Column: Foto’s

“Aaah, en déze dan…” wijst mijn oudste dochter. We vergroten de zoveelste foto van mijn middelste zoon als basisschooljochie. Honderden heb ik er inmiddels, snel, snel, langs zien vliegen.
Voor het A4-tje van het afscheidsboek van school heb ik mijn zinnen gezet op een stel leuke plaatjes van de afgelopen acht jaar. Dus de foto-harddisk erbij gehaald en bladeren maar. Ik ben nu ongeveer halverwege zijn schoolcarrière wat foto’s betreft en verkeer zo langzamerhand in een licht melancholische bui.

Het doet meer met me dan ik dacht. Dat kleine blonde mannetje, dat inmiddels niet zo heel klein meer is en de overstap gaat maken naar de middelbare school. Het is inmiddels de derde die dat doet, dus je zou denken dat het een beetje went. Maar nee, dat is niet zo. Misschien komt het omdat deze nog maar elf is als ie de veilige en vertrouwde basisschool verlaat. Broer en zus boven hem waren toch een stukje ouder. En die overstap gaat ie in z’n eentje gaat maken – voor het eerst zonder z’n tweelingbroer. Ze hebben nooit bij elkaar in de klas gezeten, dus zó alleen zal hij zich ook niet voelen en bovendien: ze kunnen moeilijk hun hele leven alles samen blijven doen. Maar toch.

Maar dat is niet alles. Ik betrap mezelf op dat ‘die goeie ouwe tijd’-gevoel. Deze eerste ris foto’s stamt uit de tijd dat zijn vader en ik nog samen waren. Het is net of het leven toen makkelijker was, luchtiger. Op alle foto’s lijkt de zon te schijnen in ons heerlijke oude jaren ’50-huis en het plezier straalt van de vijf koppies van de kinderen af.

Ik blader door de recentere mappen. In ons nieuwe huis, waar het zo anders is. In mijn beleving werd alles een beetje moeilijker, zwaarder. Maar op de foto’s is daar weinig van te zien. Nog steeds stralende koppies, nog steeds veel plezier en overal licht en zon. Wat gek toch, dat je je dingen soms zo anders herinnert dan ze waren.

Tegen de tijd dat ik klaar ben met het uitzoeken van de foto’s, is het me duidelijk. Deze periode is net zo bijzonder en mooi als de vorige. Waarschijnlijk denk ik over vijf of tien jaar ook met een melancholisch gevoel terug aan nu. Wat een heerlijk idee dat ik dan mijn foto’s erbij kan pakken om nog even na te genieten.