De afgelopen week stond de media er bol van: Homoacceptatie daalt onder jongeren. Afhankelijk van welke media je volgt, komt de oorzaak uit verschillende hoeken. Maar hoe je het ook went of keert, het is triest dat we schijnbaar weer jaren terug in de tijd gaan op dat vlak.
Van het land dat het homohuwelijk als eerste legaliseerde terug naar een maatschappij waarbij de acceptatie onder jongeren jaar na jaar keldert. Sommige media wijzen (rechtse) populisten aan die zich uitspreken tegen de LHBTI+ groep. Andere roepen dat het komt door mensen met een niet Westerse achtergrond die, over het algemeen, mindere tolerant staan ten opzichte van deze groep. Ook wordt er gesproken over desinformatie rondom dingen als “Lentekriebels”, het voorlichtingsprogramma over seksualiteit op basisscholen. Maar een enkeling benoemd een combinatie van factoren.
Door de strot geduwd
Leerlingen voelen dat het hen door de strot geduwd wordt. Termen als lettersoep, genderindoctrinatie en genderterreur worden veelvuldig gebruikt. De oplossing? Nog meer voorlichting. Laat me vooropstellen dat ik vind dat we iedereen in zijn of haar waarde moeten laten. Maar ik snap de leerlingen wel die zeggen dat het ze opgedrongen wordt. Paarse vrijdag, regenboogvlaggen, gekleurde zebrapaden en bankjes. Helpt dat nu echt met de acceptatie? Of word je, wanneer je het lastig vindt, juist tegendraadser wanneer je er steeds mee “geconfronteerd” wordt? Wanneer er keer op keer wordt gezegd dat jouw mening niet de juiste is? Dat erover gesproken moet worden? Zeker. Maar wel door middel van een open discussie zodat iedereen zich gehoord kan voelen. Respect hebben voor elkaars mening zou daarbij centraal moeten staan. Accepteren dat iemand alleen gelooft in biologie is immers ook een vorm van acceptatie. En acceptatie gaat beide kanten op.
Alles accepteren?
Mij interesseert het niets wat mensen doen in de slaapkamer. Dat moeten ze helemaal zelf weten. Ook ben ik van mening dat je, binnen de wettelijke kaders, mag houden van wie je wilt. Het zou mij werkelijk niets interesseren of mijn dochter met een jongen of een meisje thuis zou komen. Toch heb ook ik moeite met hoe ver onze acceptatie tegenwoordig zou moeten gaan. Homoacceptatie is een ding, het accepteren dat iemand zich verkleedt als hond en op straat aan een riem gaat lopen is wel een heel ander ding als je het mij vraagt. Waarbij ik bij de eerste geen verschil zie tussen welk stel dan ook, gaan bij de tweede mijn nekharen overeind staan. Nu weet ik dat dat een exces is, maar het valt wel allemaal onder dezelfde LHBTQ+ paraplu. En als je er wat van vindt of zegt? Dan ben je schijnbaar tegen de gehele community. Hiermee word je bijna monddood gemaakt onder het mom van acceptatie en discriminatie.
Loskoppelen
Ik vraag me oprecht af hoe het zou staan met de cijfers wanneer je de LHB los zou koppelen van de rest van de letters. Hebben we een homoacceptatieprobleem? Of is het vooral na de B wat voor weerstand zorgt? Ik heb nooit begrepen waarom die allemaal in hetzelfde vaatje gegoten zijn. LHB staan voor een seksuele oriëntatie, de rest staat voor genderidentiteit en geslachtskenmerken. Is dat niet appels met peren vergelijken? En ondanks dat ik vind dat we iedereen in hun waarde moeten laten, heb ik toch echt wel moeite met het accepteren van de 70+ genders en alles wat daarbij komt kijken. Neemt niet weg dat het nooit oké is om mensen aan te vallen, uit te schelden etc. Je kunt ook iets “niet accepteren” zonder om je heen te gaan slaan. Maar ik vraag me oprecht af hoe het gesteld zou zijn met de acceptatie wanneer het niet meer, zoals de jongeren zeggen, een grote lettersoep zou zijn.
Want om een oplossing te vinden voor een probleem, moet je wel eerst weten wat dat probleem nu echt precies inhoudt!
- De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
- Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
- Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
- Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.
© wikipedia
Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.
Reageren? … Blader naar beneden plaats jouw reactie direct onder artikel [binnen 30 dagen na publicatiedatum] NB Uw reactie is pas zichtbaar nadat de moderator (controle t.o.v. algemeen fatsoen) deze heeft geakkordeerd.
voorliggende column is tot nu toe gelezen door: 126 lezers Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ontdek meer van MAASSLUIS.NU
Houd u svp aan Onze omgangsvormen
Alle reacties worden vooraf gemodereerd. Degene zonder 'voornaam + achternaam' worden geweigerd.
Geen Reactie