Column(25): Opwaaiende zomerjurk

Het is een mooie zomermiddag in het stadshart. Ik slenter op de Markt op zoek naar een vriend, maar kan hem niet vinden. We hadden toch hier afgesproken. Hij zal vast weer via de bibliotheek onderweg zijn. Ik besluit om plaats te nemen op een van de banken bij de fontein. Ik geniet van de jonkies die gillend wegspringen als het water weer opspuit. Plotseling neemt een oudere dame van achter in de zeventig plaats naast mij.

“Goedemiddag, mevrouw. Geniet u ook zo van de spelende jeugd?”

Ik zie een open blik en zij glimlacht: “Er is niets mooiers in het leven dan onschuldige jeugd die speelt en ravot zonder weerga.”

We kijken enige minuten geamuseerd, voordat ik weer wat zeg.

“Ik realiseer mij ineens dat we als volwassen mens wel heel ver weg zijn geraakt van het geluksgevoel, van het ongeremd eenvoudig genieten. Hoe heel anders is dat voor de volwassenen van tegenwoordig. Ik zie weinig vijftigers die tevreden zijn. Ze zijn eerder gefrustreerd.”

“Dat is ook mijn beeld. Ik vraag mij dan af hoeveel ellende zij hebben gekend. Welke weg zij hebben afgelegd. Ieder heeft zijn weg te gaan. Ik heb zelf mijn portie gehad, maar heb het tot hier gebracht.”

“Mag ik vragen wat u met portie bedoeld?”

Zij aarzelt even, dan recht zij haar rug als voorbode voor haar verhaal.

“Het ging mij voor de wind in de eerste jaren van ons huwelijk. Hoewel er voortekenen waren dat we uit elkaar groeiden, hield ik mijzelf voor dat ik het mis had. Onze dochter, mijn dochter, was puber en ik net veertig toen mijn partner ons in de steek liet. Van de ene op de andere dag. Halverwege de jaren tachtig. Juist toen er zoveel maatschappelijke veranderingen kwamen. Ik was gedwongen om fulltime te gaan werken. De scheiding verliep moeizaam en het duurde meer dan een jaar voordat er een definitieve uitspraak lag. Het was het meest uitdagend jaar tot dan toe…”

Ik realiseer mij dat mijn leven in diezelfde tijd juist voor de wind ging. “Hoe heeft u het dan gered? Ik kan mij voorstellen dat u vanaf nul moest beginnen. Scheiden doet lijden, meestal voor de vrouw.”

“Daar spreekt u een waar woord. Het was pijnlijk en het moeizame proces van scheiden bezorgde mij veel onzekerheid. Ik was door zijn plotse vertrek helemaal klaar met hem en wilde eigenlijk zo snel mogelijk scheiden. Ik heb overigens nooit begrepen waarom hij plotseling wegliep en daarna een jaar lang amper informeerde naar zijn kind. Zij heeft hem ondanks de uitspraak van de rechtbank dan ook niet meer opgezocht. Voor haar was hij lucht, gebakken lucht. Een praatjesmaker, een hedonist die alleen voor zijn eigen genot leeft. Meelijwekkend armzalig. God hebbe zijn ziel. Hij is tijdens corona overleden heb ik achteraf gehoord. Ach ja, we hadden niets meer met elkaar.” Dat laatste zegt ze met een zucht en een licht bittere ondertoon.

Ik knik instemmend: “Ik kan die houding van uw puberdochter best begrijpen. Maar eh… laten we niet vergeten te genieten van deze dag!”

Ze is het volmondig eens en laat dat blijken: “Weet u, het is maar het topje van de ijsberg, mijn ijsberg.”

We praten nog een kwartier door over haar leven na de scheiding en ze blijkt opvallend openhartig over haar tegenslagen in het leven. Ik vind haar een sterke vrouw. Plots stopt zij haar verhaal en zegt: “Ik zal u op deze mooie dag niet langer met mijn levensverhaal lastigvallen. Dank u voor het luisteren. Wie weet zie ik u hier morgen weer?” Ik knik en beloof haar hier morgen weer te zijn. Statig loopt zij weg. Zij heeft een ferme tred. Ik kijk haar bewonderend na.

“Wat zit jij nou vrouwen na te kijken? Heb jij Opwaaiende Zomerjurken in gedachten?!”, klinkt het plots achter mij: “Dus hier zit jij, ouwe reus!”

Mijn goed belezen vriend is gearriveerd en ik kijk hem geamuseerd aan: “Jij spreekt ook altijd in boektitels, hè?”

“Mijn Ego Heeft Altijd Gelijk. En … eh… was het een Gelukkige Huisvrouw?”, vraagt hij besmuikt.

Terwijl wij richting Kevin’s onze bestemming van deze middag lopen, vertel ik hem een enkel detail. Niet teveel want ik ken hem langer dan vandaag. Wij stappen het grandcafé binnen en groeten de jongedame achter de bar. Vriendelijk vraagt zij: “Twee jonge, heren?”

Vriend kan het niet laten en zegt: “Mis. Wij zijn Krasse Knarren, geen jongeheren meer hoor!”

Zij schenkt de borrels in en ik zeg hoofdschuddend in zijn stijl: “Op de zomerliefde!”

Santjes!

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.