gezaam’lijk Uit!

    “Eenzaam Maar Niet Alleen,
    Met Vrienden Om Je Heen!”

  6. Miranda
    9 maart 2018 at 09:41

    Ik kan alles wat hij schrijft alleen maar beamen…
    Super gaaf dat hij zo open is…
    Je bent een mooi mens !!!!

    • Helen
      9 maart 2018 at 20:54

      Ik durf bijna niet te zeggen hoeveel pijn eenzaamheid geeft. Na een scheiding totaal onverwachts. Pas 54 jaar. En iedereen kan wel zeggen doorgaan, maar ja makkelijker gezegd dan gedaan.

  7. Aad Rieken
    9 maart 2018 at 09:23

    Thijs Was/Werd Het Bos In Gedreven,
    Kamp Nu Hoop’lijk Met Ander Leven.
    Na Het Eenzaam Zijn,
    Wordt Het Nu Vast Fijn,
    Dat jij Dit Nog Lang Mag Beleven!

  8. Ton
    9 maart 2018 at 09:22

    Sorry, Blame It On Me (Akon)… Verder, fijn dat je er zo in staat op dit moment!!

  9. Henny Hilkhuijsen
    9 maart 2018 at 09:08

    ☀️

    ze noemen het
    een ziel die zoekt

    maar kan een mens ooit
    zichzelf vinden

    wie blijft over
    als ik mij
    laag voor laag
    afpel
    al dat opgeblazen ‘ik’
    niet langer serieus neem

    wat zit er onder verdriet
    wat zit er achter pijn

    wat komt er voor het zeker weten

    wat drijft er tussen lust en genot

    en

    wat stuwt geluk

    waar verwijst angst naar
    als alles toch slechts tijdelijk is

    wat zit er in ‘alleen’

    de lucht zit vol vragen
    wijsheid verschuilt zich achter de horizon

    de rivier van het leven
    steeds helderder zien
    is wat het verlangen wil

    niets meer dan
    dat wat overblijft

    als alles wat troebel was
    naar de bodem van het

    ‘weten’

    zinkt

    @geschreven door Johan Rinsma
    02’18
    Fotograaf: onbekend