Column(56): Fatbike

Fatbike. Iedere keer als er weer één langs zoeft, denk ik hetzelfde. Dit gaat een keer mis. En volgens mij ben ik niet de enige. Fatbikes geven veel mensen een onveilig gevoel. Ze lijken overal te zijn. Jongeren scheuren over het fietspad, vaak met z’n tweeën op één fiets. De reflex is dan snel gemaakt:

Verbieden die dingen. Toch begon ik me af te vragen of we niet naar de verkeerde boosdoener kijken.

Onderzoekers van de TU Eindhoven en verkeerskundig bureau Goudappel kwamen onlangs met een verrassende conclusie. Niet de fatbike is het echte probleem, maar de manier waarop we ons verkeer hebben ingericht.

Daar zit wat in. Twintig jaar geleden reden op het fietspad vooral gewone fietsen. Nu rijden er gewone fietsen, e-bikes, bakfietsen, wielrenners, scooters, bezorgers én fatbikes. Allemaal op hetzelfde stukje asfalt, allemaal met een andere snelheid. Misschien is het dus niet zo vreemd dat we ons minder veilig voelen.

Natuurlijk moeten opgevoerde fatbikes van de weg. Wie met 45 kilometer per uur over een fietspad rijdt, hoort daar niet thuis. Daar mag stevig op worden gehandhaafd. Maar laten we eerlijk zijn.

Een fatbike van 25 kilometer per uur is volgens de onderzoekers niet gevaarlijker dan een gewone elektrische fiets van 25 kilometer per uur. Toch is de fatbike inmiddels uitgegroeid tot het symbool van alles wat misgaat. Dat zegt misschien wel meer over ons dan over de fiets.

Ik zie vooral jongeren. Jongeren die elkaar opzoeken. Die naar school gaan. Naar de sportclub. Naar vrienden. Dat deden wij vroeger ook.

Alleen hadden wij een Puch, een Tomos of zoals ik, een opgevoerde Kreidler. Wij waren destijds óók de generatie waar ouderen zich zorgen over maakten. Misschien verandert er minder dan we denken.

Misschien veranderen alleen de banden. De echte vraag is volgens mij niet hoeveel fatbikes er in Maassluis rijden. De echte vraag is of onze fietspaden nog wel passen bij het verkeer van vandaag.

Soms is de dikste band namelijk niet het grootste probleem. Soms is het ons denken.

Bronnen: https://www.goudappel.nl/themas/fiets/fatbike/inzichten
https://www.tue.nl/nieuws-en-evenementen/nieuwsoverzicht/17-02-2025-fatbikes-zijn-niet-de-boosdoeners

Klik voor de definitie van een column

  Een column is géén nieuwsartikel. Wat is het wel? Onderstaande maakt duidelijk dat je een column moet begrijpen door niet alleen de woorden tot je te nemen, maar door te bedenken welke  boodschap de columnist – mogelijk tussen de regels door –  aan de lezers geeft. Begrijp je de boodschap? Zie je wat de schrijver bedoelt? Daar kan ieder individu wat van vinden. Als het een eigen pijnplek is, kan de lezer de aanvechting hebben om helemaal erin mee te gaan of er volledig tegenin te gaan. Het is goed dat je als lezer weet wat (de waarde en betekenis van) een column is.

• De aard van de journalistieke vorm van columns is dat deze informatief, leerzaam. onderhoudend maar ook kritisch, humoristisch (parodie, ironisch, sarcastisch, satirisch) en prikkelend kunnen zijn binnen een maatschappelijke context.
• Waar de columnist dat zelf nodig acht, kunnen links in de tekst staan die naar achtergrondinformatie doorverwijzen
• Wat voor de één een leuke of rake column is, is voor een ander onzin, een belediging of niet acceptabel. Youp van ’t Hek die met alles en iedereen de vloer aanveegt in zijn columns in het NRC wordt niet door iedereen gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor Theo Holman in Het Parool en diverse andere columnisten.
• Aan columnisten wordt door de Nederlandse rechter een grote mate van vrijheid toegekend in hun columns. Deze vrijheid kan zich ook uitstrekken tot teksten die, als ze buiten een column geschreven zouden zijn, als kwetsend of beledigend gekenmerkt worden.

Zie ook bijgaande definitie van wikipedia:  

© wikipedia

Columnisten schrijven eigen visie op persoonlijke titel.