Trudie Pasterkamp

Niet meer beter worden. Het was alsof in één klap de grond onder mij wegzakte. De artsen kunnen niets meer doen.

Mijn trukendoos heeft zich door de loop der jaren aardig gevuld met verschillende soorten gereedschap maar de belangrijkste is toch nog steeds wel “een beetje aardig doen”, “oprechte belangstelling” en een beetje “begrip” tonen voor iemand.

Ik ben ieder geval blij dat sommige fysiotherapeuten wel een aanbod hebben waar juist chronisch zieken gebruik van kunnen maken.

Op mijn vraag of de ING jongeman in dit geval toch niet de benodigde papieren op mijn speciaal verzoek kon opsturen was het antwoord afwijzend: “dat kan helaas niet mevrouw”.

Op termijn richting fusering van Maassluis met andere gemeenten en dan pleit ik voor een samengaan met Midden-Delfland of desnoods met Westland. Zeg nou zelf de combinatie van slakken met haringkoppen en jeneverneuzen, dat smaakt toch niet?

In de huidige tijd kunnen we ons ook niet meer voorstellen dat er ooit nog van dit soort medische experimenten zullen plaats vinden, het is ethisch en moreel verwerpelijk.

Het is niet zo dat ik het anderen niet gun maar ik ken mezelf goed en ben daar ook eerlijk over.

Ik ontdekte dat er nog veel meer mooie dingen zijn waar ik dan weer dankbaar voor ben. Het klinkt misschien heel raar maar ik kan ontzettend genieten van andere mensen die de creativiteit en het lef hebben gevonden om hun werk om te zetten naar iets wat in deze tijd wel verdiensten oplevert.