Patricia van Lingen

Ze laten me iedere keer weer zien dat ze op een natuurlijke wijze nuchter en helder over wereldse zaken praten die blijkbaar niet aan hun aandacht ontsnappen. Juist door hun open en onbevangen manier van kijken kunnen wij daar als volwassen nog veel leren!

Toch stimuleerde die vraag mij om te kijken wat er nog meer in mezelf besloten lag. Ik was benieuwd wat er boven kwam.

“Als ik koningin zou zijn, zou ik proberen elk mens gelukkig te maken, iedereen een goed welkom te geven en dat het allemaal gezellig is hier. Ik hoop dat in mijn toekomst iedereen lief gaat doen tegen elkaar en dat al dat vechten eens opgelost gaat worden.”

Het is zover, vele betrokkenen… de gemeente, hulpverleners en familie hebben zich ingezet om zijn doel te verwezenlijken. De sleutel van zijn voorlopige (pauze)woning wordt hem overhandigd

Ik realiseer me hoe belangrijk deze levensvragen en antwoorden daarop zijn. De zin van het leven kan hier vanuit in een ander daglicht komen te staan. Haar ouders nemen haar vragen serieus en ondersteunen haar in haar zoektocht naar het mysterie over het leven, ze krijgt alle ruimte om zichzelf volledig te ontplooien.

Het continue stilstaan in de kou, in combinatie met de hardwerkende crew aan de zijlijn die druk in de weer is om te kijken of we lopen en ons gedragen op een manier die een mooi beeld oplevert voor de camera, gaat mijn inziens ten koste van de essentie en de sfeer.

Als een groep niet wil dat er gepest wordt, dan is dat een krachtiger geneesmiddel én preventief middel dan het straffen of schorsen van de pester. Alle betrokkenen, dus niet alleen de gepeste en de pester maar ook de andere klasgenoten, leraren, ouders en speciale vertrouwenspersonen hebben hierin een belangrijke taak te vervullen.

Hij is gebleven tot zijn einde en ik heb geprobeerd hem het beste konijnenleven te geven wat ik voor ogen had. Maar ik had ervan geleerd, een konijn is naar mijn inziens geen huisdier.