- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
© wikipedia
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
Nee dit is geen verlengstuk van de laatste column van Cobi. Afscheid kent vele vormen of liever vele terreinen waarop we afscheid kunnen nemen van: vrienden, partners, spullen.
Dat afscheid nemen doet (soms) pijn, maar is best gezond te noemen.
Mensen
Op het menselijk vlak weten we dat veel vriendschappen niet voor het leven zijn. Het heeft geen zin om voor de vorm vrienden te blijven. Je kent die mailtjes: “We moeten elkaar toch weer echt eens in levende lijve spreken”. Of de toevallige terloopse ontmoeting op straat: “Leuk je weer eens te hebben gezien, we moeten gauw eens afspreken” … op de dag waarvan je weet dat hij nooit zal komen. Stop met die vertoning.
En zelfs (levens)partners kunnen tijdelijk blijken. Kijk om je heen en je ziet heel veel relaties eindigen… soms zelfs na 50 jaar.
Dit laatste is een verborgen tip voor de lokale woningbouwplanners voor de komende tien jaar…
Spullen? Troep!
Qua spullen zijn er voorbeelden van oneindig bewaren. Veelal onder de noemer “je weet maar nooit of het nog van pas komt” of “handig als ik nog ooit eens wil…’ Verder herken je uiteraard de sentimentele, maar veelal valse argumenten van “dat was nog van de middelbare school, van die cursus, van die opleiding, van die workshop, misschien hebben de kinderen er straks wat aan…” enzovoort. Hou toch op. Als je het binnen vijf jaar zelf niet gebruikt: doe het weg naar de oud papier container, in de vuilnisbak, geef het weg, breng het naar de kringloop, naar de milieustraat, maar weg ermee!
Wijs door ervaring
Het bovenstaande klinkt slim, maar de wijsheid was er niet meteen. Ik ben dit zelf ook pas bewust geworden – door schade en schande – toen we vorig jaar kleiner zijn gaan wonen. Mensenlief wat hadden we veel “goedbedoelde rommel” bewaard.
Het vergde menig ritje naar de kringloop en naar de milieustraat. Het voelde zo bevrijdend. En we realiseerden ons dat we veel teveel in de categorie “eventueel toch bruikbaar” hadden opgeslagen. Bijna een studeer-/ logeerkamer vol. In ons nieuwe huis hebben we één ruime kast waarin we spullen mogen bewaren. Dat vergt creatief denken, maar we komen er wel uit.
Ik zou denken dat er meer mensen boven de zestig met dit dilemma worstelen. Het is een kwestie van beginnen. Mijn advies: bij twijfel en bij zeker weten, moet je altijd afvoeren. Jouw nageslacht zal je dankbaar zijn, zeker vlak na JOUW eeuwig afscheid.
Reageren? … Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum] NB Uw reactie is pas zichtbaar nadat de moderator (controle t.o.v. algemeen fatsoen) deze heeft geakkordeerd.
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 352 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.
Geen Reactie